رای گیری انتخابات ، موضوع دعوای خصوصی دیکتاتوری آخوندی
اسماعیل محدث
رژیم ولایت مطلقهٔ فقیه هرگز با انتخابات، ابزار تعیین دولت و اپوزیسیون در یک نظام دمکراتیک، کمترین سنخیتی پیدا نکرد، چرا که این رژیم جهنمی هرگز و با هیچ خوانشی، کمترین بوئی از دمکراسی نبرده است. با انتخابات حزب و یا ائتلافی که اکثریت آراء را به دست می آورد دولت تشکیل میدهد و با احترام کامل به حقوق اقلیت، برای مدت زمان تعیین شده ادارهٔ کشور را به عهده می گیرد. حزب و یا ائتلاف اقلیت علاوه بر نظارت بر دولت حاکم، خود را برای انتخابات بعدی آماده می کند تا اکثریت آرای مردم را به دست بیاورد و با این روش دمکراتیک پشت رقیب را به خاک بمالد و قدرت را برای ادارهٔ امور کشور به دست بگیرد.
اساساً رژیم دمکراتیک با وجود انتخابات آزاد و دولت و اپوزیسیون تعریف می شود. برای برگزاری انتخابات آزاد، لازم است که همهٔ آحاد مردم بتوانند آزادانه در همهٔ امور سیاسی و اجتماعی، با ایجاد تشکل های دمکراتیک، شرکت کنند و حق داشته باشند که بدون هیچ مشکلی انتقاد کنند و مخالفتشان را آزادنه بیان کنند.
با نگاهی به بُرش نیمی از کاندیداها، از جمله ده ها تن از نمایندگان مجلس فعلی رژیم، و با نگاهی به زندان های دیکتاتوری آخوندی که پر از کسانی است از رژیم و سران رژیم انتقاد کرده و با آن مخالفت ورزیده اند، مشاهده می شود که رژیم آخوندی با این سه نماد پایه ای دمکراتیک از اساس بیگاه است. بنابراین انتخابات در این رژیم یک موضوع خصوصی بین باندهای رژیم دیکتاتوری بوده تا به وسیلهٔ آن باهم تصویه حساب کنند. در انتخابات رژیم آخوندی بارها این باند و یا آن باند «برندهٔ انتخابات» شدند، اما هرگز باعث تغییر در روند کلان، و یا حتی خُرد، امور سیاسی دیکتاتوری مذهبی و طرز ادارهٔ کشور نشد. سیابازی انتخابات رژیم آدمخوار آخوندی ممکن است بخشی از مردم را به خاطر ناآگاهی و یا منافع، به پای صندوق های قلابی رأی بکشاند و یا اینکه لابی آن در خارج صف های ساختگی رأی دهندگان را به نمایش بگذارند، و یا حتی افرادی مجیزگوی فرصت طلب به سفارتخانه های رژیم در خارج از کشور مراجعه کنند، اما چیزی به پوچ بودن انتخابات در دیکتاتوری آخوندی اضافه و یا کم نمی کند. بنا به آمارهای خود رژیم آخوندی در رفراندم نوع حکومت ۲۰ میلیون و ۴۰۰ هزار نفر و در رفراندم تصویب قانون اساسی ۱۵ میلیون و ۷۸۸ هزار و در اولین انتخابات ریاست جمهوری ۱۳ میلیون و ۹۹۶ هزار نفر شرکت کردند. یعنی از ۱۲ فروردین ۱۳۵۸ تا ۵ بهمن ماه همان سال تعداد رأی دهنگان، بنا به آمار رژیمی که هنوز فضای دمکراتیک را به تمامی از میان برداشته نبود، بیش از ۳۰٪ افت داشته است. امروز، بعد از ۴۰ سال قتل و غارت، قلابی بودن انتخابات در دیکتاتوری حاکم بر ایران برای کسی پوشیده نیست و این مناسک بلای جان رژیم آدمخوار آخوندی شده است، که بضاعت ناچیزش را در انظار همهٔ دنیا به نمایش می گذارد.
اما همین موضوع خصوصی انتخابات آخوندی، اختلاف شدید بین باندهای رژیم را تشدید کرده و آن را برملا می کند؛ التماس های خامنه ای و روحانی برای کشاندن مردم سرکوب شده به پای صندوق های رأی، ضعف مطلق هر دو باند و در نتیجه کل رژیم را در مقابل چشم همه قرار می دهد. رئیس جمهور بی چشم روی و بی کفایت رژیم آخوندی از انتصابات حرف میزنه و بعد از چند روز باز با التماس و لودگی از مردم می خواهد که در این نمایش بی نمک رژیم شرکت کنند. خامنه‌ای هم ناگهان رگ ناسیونالیستی اش گُل کرده و با خفت می گوید اگر او را دوست ندارند، به خاطر ایران در سیرک انتخابات رژیمش شرکت کنند. اما خیلی مشکل نیست که همه ببینند که رژیم در ماورای وقت اضافی عمرش به سر می برد و اکثریت قاطع مردم هم دقیقاً به خاطر اینکه ایران را دوست دارند و همچنین به خاطر فقر همه گیر ناشی از بی کفایتی و فساد سران رژیم و به خاطر دریا دریا خون ریخته شده به وسیلهٔ پاسداران خونخوار خامنه ای و روحانی از شرکت در نمایش آخوندی سرباز میزنند.
