رؤیای کانکس!
رؤیای کانکس!؛پس از ماهها از زلزله در غرب کشور و کوهبنان مردم در این مناطق در فقدان حداقل امکانات اولیه زندگی به سر می‌برند.
سی‌ام آذر ۹۶
ساعت هشت و سی و چهار دقیقه شب
کوهبنان در استان کرمان
وقوع زلزله ۵.۲ ریشتری
بیش از ۷۰ درصد خانه‌ها تخریب می‌شود؛ خانه‌هایی که هیچ مقاومتی در برابر زلزله ندارند.
سایر خانه‌ها نیز با ترکهای بسیار دیگر قابل سکونت نیستند.
تمام روزهای پس از زلزله برای مردم به دشواری گذشته است. آنها در سرمای خشک و سوزنده در چادرهای سرد و با کمترین امکانات، بسر برده‌اند. در بهمن‌ماه سرمای هوا تا ۱۲ درجه زیر صفر هم رسید.
مادری می‌گوید: «به همراه کودک خردسال و دیگر فرزندانم شبهای زمستان را در چادر به سختی سپری می‌کنیم.»
یکی دیگر از شهروندان می‌گوید: «بعد از بارندگی چادرها خیس شده و با وزش هر باد داخل چادر بشدت سرد می‌شود.»
سرویس بهداشتی هم موجود نیست؛ آنها باید از سرویس‌های بهداشتی خانه‌هایی که هنوز فرو نریخته‌اند استفاده کنند و اکثر مردم طی روزهای پس از زلزله تنها یکی، دو مرتبه به حمام رفته‌اند.
البته از کانکس هم چندان خبری نیست؛ تنها ۱۹۶ کانکس در اختیار حدود ۷۰۰۰ خانوار این شهر گذاشته شده است.
با این همه نظام بر زلزله زده‌ها فشار وارد می‌کند تا وام‌های معوقه، قبوض برق، آب و گاز را بپردازند.
پیش از زلزله در کوهبنان در جنوب شرق ایران، در غرب کشور شاهد یک زلزله بودیم.
۲۱ آبان، یک زلزله ۷.۳ ریشتری از جمله سرپل‌ذهاب را می‌لرزاند.
اینجا بیش از ۲ هزار خانوار هنوز کانکسی برای اسکان موقت دریافت نکرده‌اند.
زلزله‌زدگان غرب کشور در فصل سرما زیر چادرها با استفاده از وسایل گرمایشی از جمله هیترهای برقی بارها شاهد آتش گرفتن چادرها و آسیب دیدن دوستان و اقوام بودند.
شهاب نادری نماینده پاوه، جوانرود و ثلاث باباجانی، در «مجلس» با اشاره به وضعیتی که زلزله‌زدگان در آن به سر می‌برند گفت: «بنیاد مسکن بهتر است دیگر به جای کانکس برای مردم قایق بفرستد شاید بتوانند بر روی آن زندگی کنند.»
او اعتراف کرد که «با ۵ یا ۶ میلیارد تومان ما می‌توانستیم، تعداد بسیاری زیادی کانکس تهیه کرده و مشکلات اکثر زلزله‌زدگان را حل کنیم» لکن «پس از مرگ این عزیزان در اثر سرما دیگر هیچ اقدامی فایده ندارد.»
