سرگذشت واقعی به یاد سربداران شهید فرهاد و فرخ جره
آن چه در پی میآید نوشته مجاهد شهید علیرضا طاهرلوست. او این نوشته را در گرماگرم قیام ۸۸ نوشته بود. یعنی زمانی که مردم شیراز همزمان با مردم سراسر ایران برای رهایی و آزاد برخاسته بودند. علیرضا طاهرلو که خود از شاهدان قتل عام زندانیان در سال ۶۷ بود در جریان حمله نیروهای مالکی به اشرف در ۱۹ فروردین سال ۹۰ به شهادت رسید.در ۱۹فروردین ۱۳۹۰ نیروهای مالکی نخست وزیر وقت عراق به فرمان قاسم سلیمانی با هاموی و نفربر و با سلاح گرم به اعضای سازمان مجاهدین خلق یعنی ساکنان اشرف در عراق حمله کردند. در جریان این حمله جنایتکارانه ۳۶تن از اعضای مجاهدین با رگبار سلاح و یا زیر گرفتن توسط هاموی شهید یا مجروح شدند. علیرضا طاهرلو نویسنده این داستان از جمله شهیدان آن جنایت بزرگ است. ۱۹ فروردین ۱۳۹۰، یادآور رویداد شگفتی است که در تاریخ معاصر ایران «فروغ اشرف» نام گرفته است؛ حماسه‌ای که در آن مجاهدین، با دستان خالی اما اراده‌ای پولادین، در برابر توحش و سرکوب ایستادند. این نبرد، که ۳۶ جان پاک را به آسمان برکشید و ۳۵۰ تن را زخمی بر جای گذاشت، فراتر از یک درگیری نظامی، انعکاس شکوهمند عزم راسخ انسان‌هایی بود که مرگ را به تسلیم ترجیح دادند.
سحر معصوم: علیرضا طاهرلو
نمیدانم چرا با دیدن تصاویر تظاهرات شیراز در این روزها بطور مستمر چهره تو و برادران شهید‌ت فرهاد و فرخ بیادم می آید. با دیدن هر شیرزنی بی اختیار زیر لب می‌گویم، سحر، آیا خودتی! اینطوری در برابر دژخیمان سینه سپر كرده‌ای. نمیدانم شاید هم این خواسته، از آرزوهایم بود كه اینطوری خودش را در من نمایان می‌كرد. عکس سحر در قاب
سحر اولین بار كه دیدمت عید سال ۶۶ در زندان گوهردشت كرج بود. البته این دیدار یك‌طرفه بود. عید ۶۶ یكی از بهترین عیدهایی بود كه من در دوران اسارت در زندان شاهد آن بودم. طبق سنت هر سال بچه ها در كنار سفره ی هفت سین عكس های كودكان خودشان را به شكل زیبایی تزیین و آنها را زینت بخش سفره هفت سین‌مان می‌‌كردند. در میان این همه عكس، چشم های زیبای كودكانه‌ی عكسی نظر مرا جلب كرد. بی اختیار عكس را برداشتم و به آن خیره شدم. در لحظه‌ی كنجكاو شدم بدانم این عكس مربوط به كیست و اسمش چیست. در حالیكه چهره و چشمهای زیبا و معصومش مرا به دنیای كودكی خودم برده بود، ناگهان فرهاد وارد سلول شد و عكس را از دست من قاپید. با همان شادابی و شوخ طبعی همیشگی گفت: به سحر من دست نزن! در ادامه گفت خواهر كوچكم است، قشنگه، نه؟… گفتم خیلی… در ادامه گفت: مادرم جدیدا عكس او را برایم فرستاده است. وقتی در زندان بودم به دنیا آمده، البته فرخ را ندیده و فكر میكند من تنها برادر او هستم.
پدر و مادرم به خاطر خودش چیزی در این رابطه به او نگفته‌اند. همینطوری كه توضیح می‌داد با آستینش غبار روی چهره ات را پاك كرد و گفت پاسدا‌ر‌ها كورخوانده‌‌اند. سپس عكست را كنار تنها گلدان سفره هفت سین كه یك گل حسن یوسف بود گذاشت و گفت بیا برویم تمرین برنامه هنری خودمان را بكنیم تا برای برنامه هنری شب آمده بشویم.
