این دو برادر از فعالان فرهنگی یارسان و از شورشگران قیام دیماه بودند
به گزارش منابع کردی دو برادر يارسان ميثم و مجتبی ويسی در حمله پاسداران جنايتكار ولايت فقيه به مخفيگاه آنان در دالاهو کرمانشاه جان باختند
براساس این گزارش روز پنجشنبه۷خرداد ۴۰۵، نيروهای سپاه تروريستی پاسداران در روستای «قلعه كهوش» از توابع شهرستان دالاهو، مخفيگاه ۲ برادر فعال فرهنگی را محاصره كرده و با شليك مستقيم هر دوی آن‌ها را به‌قتل رساندند.
ميثم ويسی و مجتبی ويسی بنيان‌گذاران كتابخانه كردی «دره دريژ (دره دراز)» بودند و به‌دليل شركت در قیام دیماه۱۴۰۴ به خاطر پيگردهای اطلاعات رژيم به صورت مخفيانه زندگی می‌كردند.
منابع کردی تایید کردند که ميثم و مجتبی ویسی بدون هيچ‌گونه هشدار قبلی هدف قرار گرفتند.
این جنایت فجیع به شدت از سوی منابع مستقل، مقاومت ایران و هموطنان و احزاب کردی محکوم شده است.
عباس اکبری فیض‌آبادی شورشگر دلیر نائینی سربه‌دار شد!
متن کامل نامه مجتبی ویسی قبل از مخفی شدن
«گاه‌گاهی احساسم به پرواز درمی‌آید به سوی آن کتابخانه‌ای که… روحم برای کتاب‌ها بال می‌گشاید. دلم پر می‌کشد برای تک‌تک بچه‌های کتابخانه: مهیا، محبوب، ثنا، آیلین، سروناز، هنا، مبین، دیانا، آتوسا، هستی، آلوو، نگار، آیدا، ترانه، هانیه، آیدین، برهم. آیا روزی بزرگ‌شدن و آینده‌شان را خواهم دید؟ نمی‌دانم دیگر می‌توانم برای دیدن آینده و بزرگ‌سالی آن‌ها باشم یا نه؟ اما از اعماق قلبم برای همگی‌شان آرزوی سلامتی، دانایی و سربلندی دارم. دوستشان دارم؛ و برایشان دانایی، دوری از نیرنگ و فریبِ مردم، سرشار بودن از انسانیت و جلوه‌گر ساختن آن، آزادی، حق‌طلبی، خدمت‌گزاری و استواری همیشگی همچون درختانِ بلوطِ سرسخت و بزرگ‌منش را آرزو می‌کنم. به امید دیدارتان در جهانی آزاد و روشن. آبادانی میهن و سربلندی شما آرزوی من است. دستِ حق به همراه همگی‌تان؛ پشتیبان و پناه شما باشد.
در هر شرایطی سرشار از ناامیدی و کلنجار ذهنی هستم؛ ناامیدی از آینده‌ای نامعلوم. از اینکه نمی‌دانم چه پیش می‌آید؟ چه می‌شود؟ آخر این اوضاع تا کجا کش پیدا می‌کند؟! آیا پیمانه‌ی عمر این ستمگر سر می‌آید (یعنی پایان این دوران ستم)؟ یا اینکه ستمگر دیگری در جای این ستمگر برمی‌خیزد؟ آیا باز هم این چرخه‌ی باطل تکرار می‌شود؟ پیمانه‌ی دیکتاتور چگونه سرنگون و درهم‌شکسته می‌شود؟ شجاعان با جان و وجود خود، تاوان آزادی را بدهند و عده‌ای بی‌شرف و ترسو صاحب قدرت و تکبر شوند و بر تخت پادشاهی و حکمرانی تکیه بزنند! پاکانی که مبارزه کردند و جان باختند، تنها عکسشان در زندان‌ها باقی بماند! آیا حاصل آن همه تلاش و مرگِ هم‌قلمانم این است که آینده‌ی میهن دست قدرتمندانی بیفتد که قدرت را فقط برای منافع خود می‌خواهند؟! در حالی که قدرت باید برای خدمت به مردم و انسانیت به کار گرفته شود! طولی نمی‌کشد که این بند و زنجیر [اسارت] دوباره بسته شود… اما اندوه‌ِ برخاستن برای پیکار با ستمگران، نه‌تنها برای من مایه ناامیدی نیست، بلکه خود جریان زندگی و معنای زیستن است؛ در دنیایی پوچ و بی‌معنا که خودم به آن معنا می‌دهم! سر پایین آوردن در برابر ظلم و ستم تنها به خاطر زنده ماندن و ترس از مرگ، فقط به معنای شرمساری و سرشکستگی است!
وفادارتان پشتیبان و حامی شما مقاومت، خود زندگی است قیام، خود زندگی است.»
ما را در ایکس ایران آزادی دنبال کنید
ما را در تلگرام ایران آزادی دنبال کنید