رژیم دیکتاتوری اساساً با تحمل نکردن مخالفان (اپوزیسیون) تعریف می شود. مخالفت در رژیم دیکتاتوری شکل مخفیانه دارد و اصطلاحاً مقاومت نام می گیرد. یعنی در رژیم دیکتاتوری عده ای از جان گذشته و مصمم در تشکل های زیرزمینی برعلیه نظام خشن حاکم به مقاومت برمی خیزند و به خاطر خشونت ذاتی نظام حاکم استراتژی مبارزه مقاومت، عمدتاً مسلحانه بوده و هدف آن سرنگونی تام و تمام رژیم سرکوبگر می باشد. در جامعهٔ دیکتاتوری صحبت از پایگاه اجتماعی نیروهای مبارز ترفندی است که عمدتاً از طرف نظام حاکم، که خودش فضای ابراز وجود آزادانه را از میان برداشته است، مطرح می شود و عده ای فرصت طلب هم ممکن است این ترجیع بند بی مسمی را نشخوار کنند. مقاومت در برابر رژیم خشن دیکتاتوری با کمیت و خصوصاً با کفیت مبارزه برعلیه رژیم حاکم تعریف می شود و بس. امروز برای همه روشن شده است که حل مشکلات کوچک و بزرگ کشور و مردم ایران با سرنگونی رژیم آدمخوار آخوندی میسر می شود و همه می دانند که خط سرنگونی هم از روز اول تشکیل شورای ملی مقاومت ایران، در تاریخ ۳۰ تیر ۱۳۶۰، استراتژی آن بوده و این ائتلاف دمکراتیک و سازمان اصلی آن، سازمان مجاهدین خلق، هرچه در توان و اندیشه داشته اند، جانانه در راه این استراتژی به کار برده اند.
تشکیل ارتش آزادیبخش، در تاریخ ۳۰ خرداد ۱۳۶۵، برای مقابله با سپاه پاسداران رژیم آخوندی دقیقاً در امتداد همین استراتژی شکل گرفت و همین تشکل ضامن پیروزی مقاومت و مردم ایران برعلیه نیروی اهریمنی حاکم میباشد. قیام و شورش مردم به جان آمدهٔ ایران در یک دههٔ اخیر دلیل پیدایش و ایجاد کانون های شورشی شده است که خود سران رژیم آخوندی به اثربخشی آن جا به جا اعتراف می کنند. حوزه های خالی نمایش انتخابات رژیم و التماس ها و دروغ های شاخدار خود نشان از آن دارد که عمر رژیم دیکتاتوری مذهبی در ایران به پایان رسیده است و رژیم درمانده در بیرون از زمان در احتضار سرنگونی محتوم دست و پا می زند. دیکتاتوری آخوندی هرگز نخواهد توانست از قهر و خشم مردمی که، از جمله در آبانماه هزار هزار در خون نشستند، در امان بماند. استراتژی مقاومت، سرنگونی، در خیابان های ایران جا افتاده است و اکثریت مردم آن را در شعارهایشان ابراز می دارند. همچنین خود رژیم آخوندی، آن را به چشم می بینند. در نظام دیکتاتوری مشکلات کوچک و بزرگ مردم با سرنگونی آن حل می شود، این برنامهٔ مشخص مقاومت سازمانیافته مردم ایران اکنون در خیابان های میهن و در اندیشهٔ عموم مردم ایران و در حوزه های بی رمق نمایش مشمئز کنندهٔ رژیم آخوندی به وضوح دیده می شود. صبح ازادی در راه است!
مسئول شورای ملی مقاومت ایران در رابطه با نمایش مسخرهٔ آخوندی و استراتژی مقاومت مردم ایران می گوید:
روح شهیـدان شـاد
روح شهیـدان قیام آبان شـاد
تهنیت به خلق قهرمان و کانون‌های شورش و انقلاب
تحریم بزرگ نمایش انتخابات آخوندی
رأی مردم ایران قهر و سرنگونی است
در این رژیم جایی برای انتخاب نبوده و نیست
جواب نه در انتخاب در چارچوب این رژیم بلکه در انقلاب و ارتش آزادیبخش ملی است
سپاه پاسداران ولایت باید در هم کوبیده شود
آمران و عاملان جنایت علیه مردم و فرزندان رشید ایران باید
در برابر عدالت قرار بگیرند و کیفر ببینند.
بیشتر بخوانید:
تأملی بر صحبتهای علی خامنه‌ای و رابطه «رهبر» با مردم
شکست شعبده انتخابات خامنه ای
نمایش مهندسی شده انتخابات در ایران توسط علی خامنه‌ای
مجلس اوباشان خامنه‌ای