آشنایی با فرهاد
سحر، آشنایی من با فرهاد به سال۶۵ در زندان قزلحصار برمی‌گردد. همه او را با نام فرهاد جره می شناختند. شخصیتی شوخ طبع و سرزنده كه در بدترین شرایط سلول خنده از لبهایش محو نمی شد. انگار همینطوری بدنیا آمده بود و همین ویژگی اش باعث شده بود كه خیلی ها را به خودش جذب كند. از طرفی خیلی هنرمند و به پایه‌های موسیقی آشنا بود و مسئول گروه‌های هنری عید بود. اگر چه خیلی به او نزدیك و شدیدا به او علاقه مند بودم، ولی در درونم گاهی نسبت به هوش و ذكاوت و شخصیت با صلابت و تاثیر‌گذار او حسودیم می‌شد. ولی هیچ‌وقت جرات نكردم آنرا علنی كنم. یكی از خاطراتی كه برایم تعریف می کرد مربوط به برادر دوقلوی او (فرخ) بود. فرخ آنقدر شبیه به او بود كه تنها مادرت می‌توانست آنها را تشخیص بدهد. فرهاد می‌گفت: پدرم حسابدار شهرداری شیراز است. بخاطر ما كه مجاهد هستیم خیلی تحت فشار رژیم است. یكی از روزهای سال ۶۰ شرایط زندان‌ها خیلی ملتهب و آمار اعدام ها خیلی زیاد بود. در یكی از ملاقات ها كه با پدر و مادرم در زندان شیراز داشتیم. اول فرخ با آنها ملاقات كرد و بعد من وارد كابین ملاقات شدم. مادرم با نگرانی و با احساس مسئولیت مادریش به من گفت فرهاد تو بزرگتری خواهشا مواظب فرخ باش. به قول خودش من ۱۰ دقیقه زودتر بدنیا آمده بودم. طبق معمول با شوخی به او گفته بود، مادر سر۱۰ دقیقه با من چونه نزن.
اعدام فرخ
در ادامه با همان لهجه شیرین شیرازی خود گفت: متأسفانه آ‌‌نطور كه مادرم گفت نتوانستم از برادر كوچكم مواظبت بكنم. چرا كه فرخ را در همان سال در زندان عادل آباد شیراز بعد از كلی شكنجه و اذیت آزار اعدام كردند. البته سحر در آن زمان تو هنوز به دنیا نیامده بودی. شاید هم، این از خوش شانسی تو بود. چرا كه این را خوب می‌دانم در آن سن كم بی‌شك تأثیرات روانی زیادی روی روحیه كودكیت می‌گذاشت. متأسفانه تو هم مثل خیلی از بچه‌های دیگر در پشت میله‌ها و كابین‌های شیشه‌ای با تنها برادرت فرهاد آشنا شدی. خلاصه كنم، بعد از اعدام فرخ، تمام هم و غم پدر و مادرت این بود كه بتوانند تنها پسر خود را سالم از چنگ آخوندهای جنایتكار در بیاورند. بی‌شك این كوچكترین احساس وظیفه درونی هر پدر و مادری بود و نباید هم ایرادی به آنها گرفت. قتل عام ۶۷
روزهای زندان با تمام شیرینی‌های مقاومت آن و تلخی های از دست دادن دوستان و یاران در زیر شكنجه و اعدام، سپری شد. تا اینكه مرداد خونین ۶۷ رسید. شرایط زندان بسیار ملتهب و حساس بود. زندانبانان دست به یك جابجایی بزرگ در زندان زدند. هیچ‌كس نمی‌دانست این تغییر و جابجایی زندانی به چه دلیل است. ولی در دل همه یك نگرانی حاكی از یك خبر ناگوار بود. فرهاد را با تمام ابدی ها (كسانی كه حكم ابد داشتند) به اوین