این روایت زندگیمحمدعمر آنشینی یکی از مجروحان جمعه خونین زاهدان در تاریخ ۸مهرماه ۱۴۰۱می‌باشد. چه پدران و مادرانی که در این حادثه داغ‌دار شدند، چه همسرانی که بیوه شدند، چه فرزندانی که یتیم شدند و چه جوانانی که قطع نخاع، قطع عضو و از کارافتاده شدند!
محمد عمر آنشینی مجروحی تنها و بی‌حرکت
«محمدعمر آنشینی» مجروح جمعه خونین زاهدان در حاشیه شهر زاهدان زندگی می‌کند و به ندرت کسی سراغش را می‌گیرد. بعداز مجروح شدن روی تشک افتاده و زندگی‌اش از حرکت ایستاده است. از این وضعیت رنج می‌برد و خیلی افسرده شده است.
او از استراحت روی تخت پرهیز می کند و می گوید: «همین روی زمین خوب است، بچه‌هایم کنارم می‌نشینند و آنها را در آغوش می‌گیرم» از مراحل درمانش با صدایی آرام و بغض‌آلود می‌گوید: «پزشکان قطع امید کرده‌اند، مگر خدا در گذر زمان معجزه کند!».
او شکایت کرده است ولی به نتیجه‌ای نرسیده است. محمدعمر آنشینی می‌گوید: «هنوز این پرونده در پزشکی قانونی دست به دست می شود. هر بار که می‌روم، می‌گویند، برو چندماه دیگر بیا. او خیلی به این پیگیری‌های قانونی خوش‌بین نیست و از آن ناامید شده است.
در همین زمینه
قیام ۱۴۰۱-بلوچستان خونین دانشگاه‌های ایران را به قیام تمام عیار کشاند!
محمدعمر آنشینی را پاسداران از پشت با گلوله زدند
محمدعمر آنشینی در هیچ تجمع اعتراضی شرکت نکرده است. جرمش فقط شرکت در نماز جمعه و عبادت و بندگی خدا بوده است. او روز حادثه از همان خروجی مصلا که نزدیک کلانتری 16است خارج می‌شود، دری که مسیر خروجی منطقه شیرآباد است. ناگهان با تیراندازی سنگینی از هر طرف مواجه می‌شود و نمازگزاران غلتیده در خون را می‌بیند. فوری به سمت مصلا برمی‌گردد. درِ مصلا را با دست می‌گیرد و مانع خروج نمازگزاران می‌شود و می‌گوید: «نروید بیرون، دارند نمازگزاران را با تیر می‌زنند» او با این کارش می‌خواهد از جان نمازگزاران حفاظت کند، غافل از اینکه خودش فدای مردمش می‌شود؛ پاسدار تیرانداز کوردلی او را نشانه می‌گیرد و از پشت به او شلیک می‌کند، تیر به نخاعش اصابت می‌کند و برای همیشه زمین‌گیر می‌شود!
رنج های محمدعمر که پاسداران باعث فلج شدن او شدند
محمدعمر آنشینی پدر چهار فرزند است و در خانه‌ای استیجاری زندگی می‌کند. این خانواده از بلوچ‌های اصیل زاهدان هستند، اما در شهر خود غریبه‌اند، چون نه شناسنامه دارند و نه بیمه‌ای و نه یارانه‌ای!. محمدعمر این روزها غم جراحت خود و غم بچه‌هایش را به دوش می‌کشد.
او از این رنج می‌برد که نمی‌تواند از جایش بلند شود و کار کند و برای فرزند کوچکش شیرخشک و پوشک بخرد. او از این رنج می‌برد که پسرش بچه‌ها را می‌بیند که در کوچه دوچرخه‌سواری می‌کنند و پسرک دلش برای دوچرخه لک می‌زند و او در جایگاه پدر نمی‌تواند کاری برای پسرش بکند.
از این رنج می‌برد که نمی‌تواند برای دخترش اسباب‌بازی و عروسک بخرد. او از این رنج می‌برد که زمستان سیاه، پیش‌روست و سهمیه نفت ندارد و چگونه باید خانه را گرم کند؟. محمدعمر از این رنج می‌برد که ماه مهر نزدیک است و او نمی‌تواند برای سه بچه مدرسه‌ای‌اش لوازم‌التحریر، کیف و کفش و لباس فرم بخرد. هر روز بچه‌هایش را می‌بیند که روزگار بر آنها سخت می‌گیرد و ذره ذره وجود خودش آب می‌شود.
برای ادامه زندگی همسر محمد مسولیت را به دوش می‌کشد
حالا بار زندگی بر دوش همسرش است. حالا باید خانمش، هم پدر و هم مادر بچه‌ها و هم پرستار شوهرش باشد. این مادر باید غم همه را بر دلش هموار کند و برای ادامه زندگی استوار باشد. همسرش در آشپزخانه خانگی کار می‌کند تا هم مقداری غذا برای شوهر و فرزندانش بیاورد و هم پولی برای مخارج زندگی دربیاورد. هنر خیاطی می‌داند، اما چرخ خیاطی ندارد. بعضی وقت‌ها می‌رود خانه همسایه و با چرخ او کار می‌کند تا پولی در بیاورد.
پسربچه 8ساله‌‌شان که وقت بازی و سرگرمی و تفریح اوست، مدتها است که کمک کارمادر شده است. او بازی را کنار گذاشته است و در کوچه‌شان دست‌فروشی می‌کند تا باری را از دوش مادر بردارد.
خامنه‌ای روزگار مردم را تلخ و سخت کرد
محمدعمر آنشینی فقط یکی از چندصد مجروح حادثه جمعه خونین زاهدان است که پس از آن روز تلخ، روزگار سختی را می‌گذرانند و خیلی‌ها هیچ خبری از اوضاع زندگی‌شان ندارند.
آیا کسانی که روزگار این مردم را سیاه کردند و زندگی را به کام‌شان تلخ، می‌توانند راحت زندگی کنند؟. آیا کسانی که نمی‌خواهند این مظلومان به حق و حقوقشان برسند و صدایشان را به گوش کسی برسانند، شب‌ها راحت سر بر بالین می‌گذارند؟. خدا خودش می‌داند چگونه پاسخ این دردها را به جنایتکاران خامنه‌ای بدهد.
