مصاحبه محمد سرخیلی با «تلویزیون ایران آزادی»
محمد سرخیلی از بازماندگان و شاهدان قتل‌عام ۶۷ است. او اخیرا پس از کشته شدن محمد مقیسه و علی رازینی دو شکنجه‌گر و قاضی مرگ دادگاه‌های انقلاب، با تلویزیون ایران آزادی مصاحبه ای انجام داد. او در این مصاحبه به ابعاد ناگفته ای از جنایت‌های محمد مقیسه‌ای و علی رازینی اشاره کرد که به‌دلیل اهمیت این افشاگری و مستند بودن آن به‌عنوان یک سند تاریخی گزیده‌ای از آن را این‌جا می‌آوریم:
« من از سال ۶۲ در زندان اوین بند آموزشگاه بودم. اواخر سال ۶۳ به اتاق ۹۹ سالن ۵ آموزشگاه منتقل شدم. در آن سلول بود که درخواست رسیدگی به پرونده‌ام را دادم.
شکنجه‌گر و جلاد شعبه رسیدگی‌کننده همان محمد مقیسه‌ای که معروف به ناصریان است سر بازجوی شعبه سه بود . مرا به همین شعبه برای بازجویی بردند در دو نوبت بازجویی و محاکمه شدم .شکنجه‌هایی که او و دوتا نوچه‌اش حمید عباسی و فردی به‌نام دانشجو به من دادند هنوز که هنوز است از یادآوریش دچار تشنج می‌شوم. آن‌ها ابتدا سه نفری مرا فوتبال کردند و تا توان داشتند زدند. با هرچی در دست‌شان بود.
شکنجه و بازجویی توسط محمد مقیسه‌ای
بعد مرا به تخت بستند. پاهایم را یک طرف تخت و دستهایم را با دستبند و طناب به طرف دیگر تخت بستند و آن‌قدر کشیدند که از روی تخت بلند شدم. تخته‌های تخت را کشیدند و ناصریان روی کمرم نشست و سرم را به عقب کشید و با دست دیگرش گلویم را چنان فشار داد که دیگر نمی‌توانستم نفس بکشم. بعد پتوی سربازی را در دهانم فروکرد. در این حالت بازجوی دیگری با کابل سه بافت بر کف پاهایم می‌کوبید. بیش از ۱۰۰ضربه به من زدند به‌طوری‌که دیگر نفسم قطع می‌شد. دوباره گلویم را رها می‌کرد و در این حالت بود که درد از کف پا تا سرم چنان می‌دودید که فریادم به آسمان می‌رفت.
بعد از این شکنجه‌ها بود که تشنج شدیدی سرا پایم را گرفت و آن‌ها ترسیدند که بمیرم. بازم کردند و آب رویم ریختند. بعد از مدتی با همان وضع وادارم کردند که دور اتاق بدوم و با کابل به پشتم ضربه می‌زدند. در حین دویدن از حال رفتم و به زمین افتادم. چشم‌بندم را که کنار زدم دیدم روی زمین شن ریزه ریخته‌اند. وقتی روی آن‌ها می‌دویدم تصور می‌کردم روی میخ می‌دوم. چنان درد گرفته بود که حاضر بودم کابل بخورم ولی ندوم. نمی‌دانم چه مدت گذشت که دوباره مرا به تخت بستند و دوباره کابل زدن شروع شد. این‌بار فقط به کف پا نمی زدند بلکه به همه جای بدنم می‌خورد. در همین وضعیت مقیسه می‌گفت چقدر لیز هستی از زیر کابل در می‌روی تقصیر خودت است که درد می‌کشی.
آماده‌‌سازی برای قتل عام توسط ناصریان
در دورانی که این جلاد من را شکنجه می‌کرد برادر شهیدم غلامرضا هم در همین شعبه توسط او شکنجه می‌شد. هیچ وقت یادم نمی‌ره که او را آن‌قدر شکنجه کرده و کابل زده بودند که حتی نمی تونست روی پاهاش بایسته و خودم زیر بغلش را گرفته بودم. باید اشاره کنم که توی این رژیم ضد بشری تمام عناصر رتبه بالای آن مثل همین رازینی که جلاد ۶۷ لقب گرفت از شکنجه‌گران بودند.
قبل از اعدام‌های سال ۶۷ ناصریان یک دادگاه خودش برای همه ما تشکیل داد و به بهانه این‌که نمی‌خواهید به بند جهاد بروید همه ما را دسته‌بندی کرد و حدود ۴۵نفر را با خودش برد که فقط تعداد انگشت‌شماری باقی ماندیم. مثل حسین خوش‌گفتار و محمد جنگ‌زاده و خیلی دیگه از برادرانم.
در همین زمینه
محمد مقیسه که بود؟!
حرص و ولع دژخیم ناصریان برای اعدام زندانیان سیاسی
بعد از اعدام‌ها هم همین ناصریان و نوچه‌اش حمید نوری چندین بار به بند ما آمدند و همیشه می‌گفتند که وقت نشد شماها را هم اعدام کنیم ولی ما آماده‌ایم که هر وقت فرصت پیدا کنیم بقیه شما را هم حلق‌آویز کنیم. شما همه‌تان مثل هم هستید و باید اعدام بشید این حرف‌ها را جلوی خانواده‌های زندانیان هم می‌گفت.
این دژخیم در قتل عام‌های سال ۶۷ از عاملین اصلی اعدام‌ها بود که بالا دست رییس زندان گوهر دشت عمل می‌کرد. این همان است که با شاگرد و نوچه خودش حمید عباسی ( نوری ) به گواهی شاهدان از پاهای مجاهدان شهید آویزان می‌شدند تا زودتر جان بدهند و بتونند بیشتر اعدام کنند. وقتی هم اعدام‌ها تمام شد اعتراض داشت که هنوز خیلی ها مانده‌اند که باید اعدام بشوند. او البته مزد این جنایاتش را در انتخابش برای قاضی شعبه ۲۸گرفت. این‌طوری بود که ناصریان در دستگاه قضایی رژیم راه پیدا کرد.
اوین زندانی برای نسل‌های متفاوت
از خانواده خودم دو پسرعمویم خسروصحرایی با ۱۷سال سن و عباس برادر بزرگش با ۲۴سال سن تیر باران شدند. هم‌چنین برادر بزرگم غلامرضا با خانواده‌اش دو دختر خردسال و همسرش در سال ۶۱ دستگیر شدند و تا پای مرگ شکنجه شدند. دو دختر خردسالش سه سال در زندان بودند که یکی از آن‌ها سل گرفته بود. غلامرضا در ۱۵مهر ۶۴ اعدام شد. و همسرش هم ۶سال در زندان اوین بود.
پسر عموی نازنیم خسرو صحرایی در سال ۶۰ با ۱۷سال سن اعدام شد و در ادامه مسیر اون برادر بزرگش عباس صحرایی در سال ۶۳ تیر باران شد و همین‌طور برادر شهیدم غلامرضا سرخیلی در سال ۶۴ بر طناب دار بوسه زد. همین‌طور تمامی دوستانم که گفتم درسال ۶۷ و جعفر کاظمی، علی صارمی، محمدعلی حاج‌آقایی و غلامرضا خسروی در بند ۳۵۰ همه و همه در امتداد این مسیر بوده و اکنون در این قیام‌ها می‌‌بینیم که در کف خیابان دهه هشتادی و نودی‌ها حتی به جرات می‌توانم بگویم بالاتر مثل کیان پیرفلک که فقط ده سال بیشتر نداشت از همین الگو ها پیروی می‌کنند
