شرم خدا و خروش نسل ما
هزاران جوی خون رودی می سازند تا سبب ساز زیستن در بهشتی باشد که از ما جهنمیان فواره می زند. ما طرد شدگان، خون‌های اجدادمان را در ملات این بناها می بینیم، ضجه‌ی گرسنگی مان را در غریو شادی شاهانه‌ی خدایگان زورمدار می‌شنویم، آینده‌ی سیاه قحط زندگی را احساس می کنیم. این تبعیض در آموزش، تحرک اجتماعی را محال ساخته، می دانیم تصویر فلاکت و رنج و بردگی بر دیواره‌ی این کلاس‌ها می‌شویم تا باز آفرینان وضع موجود بیاموزند، که این دو نوع زیستن « طبیعی » است و خواست خدا.
اما این دوگانه فقر و غنا؛ زندگی و مرگ؛ خواست و ساخت حکمرانی نا مشروعی است که جز بر موج فقیرسازی نمی پاید و ما ستمدیدگان و رانده‌شدگان به اعماق دوزخ اربابان سود و ستم، مقصریم، اگر اتحاد را به مسلخ خودمحوری ببریم. ای خداوندان خون آفرین تبعیض زا؛ شب پرستان ستم آیین مرگ زا؛ ما مجاب شده‌ایم به نماندن در ساحت زنده به گوری.
پس، سرودهای شورش را بشنوید، بر خشم‌های طوفانی خستگان ستم بنگرید. ما برآمده از زخم کهنسال زمانیم که التیام می خواهیم.
پژواک «رد پای خون و فقر» در قلب‌های آزادیخواهان
متن فوق«رد پای خون و فقر» دلنوشته یک معلم آزاده بود و اینک آزادیخواهان فرزندان شورشی این بوم، پژواک خروش آن‌را حس می‌کنند و می‌گویند:
و تو بدان با این‌همه خون که خداوندان ستم و سرکوب چون رودی خروشان در شب ظلمت جاری کرده اند، تاریخ هم هرگز در یک شب متوقف نخواهد ماند. در دل همین تاریکی فشرده، بذرهای نور آرام و خاموش جوانه می‌زنند.
هیچ شب ممتدی، توان ایستادن در برابر سپیده را ندارد. ما، همان فرزندان کلاس‌های فرسوده و سفره‌های خالی، حافظان رؤیا هستیم.
امید را از ما گرفتند، اما توان زایش آن را نه
پرچم‌های امید را در دل همین سیاهی نکبت ستم می‌کاریم، نه بر فراز کاخ‌ها، که در جان انسان.
سپیده‌دم، همیشه از دل خستگی زاده می‌شود. طلوع، نتیجه صبر کور نیست، حاصل ایستادگی آگاهانه در مقابل خداوندان ستمگر است. ما آموخته‌ایم که حتی در تنگنای زندان و تهدید و حذف، انسان می‌تواند روشن بماند.
ایران اسیر، هنوز نفس می‌کشد
در هر معلم خاموش‌شده، در هر دانش‌آموز محروم، در فروغ چشمان خشکیده هر دانشجو از جور و ستم، در هر مادر داغدار، چراغی روشن است.
این چراغ‌ها را اگر به هم بسپاریم، شب فرو می‌ریزد. زنجیر، هرقدر سیاه و سنگین باشد، در برابر اراده جمعی پوسیده می‌شود. تاریخ، بارها گواهی داده است که هیچ یک از خداوندان خون آفرین با اعدام و شکنجه جاودانه نمانده است. آنچه می‌ماند، انسان است و خواست رهایی.
ما به فردایی ایمان داریم که در آن آموزش ابزار سلطه نیست. به روزی که فقر سرنوشت نباشد. به صبحی که عدالت، درس اول مدارس این سرزمین شود.
سپیده خواهد دمید. نه از آسمان که از دل ما و ایران، از این شب عبور خواهد کرد.
