دانشجویان دانشگاه‌های ایران در اوایل آبان ۱۴۰۳، پس از گذشت پنج سال از آبان خونین ۱۳۹۸، دوباره به میدان آمدند. این بار اعتراضات به مسمومیت‌های غذایی، مشکلات رفاهی و سرکوب‌های دانشگاهی کشیده شد.
تجمعات اعتراضی در دانشگاه‌های تهران و یزد، اعتراض به سیاست‌های دانشگاهی
در روز ۶آبان ۱۴۰۳، دانشجویان دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران تجمعی در اعتراض به تجاری‌سازی فضاهای دانشگاهی و سیاست‌های تفکیک جنسیتی برگزار کردند. این تجمع‌ها به مخالفت با برنامه‌های سلبریتی‌محور و سیاست‌زدایی در دانشگاه‌ها معطوف بود. دانشجویان هم‌چنین به مشکلات رفاهی و کیفیت پایین غذا در رستوران‌های دانشگاه اعتراض کردند.
در دانشگاه یزد، اعتراضات به افزایش ۲۰۰درصدی شهریه و بخشنامه‌های جدید نیز شدت گرفت. این اعتراضات نشان‌دهنده اتحاد و همبستگی میان دانشجویان در سراسر کشور است که خواهان تغییرات اساسی در سیاست‌های دانشگاهی هستند.
اعتراض به مسمومیت‌های غذایی و بی‌توجهی مسئولان
تجمع اعتراضی دانشجویان در همدان از تاریخ ۱۲آبان آغاز شد، زمانی که بیش از ۱۰ دانشجوی دانشگاه صنعتی همدان به‌دلیل مسمومیت غذایی به بیمارستان منتقل شدند. عوامل حکومتی دانشگاه در اقدامی بی‌سابقه، چند روز سکوت اختیار کردند تا در نهایت، دختران و پسران دانشجو به اعتصاب غذا دست زدند و خواستار پاسخ‌گویی شدند.
موضوع مسمومیت‌های غذایی در دانشگاه‌ها به یکی از بحران‌های جدی تبدیل شده است. در حالی که بیماران دانشگاه صنعتی همدان به‌دلیل مسمومیت شدید به بیمارستان منتقل شدند، عوامل حکومتی دانشگاه تا روز ۱۲آبان ۱۴۰۳هیچ واکنشی نشان ندادند. این بی‌تفاوتی کارگزاران حکومتی باعث افزایش خشم و اعتراض میان دانشجویان شد. به این ترتیب، تجمعات اعتراضی در دانشگاه‌های مختلف کشور گسترش یافت و آن‌ها خواستار توجه به مطالبات رفاهی و بهداشتی خود شدند.
مرگ امیرمهدی چگینی، اعتراض به تأخیر و تعلل مأموران حراست خوابگاه‌ها
در تاریخ ۲۲آبان ۱۴۰۳، حادثه‌ای دلخراش در دانشگاه خواجه نصیر تهران موجب اعتراض گسترده دانشجویان شد. امیرمهدی چگینی، دانشجوی رشته شیمی کاربردی، به دلیل تأخیر و تعلل مأموران حراست خوابگاه در رسیدن آمبولانس پس از سقوط از ارتفاع، جان خود را از دست داد. این حادثه به اعتراضات شدید دوستان هم دانشگاهی او منجر شد که خواستار رسیدگی به‌وضعیت اورژانسی خوابگاه‌ها و جلوگیری از وقوع چنین حوادثی در آینده بودند.
اعتراضات خوابگاهی: مشکلات رفاهی و بهداشتی
در کنار اعتراضات مربوط به مسمومیت‌های غذایی و مرگ امیرمهدی چگینی، مشکلات خوابگاهی نیز یکی از محورهای اصلی اعتراضات معترضین بود. در دانشگاه هنر اصفهان، دانشجویان خوابگاه دخترانه «صبا» در اعتراض به قطعی آب، خرابی آسانسورها و رفتار نابجای سرپرستان خوابگاه تجمع کردند. دانشجویان برگزار کننده اعتراضات به کارگزاران حکومتی دانشگاه مهلت داده بود که در صورت عدم تغییر شرایط، اعتراضات گسترده‌تری در آینده برگزار خواهند کرد.
دلنوشته یک دانشجوی خواجه نصیر، فریاد در برابر سرکوب‌ها
در میان این اعتراضات، دلنوشته‌ای از یک دانشجوی دانشگاه خواجه نصیر به‌شدت توجه‌ها را جلب کرد. این دانشجو که شاهد شرایط سخت و سرکوب‌های داخل دانشگاه است، در دلنوشته‌ای به وضعیت ناگوار دانشگاه‌ها و کشتار جوانان در این سیستم اشاره کرده است. او با انتقاد از بی‌توجهی به حقوق هنرجویان و ناتوانی کارگزاران حکومتی در ارائه خدمات ابتدایی بهداشتی، وضعیت کنونی دانشگاه‌ها را به کشتارگاه‌هایی تشبیه کرده است که در آن استعدادها و آرزوهای جوانان به نابودی می‌رسد.
در همین زمینه
اعتراضات دانشجویان در دانشگاه‌های تهران و دانشگاه ملی
یادآوری به نسل جدید، تداوم اعتراضات و امید به تغییر
اعتراضات دانشجویی در سال‌های اخیر نشان‌دهنده روحیه نسل جوانی است که دیگر حاضر به سکوت در برابر ظلم و بی‌عدالتی نیستند. از مسمومیت‌های غذایی گرفته تا مرگ‌های ناشی از بی‌توجهی به‌وضعیت بهداشتی و رفاهی، همه این مشکلات باعث شده است که دانشجویان بیش از پیش نسبت به آینده خود و حقوقشان حساس شوند. نسل جدید دانشجویان که به دنبال یک تغییر اساسی در سیستم آموزشی و دانشگاهی کشور هستند، دیگر نمی‌توانند همچون گذشته در برابر مشکلات خاموش بمانند.
گسترش اعتراضات دانشجویان در دانشگاه‌های مختلف
اعتراضات دانشجویی در ایران، اگرچه به نظر می‌رسد که عوامل حکومتی با بی‌توجهی به آن پاسخ می‌دهند، اما واقعیت این است که این اعتراضات هر روز گسترده‌تر می‌شود. در روزهای آینده باید دید که آیا عوامل حکومتی در دانشگاه به مطالبات آن‌ها پاسخ خواهند داد یا خیر. اما چیزی که مسلم است این است که نسل جدید دانشجویان دیگر به‌سادگی عقب‌نشینی نخواهند کرد و صدای اعتراض خود را هرچه بیشتر بلند خواهند کرد.
این اعتراضات نه تنها نمایانگر اعتراض به‌وضعیت کنونی است، بلکه نشانه‌ای از آگاهی و قدرت قشر دانشجو است که در پی ایجاد تغییراتی در جامعه خود هستند.