بردند. این آخرین دیدار من با فرهاد بود. بی‌شك خودت بعد از این سالیان خوب می‌دانی كه خمینی به خاطر مقاومت زندانیان و كوتاه نیامدن از آرمان‌شان مثل مار زخمی از زندانی‌ها كینه بدل داشت و منتظر فرصتی بود تا این عقده بی مایگی و بی دنبالگی خودش را سر زندانی‌ها خالی بكند. البته این موضوع، شامل حال فرهاد هم می‌شد. چرا كه همه ویژگی‌هایی كه از نظر خمینی جرم بود را داشت. داشتن آرمانی انسانی، دوست داشتن خلقش، امید به فردایی بهتر برای مردمش، دوست داشتن زندگی، داشتن روحیه شاداب و سر زنده و… آری همه اینها از نظر خمینی جرم بود چرا كه خودش تهی از تمامی این نعمت های والای انسانی و خدایی بود. سحر، دقیقا یادم نمی‌آ‌ید در چه تاریخی ولی می‌دانم در همان روزهای شروع اعدام‌ها فرهاد جزء سری‌های اول بود كه بر طناب دار بوسه زد و به عهد خود با مسعود و مریم و سازمان و خلقش وفا كرد. شك ندارم، در بالای دار آن تبسم همیشگی را بر لب داشت و این حسرت را بر دل خمینی و جلادان او گذاشت تا بر چهره مجاهد خلق آه و افسوس ببینند. روحش شاد. آری روزها مثل برق و باد گذشت و طی كمتر از یكماه ۳۰ هزار زندانی مبارز و مجاهد اسیر و بیدفاع را به شهادت رساندند. آن موقع تمامی ملاقات ها قطع بود. از بیرون هیچ اطلاعی نداشتیم. بعد از ۳ ماه به زندانیان باقی مانده كه كمتر از۴۵۰ نفر بودیم ملاقات دادند.
اولین ملاقات بعد از قتل عام
اولین ملاقات كه خودش حال و وصف دیگری دارد. (چرا كه دیدن چهرهای شكسته مادران حاكی از دردی چندین ساله داشت). طبق معمول تنها ملاقات كننده من كه مادرم بود را در برابر خودم در پشت همان كابینی كه خودت بارها در آن با فرهاد ملاقات كرده بودی، دیدم. آنقدر، طی این مدت دوماه شكسته شده بود كه اصلا نتوانستم او را بشناسم. هنوز همه ملاقات كنند‌گان داخل نیامده بودند تا آیفونها را وصل بكنند. در حالی كه داشتم با سر و ایما و اشاره با مادرم احوال‌پرسی و اطلاعات رد و بدل می‌كردم، چشم به خانواده‌ای افتاد كه چند بار سراسیمه تك‌تك كابین ها را چك و بدنبال فرزند دلبند خود می‌گشتند. بدنبال آنها هم یك دختر كوچك بسیار زیبایی بود. یك لباس محلی شیرازی بلند، با چین های بسیار و رنگ شاد كه به او جلوه خاصی داده بود به تن داشت و بدنبال مادر خود می دوید. او بطور مستقل مثل بزرگترها دنبال عزیز خود می گشت. شاید هم حس كودكانه‌اش به او چنین می‌گفت كه شانس پیدا كردن او خیلی بیشتر از پدر و مادرش باشد. نمیدانم شاید هم دلش میخواست او اولین كس باشد كه خبر خوشحال كننده پیدا كردن عزیزشان را به پدر و مادرش می‌داد. دخترك معصوم سرش را از كنار چادر مادرم در كابین من كرد تا خوب بتواند نفر را تشخیص بدهد. به محض اینكه با او چشم در چشم شدم شناختمش.
