سناتور جیم ریش، رئیس کمیته روابط خارجی سنای آمریکا، همراه با پنج عضو دیگر این کمیته، با ارسال نامه‌ای به وزرای خارجه انگلستان، فرانسه و آلمان، خواستار فعال‌سازی فوری مکانیسم ماشه علیه رژیم ایران شدند. این نامه در تاریخ پنج‌شنبه ۲۶ تیر ۱۴۰۴ منتشر و روی وب‌سایت رسمی کمیته روابط خارجی سنای آمریکا قرار گرفت.
در این نامه، سناتورهای آمریکایی به ادامه نقض تعهدات هسته‌ای از سوی رژیم ایران اشاره کرده و خواستار بازگرداندن تحریم‌های سازمان ملل بر اساس قطعنامه ۲۲۳۱ شورای امنیت شدند. آنها تأکید کردند که فعال‌سازی مکانیزم ماشه اقدامی درست، قانونی و تأخیر‌افتاده است که می‌تواند منابع مالی رژیم ایران برای اجرای برنامه‌های تروریستی‌اش را قطع کند.
سناتورها جیم ریش، پیت ریکتس، استیو داینز، بیل هگرتی، تد کروز و جان کورنین در بخشی از نامه خود نوشتند:
«با توجه به ادامه نقض تعهدات ایران در توافق هسته‌یی ۲۰۱۵ و معاهده منع گسترش تسلیحات هسته‌یی، ما از شما درخواست می‌کنیم که فوراً تحریم‌های مکانیزم ماشه را مطابق با قطعنامه ۲۲۳۱ شورای امنیت سازمان ملل متحد فعال کنید. آغاز فرآیند مکانیزم ماشه اقدامی درست و مدت‌هاست به تأخیر افتاده است و منابع مورد استفاده ایران برای برنامه‌های تروریستی‌اش را از آن سلب خواهد کرد.»
آنها همچنین با اشاره به اخراج بازرسان آژانس بین‌المللی انرژی اتمی از تأسیسات اتمی ایران، این اقدام را نمونه‌ای دیگر از نقض تعهدات دانسته و هشدار دادند که برنامه هسته‌ای رژیم ایران نظامی و با هدف دستیابی به بمب اتمی است، نه اهداف صلح‌آمیز. آنها از کشورهای اروپایی خواستند که در کنار آمریکا ایستاده و اجازه ندهند رژیم ایران بیش از این امنیت منطقه و جهان را تهدید کند.
درهمین زمینه
هشدار سه کشور اروپایی: «مکانیسم ماشه» تا پایان تابستان فعال خواهد شد
مکانیسم ماشه چیست؟
مکانیسم ماشه یک بند در قطعنامه ۲۲۳۱ شورای امنیت سازمان ملل است که به کشورهای مشارکت‌کننده در برجام اجازه می‌دهد در صورت نقض تعهدات توسط رژیم ایران، تحریم‌های سازمان ملل را بدون نیاز به رأی‌گیری مجدد، به‌طور خودکار بازگردانند. این مکانیزم به‌منظور تضمین اجرای تعهدات توسط رژیم ایران در توافق اتمی ۲۰۱۵ طراحی شد. اگر یک کشور عضو برجام (مانند آمریکا یا سه کشور اروپایی) اعلام کند که ایران به تعهداتش پایبند نیست، روند بازگشت تحریم‌ها آغاز می‌شود و در طی ۳۰ روز، تمامی تحریم‌های قبلی سازمان ملل دوباره برقرار می‌شوند؛ مگر آن‌که شورای امنیت به اتفاق آرا تصمیم بگیرد تحریم‌ها را حفظ نکند، که عملاً ممکن نیست. این بند ابزاری حقوقی و دیپلماتیک قدرتمند برای جلوگیری از برنامه‌های هسته‌ای رژیم ایران و محدودسازی منابع مالی آن برای حمایت از تروریسم است.
