وقتی رفاه، تهدید برای خامنه‌ای دیکتاتور می‌شود و فقر ابزار سلطه و بقا برای حکومت او می‌گردد. در افشاگری تکان‌دهنده، مسعود روغنی زنجانی، رئیس سابق سازمان برنامه و بودجه ایران، پرده از سیاستی هولناک در قلب حکومت دیکتاتوری ولایت فقیه برداشته شد. سیاستی که ریشه در باورهای علی خامنه‌ای، ولی فقیه این حکومت فاسد دارد. به گزارش رسانه «محبت نیوز» در تاریخ ۲۱اسفند ۱۴۰۳، روغنی زنجانی در گفت‌وگویی با وب‌سایت «عبدی‌مدیا» فاش کرد که خامنه‌ای در دیدار با اکبر هاشمی رفسنجانی، با صراحت اعلام کرده است: «رفاه مردم، آن‌ها را بی‌دین خواهد کرد.» این جمله، نه یک لغزش کلامی، بلکه کلید فهم استراتژی هدفمند حکومتی است که فقر و فلاکت را به‌عنوان ابزاری برای کنترل و سرکوب جامعه به‌کار گرفته است.
فقر به مثابه سلاح، نقض آشکار حقوق بشر
این افشاگری سندی روشن از نقض سیستماتیک حق حیات، سلامت و کرامت انسانی میلیون‌ها ایرانی است. وقتی بالاترین مقام یک کشور، که طبق قانون اساسی حکومت ولایت فقیه اختیار تدوین سیاست‌های کلان را در دست دارد، به‌صراحت با بهبود معیشت مردم مخالفت می‌کند، دیگر نمی‌توان بحران اقتصادی ایران را صرفاً به سوءمدیریت یا تحریم‌های خارجی تقلیل داد.
اینجا سخن از سیاستی عامدانه است؛ سیاستی که فقر را نه یک مشکل، بلکه یک هدف می‌داند. خامنه‌ای با این دیدگاه، رفاه را تهدیدی برای ایدئولوژی خود و تنگدستی را ضامن بقای قدرت می‌بیند. این رویکرد، نقض فاحش ماده ۲۵ اعلامیه جهانی حقوق بشر است که حق هر انسان بر استاندارد زندگی مناسب، شامل غذا، مسکن و مراقبت‌های پزشکی را تضمین می‌کند.
در این میان، افزایش قیمت ارز، تورم افسارگسیخته و گسترش فقر که با همکاری دولت و بانک مرکزی رقم می‌خورد، بخشی از این پازل شوم است. مردم ایران، از کارگران و کشاورزان گرفته تا زنان و کودکان در استان‌های محروم، زیر بار این فشارها خرد می‌شوند، در حالی که بیت رهبری و وابستگانش در اوج رفاه و تجمل غوطه‌ورند.
دوگانگی جنایت‌بار، رفاه برای بیت خامنه‌ای، رنج برای ملت
تناقض این سیاست وقتی آشکارتر می‌شود که به زندگی اشرافی خامنه‌ای و نزدیکانش نگاه کنیم. در حالی که زنان در سیستان و بلوچستان یا کردستان به‌دلیل نبود امکانات پزشکی هنگام زایمان جان می‌سپارند، همسران فرزندان خامنه‌ای برای وضع حمل به کشورهای پیشرفته‌ای چون انگلیس سفر می‌کنند. این شکاف عمیق میان حاکمان و مردم، نه‌تنها مصداق بارز تبعیض ساختاری است، بلکه نشان‌دهنده عمق فساد و بی‌عدالتی‌ای است که تحت لوای «دینداری» توجیه می‌شود. آیا این همان دینی است که خامنه‌ای از آن دم می‌زند؟ دینی که گرسنگی را به مردم تحمیل می‌کند و زندگی را برایشان به جهنمی مداوم بدل می‌سازد؟
در همین زمیه
سقوط مردم ایران در چاه‌های فقر حکومت خامنه‌ای
کنترل از طریق تنگنا، استراتژی سیاسی یک دیکتاتور
این افشاگری نشان‌دهنده استفاده ابزاری از فقر برای مهار جامعه است. خامنه‌ای با آگاهی کامل، مردمی را که درگیر نان شب و تأمین حداقل‌ها هستند، از مشارکت سیاسی و اعتراض بازمی‌دارد. این سیاست، که ریشه در نگرش استبدادی او دارد، تلاشی است برای خفه کردن هرگونه صدای مخالفت. وقتی مردم زیر خط فقر نگه‌داشته می‌شوند، دیگر توان و فرصتی برای مطالبه حقوق خود ندارند. این همان هدفی است که خامنه‌ای دنبال می‌کند: جامعه‌ای خسته، گرسنه و خاموش که در برابر ظلم سر خم کند.
اما این استراتژی، که شاید در کوتاه‌مدت کارساز به‌نظر آید، در بلندمدت آتش خشم مردم را شعله‌ورتر کرده است. تاریخ نشان داده که سرکوب و محرومیت، هرچند موقتاً سکوت را تحمیل کند، در نهایت به انفجاری از مقاومت و انقلاب منجر می‌شود.
فریاد مظلومیت، زمان پاسخگویی فرا رسیده است
این افشاگری، زنگ خطری برای جامعه جهانی و نهادهای حقوق بشری است تا سیاست‌های ضدانسانی خامنه‌ای را زیر ذره‌بین قرار دهند. حکومتی که عامدانه مردمش را به گرسنگی و رنج محکوم می‌کند، نه‌تنها مشروعیت خود را از دست داده، بلکه باید در برابر عدالت بین‌المللی پاسخگو باشد. از منظر حقوق بشری، این رفتار مصداق «جنایت علیه بشریت» است؛ جرمی که نمی‌توان با توجیهات ایدئولوژیک از آن چشم‌پوشی کرد.
مردم ایران، که زیر بار این سیاست‌های جنایت‌کارانه کمر خم کرده‌اند، شایسته زندگی‌ای با کرامت و رفاه‌اند. صدای آن‌ها باید شنیده شود و این ظلم تاریخی، که تحت نام دین اعمال می‌شود، افشا و محکوم گردد. دین فاسد خامنه‌ای را بشناسیم: دینی که گرسنگی را فضیلت و رفاه را گناه می‌داند، اما خود در اوج ثروت و قدرت، بر تخت سلطه نشسته است. پس می‌توان نتیجه گرفت که باید خامنه‌ای را با دین فاسدش نابود کرد تا مردم از این رنج‌ها و درد‌ها رها شوند.
