وقتی دولت وفاق به یک طبل توخالی تبدیل می‌شود!
رسانه‌های مرتبط با اصلاح‌طلبان قلابی تأکید دارند که هیچ‌یک از اقدامات پزشکیان نمی‌تواند بدون توجه به شعار اصلی او، یعنی دولت وفاق، مورد نقد قرار گیرد.
آن‌ها ادعا می‌کنند که برای درک درست این شعار، باید به رویکردها و تفسیرهای پزشکیان در زمان انتخابات توجه کرد.
یعنی هر شخصی حق دارد با مواضع او موافق یا مخالف باشد، اما نمی‌تواند تعریفی از این شعار ارائه کند که با برداشت‌های خود او تناقض داشته باشد.
در حقیقت، کسی می‌تواند بگوید این دولت با چنین شعاری موفق نخواهد شد، اما این نمی‌تواند مجوزی برای تغییر معنای این شعار باشد.
از دید مردم، محتوای وعده‌های پزشکیان از اهمیتی برخوردار نیست. اما او تلاش کرده است روش‌های اجرایی خود را به سیاست دولت وفاق پیوند بزند.
این موضوع در ظاهر مرز متمایزی میان دولت او و دولت‌های قبلی ایجاد می‌کند. اما در عمل تمایز چندانی وجود ندارد.
پزشکیان این نکته را بارها در زمان انتخابات مطرح کرد، ولی به نظر می‌رسد برخی از اصلاح‌طلبان قلابی آمادگی شنیدن این موضوع را نداشتند.
آن‌ها ادعا می‌کنند که از نامزدی پزشکیان حمایت کرده و در ستادهای انتخاباتی او فعال بودند، بنابراین منطقی است که باید به مناصب دست یابند.
اما پس از انتصابات مغایر با این انتظارات در دولت وفاق، تنش‌های باندی شدت گرفت.
برخی از منصوبین جدید مورد انتقاد قرار گرفتند و مخالفان بر این باورند که آن‌ها شایسته قرارگیری در مناصب نیستند.
اصلاح‌طلبان قلابی، انتصاب چند استاندار سنی و حضور چند زن در کابینه را نشانه‌ای از دولت وفاق می‌دانند.
آن‌ها معتقدند باید بر تحقق وعده‌های محتوایی دولت وفاق تأکید شود.
موضوعاتی مانند رفع فیلترینگ، برخورد تندروها با زنان، گزینش‌ها، سیاست خارجی و رسانه‌ای و هم‌چنین مبارزه با فساد از جمله این موارد هستند.
دولت وفاق در حاکمیت ولایت فقیه، با کدام منطق؟
اما هدف اصلی پزشکیان، تحقق این وعده‌ها در چارچوب دولت وفاق و جلب حمایت تمامی ارکان حکومت است.
این توافق می‌تواند منجر به وفاق پایدار میان حکومت و مردم شود، اما این موضوع کاملا غیرممکن است.
زیرا اکثریت مردم به‌طور کلی در برابر حاکمیت قرار دارند و همان اکثریت تحریمی هستند.
در همین زمینه
در چنین شرایطی، دوستان پزشکیان در جستجوی وفاق ملی به‌سر می‌برند.
اصلاح‌طلبان قلابی می‌گویند که پزشکیان تلاش دارد وفاق درون‌ساختاری و وفاق با جامعه را به‌طور همزمان پیش ببرد.
یعنی حامیان اصلاحات و توسعه نباید با سهم‌خواهی‌های بی‌منطق، این ذهنیت را تخریب کنند.
با این حال، تخریب پزشکیان و دولت او از روز اول از اولویت‌های اصلی اردوی مقابل یعنی اصول‌گرایان مرتجع بوده است. به جای دولت وفاق، آن‌ها «صولت شقاق» را شکل داده‌اند.
علاوه بر این، اقدامات پزشکیان که خود را مدعی دولت وفاق ملی می‌داند، به‌وضوح نشان می‌دهد که در ماه‌های اخیر، کوچک‌ترین نشانه‌ای از تحقق وعده‌ها مشاهده نشده است.
سیاست کلی دولت وفاق که پزشکیان مطرح کرده، در واقع به سیاست‌های قدیمی در تاریخ تئوری‌های سیاسی اشاره دارد.
این سیاست به‌جای خالص‌سازی، بر تعامل و همکاری با جناح‌های مختلف تأکید دارد.
سعی می‌شود پزشکیان به‌عنوان یک اصلاح‌طلب شناخته شود، اما معرفی کابینه او و نزدیکی‌اش به خامنه‌ای نشان‌دهنده این است که او به ولایت فقیه وابسته‌تر از همه است.
برخی رسانه‌های حاکمیت عنوان کردند که اگر سعید جلیلی می‌دانست پزشکیان چنین کابینه‌ای معرفی خواهد کرد، در همان ابتدا از رقابت کنار می‌کشید!
هر دو جناح حاکمیت مانع سر راه وفاق هستند!
اما با وجود این، پس از شروع کار و اعلام دولت وفاق ملی، اصول‌گرایان به‌شدت در تلاش بودند که او را تحت فشار قرار دهند.
هر گونه اظهارنظر، انتصاب و عملی که از سوی او انجام می‌شود، با چالش‌های زیادی مواجه است.
در حقیقت، اردوی مقابل هر روز در برابر او سنگ‌اندازی می‌کند.
اما پزشکیان کماکان بر شعار وفاق ملی تأکید می‌کند، تا جایی که چرایی این موضوع به یک معما تبدیل شده است.
در واقع، اصرار او بر وفاق ملی باید مورد بررسی قرار گیرد. اگر او به اردوی مقابل سهمی ندهد، آن‌ها تلاش خواهند کرد تا او را از پیشبرد اهدافش بازدارند.
به همین دلیل، پزشکیان ناچار است تا به‌طور مکرر بر شعار دولت وفاق ملی تأکید کند و به آن‌ها سهم بدهد حتی اگر این موضوع باعث تمسخر او شود.
در زمینه سیاست خارجی، از جمله برنامه هسته‌ای، رابطه با آمریکا و گروه‌های نیابتی، همه چیز تحت کنترل خامنه‌ای قرار دارد.
پزشکیان در وعده‌های انتخاباتی خود قول حل این مسائل را داده بود، اما اکنون در چه وضعیتی است؟ پاسخ واضح است.
پزشکیان بدون اجازه خامنه‌ای نمی‌تواند حتی آب بخورد. بنابراین، او ناچار است تا به‌طور مرتب بر وفاق ملی تأکید کند.
از سوی دیگر واگذاری وزارت‌خانه‌ها و پست‌های حساس به اصول‌گرایان، منجر به سرخوردگی اصلاح‌طلبان قلابی و یخ‌زدن آن‌ها شده است.
این مسأله خود مانع شکل‌گیری واقعی وفاق ملی می‌شود. اما به‌نظر می‌رسد پزشکیان به این شرایط توجهی ندارد و صرفاً به تکرار شعارهای خود ادامه می‌دهد.
در نهایت، می‌توان گفت که پزشکیان با چالش‌های بسیاری در راستای تحقق شعار دولت وفاق روبرو است؛ یعنی عملا امری غیرممکن، اما از بیان بی‌هزینه آن دریغ نمی‌ورزد!
