خامنه ای از جبهه قوی تحریم انتخابات شوکه شده است؟!
خامنه‌ای بعد از تبلیغات چند روزه در مورد سخنرانی تلویزیونی روز چهارشنبه ۲۶ خرداد به صحنه آمد. او از همان ابتدای صحبت‌هایش تصریح کرد که می‌خواهد صرفا در مورد انتخابات صحبت کند. اما آن چه که در عمل خامنه ای گفت حرف تازه‌یی نبود. نگرانی از عدم مشارکت مردم در انتخابات و تلاش برای امید دادن به نیروهای خودش بود. خامنه ای گفت:
«این‌هایی که این حرفها را درباره انتخابات می‌زنند برای این است که دلسرد کنند مردم را. اینها در واقع دنبال تضعیف نظامند. دشمنان خارجی و بیرونی هم که صریحا با انتخابات در می‌افتند، آنها هم دنبال این هستند. آنها می‌دانند اگر چنان چه حضور مردم ضعیف شود و کشور ضعیف بشود، آن وقت می توانند کشور را دچار نا امنی بکنند. دچار تروریسم بکنند. کشور را جولانگاه تروریست‌ها قرار بدهند».
خامنه‌ای از کدام دشمن می ترسد؟!
آیا واقعا خامنه ای از دشمن خارجی می‌ترسد؟ کدام دشمن خارجی خامنه‌ای را تهدید می کند؟
واقعیت این است که هراس واقعی خامنه ای از دشمن خارجی نیست. او از چیزی که می‌ترسد قیام مردم در سایه تحریم گسترده انتخابات است. خامنه ای به خوبی فهم کرده است که اکثریت بزرگ و قریب به اتفاق مردم این انتخابات را تحریم می‌کنند. حتی بخش وسیعی از بدنه حاکمیت به جنبش تحریم پیوسته‌اند. قاعده کوچک حاکمیت خامنه ای بعد از برگزاری انتخابات جمعه ۲۸ خرداد و روی کار آوردن ابراهیم رئیسی بازهم کوچکتر می‌شود.
درباره انتخابات بیشتر بخوانید
خامنه‌ای در همین سخنرانی به این حقیقت اذعان کرد و تلاش کرد با وعده درمانی برای آن راه حل پیدا کند! او گفت:
« بعضی از کسانی که اظهار تردید می‌کنند درامر شرکت در انتخابات، مرددند یا دلسردند، اینها قشرهای ضعیف جامعه هستند. قشرهای محروم جامعه. این را من اطلاع دارم… اینها توقعات به جایی دارند و گلایه دارند از این که این توقعات بر آورده نشده. مسأله معیشت، مسأله مسکن، مسأله اشتغال که خب واقعا بایستی مسئولان کشور به این مسائل برسند و بایستی می‌رسیدند. اینها گلایه مندند. لذا دست و دل‌شان به انتخابات نمی‌رود و می‌گویند حالا خب مثلا شرکت کردیم چه فایده؟»
جبهه تحریم انتخابات یا جبهه خشم!
البته اشاره خامنه ای به فرودستان جامعه است. او به رندی خشم و نارضایتی انفجاری این قشر را گلایه می نامد. واقعیت این است که این قشر ضعیفی که خامنه ای از آن صحبت می‌کند یک جمعیت ۳۰ الی ۴۲ میلیونی حاشیه نشین شهرهای بزرگ هستند در کنار یک جمعیت چند میلیونی فقیر شدگان شهری که اکنون در سایه کرونا و بیکاری بر گستره آنان افزوده شده است. این همان جمعیت خشمگینی است که در آبان ۹۸ به خیابان آمد و امان از نیروهای سرکوبگر برید.
خامنه‌ای به خوبی می‌داند که این اولین انتخابات مهمی است که می‌خواهد بعد از دو قیام سراسری دی ۹۶ و آبان ۹۸ برگزار کند. این دو قیام تاثیرات عمیقی بر حیات سیاسی جامعه ایران و جبهه گیری‌های سیاسی نیروهای ایرانی گذاشته است.
از این روست که می‌بینیم در آستانه انتخابات دو جبهه بزرگ در مقابل هم صف کشیده‌اند. جبهه مردم و تحریم انتخابات در یک سو و جبهه حکومت و مشارکت ذلت بار در سوی دیگر .
بی جهت نیست که علم الهدی در مشهد فریاد زد که «اگر مردم پای صندوق‌ها نیامدند، شروع نابودی نظام رقم خورده است».
از همین روست که خامنه‌ای تمام جسدهای سیاسی داخلی و خارجی را بسیج کرده تا به جبهه «مشارکت در انتخابات» نفس مصنوعی بدهند. آنها زیر علم ولی فقیه گردهم آمدند تا امت نالان را به پای صندوق رأی بکشانند.
اما جنبش تحریم و سرنگونی قویتر از آن است که سرباز ایستادن داشته باشد. همین جنبش است که سرنوشت فردای ایران را رقم خواهد زد. آزادی و دمکراسی رهاورد نهایی این مسیر است.
