رئیس اتاق بازرگانی ایران می‌گوید آمارها نشان می‌دهد طی ۱۰ سال گذشته رشد اقتصادی ایران «صفر» بوده است. به گفته غلامحسین شافعی، «وقتی قطار اقتصاد کشور متوقف بود، توسعه زیادی در دنیا صورت گرفته و اگر به همین منوال ادامه یابد، اقتصاد ایران رو به زوال خواهد بود».
این مقام پارلمان بخش خصوصیِ اقتصاد ایران از فاجعه‌ای صحبت می‌کند که آثارش را می‌توان در سفره‌های مردم دید؛ مردمی که بر اثر سیاست‌های ناکارآمد حکومت ولایت‌فقیه روز به روز فقیرتر می‌شوند و کسب و کارشان را از دست می‌دهند.
درباره؛ وضعیت اقتصادی کارکران ایران بیشتر بخوانید
رشد اقتصادی مورد ادعای مرکز آمار
مرکز آمار حکومت ایران مدعی است که اقتصاد این کشور طی ۶ ماهه اول امسال با محاسبه نفت، ۵.۹ درصد رشد کرده است. این رقم ادعایی در حالی است که عبدالرضا رحمانی فضلی، وزیر کشور دولت سابق روحانی اواخر اسفند پارسال گفته بود که «بر اثر آثار گسترده اقتصادی کرونا، بیش از یک میلیون نفر شغل خود را از دست دادند و سال ۹۹ سال سختی برای مردم بود».
مشخص نیست با وجود از دست رفتن یک میلیون شغل تا پایان سال ۹۹ چگونه یک کشور می‌تواند در عرض ۶ ماه بعد از آن، ۵.۹ درصد رشد مثبت اقتصادی داشته باشد؟ حال اینکه علاوه بر نابودی مشاغل، تحریم‌های وزارت خزانه‌داری آمریکا باعث شده صادرات نفت ایران به پایین‌ترین مقدار طی ۲۰ سال گذشته برسد و اندک نفتی هم که صادر می‌شود، حکومت نمی‌تواند پول آن را به راحتی وارد کشور کند.
اعتراف سازمان برنامه و بودجه به صفر بودن رشد اقتصادی
یکی از ویژگی‌های جمهوری اسلامی که جنبه طنزآمیز هم دارد، ناهماهنگی دستگاه‌های اداری و نهادهای این حکومت است. به طوری که هرکدام از آن‌ها در ارائه آمارهای ملی و شاخص‌های اصلی کشور، ساز خود را می‌زنند. در زمینه شاخص رشد اقتصادی نیز این ناهماهنگی دیده می‌شود. [اقتصاد ایران منهای توافق جدید = سقوط!]
در حالی که مرکز آمار حکومت ایران در گزارش خود مدعی رشد اقتصادی ۵.۹ درصدی است، سازمان برنامه و بودجه اخیرا در گزارشی که ظاهرا علیه دولت سابق روحانی منتشر کرده، تأکید می‌کند که وقتی ابراهیم رئیسی، دولت را تحویل گرفته، نرخ رشد اقتصادی صفر بوده است. این موضوع کاملاً در تضاد با گزارشی است که مرکز آمار حکومت منتشر کرده و مدعی شده که در ۶ ماهه نخست امسال رشد اقتصادی مثبت بوده است.
در بخشی از گزارش سازمان برنامه و بودجه آمده است: «دولت سیزدهم در شرایطی روی کار آمد که وضعیت شاخص‌های کلان اقتصاد بسیار وخیم بود؛ رشد اقتصادی حدود صفر؛ تورم ۴۵,۲ درصدی، افزایش ضریب جینی و رشد شکاف طبقاتی از جمله این میراث است».
پیامدهای رشد منفی اقتصاد ایران
اگر اظهارات رئیس اتاق بازرگانی، صنایع، معادن و کشاورزی ایران را که می‌گوید در ۱۰ سال گذشته نرخ رشد اقتصادی ایران صفر بوده، مبنا قرار دهیم و در ضمن این موضوع را هم در نظر داشته باشیم که حکومت ایران طی این یک دهه دست‌کم ۳۰۰میلیارد دلار نفت خام و فرآورده‌های نفتی فروخته، این نتیجه به دست می‌آید که سطح فساد، سوء مدیریت و هدررفت منابع در حاکمیت جمهوری اسلامی به قدری بالا است که این درآمد کلان حتی نتوانسته هر سال فقط ۱ درصد رشد اقتصادی ایجاد کند.
تداوم چنین وضعیت ناگواری به بیکاری گسترده و نرخ تورم بالا منجر شده است. بر اساس آمارهای حکومتی، هم اکنون نرخ تورم ۴۴.۴درصد و نرخ بیکاری نیز ۹.۶ درصد است؛ اعداد و ارقامی که هر چند به گفته کارشناسان اقتصادی با واقعیت فاصله زیادی دارد و بیش از این‌هاست؛ اما همین رقم‌های حکومتی هم بسیار بیشتر از نُرم جهانی نرخ بیکاری و تورم است.
اگر نرخ تورم و نرخ بیکاری را با هم جمع ببندیم، به شاخصی تحت عنوان «شاخص فلاکت» می‌رسیم که بازگوکننده سطح رفاه جامعه است. هرچه این عدد پایین تر باشد، بیانگر رفاه بالای افراد جامعه است. متوسط شاخص فلاکت در جهان، عدد ۱۰ است؛ اما مجموع نرخ ۹.۶ درصدی بیکاری و نرخ ۴۴.۴ درصدی تورم در ایران را اگر جمع ببندیم به عدد فاجعه بار ۵۴ می رسیم.
وقتی رشد صفر اقتصادی مردم را به فلاکت کشاند
یکی از دلایل بالا بودن شاخص فلاکت در ایران را می توان صفر بودن میانگین نرخ رشد اقتصادی این کشور طی ۲۰ سال گذشته دانست. حداقل غلامحسین شافعی، رئیس اتاق بازرگانی ایران به صفر بودن نرخ رشد اقتصادی ایران در نیمی از این ۲۰ سال که اقتصاد ایران دچار درجا زدن بوده، اذعان کرده است. تداوم این روند، زندگی دست کم ۶۰ میلیون ایرانی را تحت شعاع قرار داده و به اقرار مقامات جمهوری اسلامی یک سوم جمعیت ایران را به زیر خط فقر کشانده است.
مجتبی احمدی. تحلیلگر مسائل ایران
