خامنهای ، ولی فقیه درمانده حکومت آخوندی، که سال‌ها است با شعارهای پرطمطراق و تهدیدهای توخالی سعی در حفظ ظاهر اقتدار خود دارد، بار دیگر در برابر آزمون تاریخ سرافکنده شد. در ۲۸خرداد ۱۴۰۴، از مخفی‌گاهی در اعماق زمین، با لحنی که بیشتر به پارس خوابیده شبیه بود، آمریکا را تهدید کرد که ورود نظامی به ایران «صد درصد به ضررش» خواهد بود و «صدمه‌ای جبران‌ناپذیر» خواهد دید.
خامنهای در پیام ۲۸خرداد ماه ۱۴۰۴گفت: «آمریکایی‌ها و کسانی که با سیاست‌های این منطقه آشنا هستند می دانند که ورود آمریکا به این مسئله صد درصد به ضرر او خواهد بود و ضربه خواهد خورد. ضربه‌ای که صدمه آن به مراتب بیشتر از صدمه‌ای است که ایران خواهد خورد. ورود نظامی آمریکا در این میدان بدون تردید موجب صدمه جبران ناپذیر برای آن‌ها خواهد شد».
اما بامداد یکم تیرماه ۱۴۰۴، وقتی ارتش آمریکا با بمب‌افکن‌های بی-۲سایت‌های هسته‌ای رژیم را مورد تهاجم قرار داد. حالا این پرسش در برابر جهانیان و به‌ویژه مردم ایران از خامنهای قرار دارد، این همه عربده برای چه بود؟ کجاست آن «ضربه جبران‌ناپذیر» که وعده‌اش را می‌دادی؟
وعده‌های پوچ و لاف‌های بی‌پشتوانه خامنهای
مردم ایران، که سال‌ها است وعده‌های پوچ و لاف‌های بی‌پشتوانه خامنهای را شنیده‌اند، به‌خوبی می‌دانند که این تهدیدات نه از سر قدرت، که از سر استیصال و ضعف است. خامنهای، که روزگاری با شعار «مرگ بر آمریکا» گوش فلک را کر می‌کرد، حالا در برابر ضربه‌ای که به قلب برنامه هسته‌ای‌اش وارد شده، جز سکوت و انفعال چیزی برای عرضه ندارد.
در همین زمینه
روزشمار جنگی که خامنهای کوره‌اش را روشن کرد!
خامنهای چه پاسخی دارد جز سرافکندگی؟
آیا بهتر نبود خامنهای پیش از این همه لاف و گزاف، اندکی به توان واقعی خود و نظامی که بر ویرانه‌های اقتصاد و اعتماد مردم بنا کرده می‌اندیشید؟ آیا عقل سلیم حکم نمی‌کرد که به‌جای تهدیدهای بی‌پایه، راه دیپلماسی و حفظ منافع ملی را در پیش می‌گرفت تا کشور را به چنین روزی نیندازد؟ جامعه جهانی نظاره‌گر است: آیا او پای حرف‌های خود خواهد ایستاد یا، به قول مردم ایران، «سنگ روی یخ» شده است؟
تهدیدات برای حفظ ظاهر در برابر نیروهای داخلی
حقیقت این است که تهدیدات خامنهای هرگز برای ترساندن دشمنان خارجی نبوده، بلکه نمایشی برای حفظ ظاهر در برابر نیروهای داخلی است که روزبه‌روز ریزش بیشتری دارند. اما این نمایش هم دیگر خریداری ندارد.
واقعیت این است که برای خامنهای روزگار شعار و لاف به سر آمده است. تاریخ نشان داده که دیکتاتور درمانده در این میدان جز شکست و سرافکندگی چیزی به دست نیاورده است. همه می‌دانیم که این سکوت او نه از سر تدبیر، که از سر درماندگی است. مردم ایران، که سال‌ها است هزینه لاف‌های این دیکتاتور متوهم را با جان و مال خود پرداخته‌اند، دیگر فریب این بازی را نمی‌خورند. او نه تنها در برابر حملات، که در برابر قضاوت تاریخ و خشم ملتی که به تنگ آمده، خلع سلاح شده است.