دیدار با سحر
سحر! خودت بودی با همان چشم های پاك كودكانه و چهره معصوم‌ات. ولی كمی بزرگتر از عكسی بود كه دیده بودم. ناگهان تمام خاطرات فرهاد و… از جلوی چشم گذشت. زبانم بند آمده بود. در شك و تردید بودم. آیا آشنایی بدهم و بگویم كه دیگر فرهاد را نخواهی دید یا نه. ولی یك نگرانی و ترسی در درونم بود. نمیدانم چی در درونم گذشت. ولی بی اختیار تصمیم گرفتم به مادرت بگویم كه فرهاد را به اوین انتقال داده‌اند. حداقل اینجا دنبال او نگردد. به مادرم گفتم مادرت را صدا كند. مادر با سرعت خودش را جلوی كابین من رساند. ایستاد و با چشمانی پراز درد كه با اشك درهم آمیخته شده بود، با تكان سر به من احترام گذاشت. پدرت هم به دلیل قد بلندش پشت سر مادر ایستاد و با تكان سر سلام داد. جواب آنها را با بردن دست در جلوی سینه‌ام و خم شدن دادم. سحر، تو هم در كنار مادرت ایستادی و با چشمهای پرسشگرت با ولع به لب‌های من چشم دوخته بودی تا بتوانی سریعتر از مادرت ایما و اشاره مرا بفهمی. به وسیله اشاره رساندم كه فرهاد اینجا نیست. او را به اوین برده‌اند. اگر چه میدانستم كه او را اعدام كرده‌اند ولی جرات نكردم این را بگویم. ناگهان مادرت دو دست خود را به سمت آسمان بالا برد و از خدا طلب كمك كرد. بدنبال آن اشك از چشمان او سرازیر شد. نمیدانم بر او چه گذشت اما به روح پلید خمینی لعنت فرستادم.
فرهاد برای همیشه رفت!
در همان لحظه متوجه شدم تو بطور غریزی عقب عقب رفتی و پشتت را به دیوار سالن چسباندی. نمیدانم، شاید هم پاهای نحیفت توان كشیدن بار این همه درد و غم را نداشت. بدنبال آن حباب‌های شفاف و بی صدایی بود كه روی گونه های سرخ ات سرازیر شد. رد آن تا روی دامنه چین‌های لباسی كه به تن داشتی كشیده شد. همان لباس زیبایی كه آمده بودی جلوی چشم فرهاد آن را به نمایش بگذاری و او را خوشحال كنی. در همان وضع بود كه پاسدارسالن ملاقات آمد. شما را كه ملاقات كننده ای نداشتید را به خارج از سالن فرستاد. من از زاویه كابین خودم تا جایی كه دید داشتم چهار چشمی دنبال‌تان كردم. مادرت توان راه رفتن روی پاهای خودش را نداشت و با زحمت و با كمك پدرت از سالن خارج شد. تو هم بدنبال آنها همان طور كه حیران بودی از سالن خارج شدی. با دیدن این صحنه احساس كردم قلبم دارد از جا كنده می‌شود. وضعیت عجیبی داشتم.. بغض‌ام در گلو تركید و گریستن غریبانه‌ای را آغاز كردم . شكوه ای با خدا كردم. خدایا آیا روزی خواهد رسید، دیگر شاهد این همه درد و رنج، ستم برخلقم نباشم. آیا كسی هست تقاص این همه خون و این بغض های خشكیده در گلو و اشك های مادران داغدار را بگیرد؟ اگر چه این آخرین دیدار من با تو بود ولی می‌توانم حدس بزنم كه بعد از شنیدن خبر اعدام برادرت چه روزگار سختی بر شما گذشته است. لعنت بر خمینی خونریز. این روز ها بعد از ۲۱ سال از آن خاطره تلخ با دیدن تظاهرات شیراز نمیدانم چرا بی‌اختیار چهره تو به ذهنم میآید و با دیدن هر شیرزنی كه می‌خروشید و شعار می دهد و مرگ بر دیكتاتور می‌گوید این احساس در درونم بوجود میآید كه شاید این سحر باشد كه اینطوری می‌خروشد و پرچم آزادی خواهی فرخ و فرهاد را بدوش می‌كشد. ولی چند لحظه بعد گفتم دیگر چه فرقی دارد. همه اینها سحر هستند. چرا كه از ثمره آن خونهای به ناحق ریخته شده روزانه در سیمای هر دختر كه مرگ بر دیكتاتور سر می‌دهد چهره تو را می‌بینم. تو كه قاتلین برادرت را به جنگ می‌طلبی.
