غزل ترانه ای تقدیم به بر دار شدگان قتل عام ۶۷
آن چه درپی می آید قطعه شعری است از یک سراینده آزادی خواه از داخل میهن اسیر.
شعر با نام «درختان را برای دار دزدیدند» تقدیم می شود به همه سروهای آزادی که در سال ۶۷ جاودان شدند؛ [قتل‌عام۶۷؛ مادرانی که کودکانشان منتظر آزادیشان بودند]
درختان را برای دار دزدیدند!
چی موند از باغ؟
یخبندون؟
نه خورشیدی، نه امدادی.
همه دزد تبر، هیزم شکن، نفرین‌گر شادی
زمستون بود و کوچه غرق رگبار و هراس از شب
لبالب داغ گل‌ها، ضجه و شیون در آبادی
برادر ماند و فانوسی که دیو شب به ترس افتاد.
نشانی داد برگردیم به آب و ملک اجدادی
همان شب‌ها درختان را برای دار دزدیدند
به جرم آن که سامان را امید تازه ای دادی
به قصر دیو پیر قصه جوی خون به راه افتاد
تمام دهکده زندان، قرق شد صبح آزادی
چهل سال است سرگردان این صحرای فرعونیم
امید ما پیام توست از ایمن ترین وادی.
