در شامگاه سه‌شنبه ۳۱ تیر ۱۴۰۴، خیابانهای سبزوار بار دیگر صحنه‌ی خشم و اعتراض مردمی بود که از قطعی مکرر برق، بحران بی‌آبی و بی‌توجهی مسئولان به ستوه آمده‌اند. این دومین شب پیاپی اعتراضات در این شهر است. تجمع‌کنندگان این‌بار در مقابل فرمانداری سبزوار گرد آمدند و با سر دادن شعارهایی چون:
«نه برق داریم، نه آبی – فرماندار، تو خوابی»
«نترسید، نترسید، ما همه با هم هستیم»
و در واکنش به برخوردهای خشونت‌آمیز نیروهای امنیتی و پرتاب گاز اشک آور مردم فریاد زدند: «بی‌شرف، بی‌شرف»
یگان‌های ویژه با شلیک گاز اشک‌آور تلاش کردند تا جمعیت را متفرق کنند، اما حضور گسترده و ایستادگی مردم نشان داد که اراده‌ای قوی برای پیگیری مطالبات در میان معترضان شکل گرفته است. شعار «فقط کف خیابون، به‌دست میاد حقمون» بار دیگر فضا را پر کرد و حاکی از خشم متراکم و ریشه‌دار بود.
شب قبل: آغاز شعله‌های اعتراض
این اعتراضات یک شب پیش از آن، در جمعه‌شب ۳۰ تیرماه آغاز شد؛ زمانی که مردم سبزوار در واکنش به قطع پی‌درپی برق و آب به خیابان‌ها آمدند، جاده‌ها را بستند و با فریاد اعلام کردند: «دیگر تحمل این بی‌تدبیری را نداریم!» معترضان خواستار پاسخ‌گویی فوری مسئولان شدند و تاکید کردند که زندگی‌شان فلج شده، اما پاسخی نمی‌شنوند.
سرایت اعتراضات به شهرهای دیگر؛ از سبزوار تا شهریار
اعتراضات مردمی تنها به سبزوار محدود نماند. در روزهای اخیر، گزارش‌های مشابهی از شهریار در استان تهران، اسلام‌شهر، کرج، اراک و بخش‌هایی از خوزستان مخابره شده است. در این مناطق نیز مردم به خیابان‌ها آمده‌اند تا نسبت به قطعی آب، بی‌برقی گسترده، گرمای بی‌سابقه و بی‌پاسخی مسئولان اعتراض کنند.
در شهریار، معترضان با روشن کردن آتش در خیابان و سر دادن شعارهایی چون «ما تشنه‌ایم»، وضعیت بحرانی آب آشامیدنی را فریاد زدند. برخی مناطق تهران نیز شب‌ها بدون اطلاع قبلی با قطع برق مواجه شدند که باعث نگرانی خانواده‌ها، به‌ویژه در بیمارانی که نیاز به وسایل برقی دارند، شده است.
در همین زمینه
خشم در خیابانهای ایران؛ اعتراضات گسترده در شهرکرد ، خوزستان و علویجه
بحران بی‌سابقه آب و برق؛ بازتاب بی‌کفایتی مدیریتی
کارشناسان حوزه انرژی و محیط زیست هشدار داده‌اند که وضعیت کنونی تنها محصول خشکسالی و تغییرات اقلیمی نیست، بلکه ریشه در سال‌ها سوء‌مدیریت منابع و ضعف در برنامه‌ریزی زیرساختی دارد. کاهش سطح ذخایر سدها، نابودی منابع زیرزمینی، رشد بی‌رویه مصرف و نبود شفافیت مدیریتی، وضعیت را به نقطه انفجار اجتماعی رسانده است.
تعطیلی‌های مکرر ادارات و مدارس در تهران، شیراز، اصفهان، یزد و اهواز که به‌دلیل گرمای شدید و کمبود برق صورت گرفت، نشان از عمق بحران دارد. اما به نظر می‌رسد جامعه مدنی وارد مرحله‌ای تازه از مطالبه‌گری شده و خیابان‌ها به جای سکوت، صدای مردم را بازتاب می‌دهند.
