خامنه‌ای؛عقب نشینی در مقابل آژانس مقدمه جام زهر؟: روز ۵ اسفند ظاهرا پایان ضرب‌الاجل مجلس برای خروج از پروتکل الحاقی بود. نیمه شب ۵اسفند نماینده حکومت ایران در ملل متحد، پایان رسمی پایبندی حکومت به پروتکل الحاقی را اعلام کرد. یعنی در سیاست انقباضی خامنه‌ای تلاش می‌کند به بسیجیان ونیروهای وارفته سپاه شیرفهم کندکه ما داریم در مسیر اقتدار قدم بر می داریم.
عقب نشینی حاصل بن بست
اما این یک روی قضیه است. خامنه‌ای که بهتراز هرکسی می‌فهمد در چه بن بست اقتصادی وسیاسی هولناکی گرفتار آمده است، پیشاپیش برای ضرب‌الأجلی که خود تعیین کرده بود راه حلی هم در آستین داشت. از این رو به دبیرکل آژانس اتمی علامت داده بود که به تهران بیاید. در نهایت هم در میان غافلگیری همگان بیانیه مشترکی با تایید شورای امنیت حکومت به امضا رسید. بیانیه یی که عملا زیراب ضرب‌الأجل ادعایی مجلس را زد و آن را بی‌خاصیت کرد. در این میان مجلس که احساس کرد سرش بی‌کلاه مانده به یقه درانی پرداخت. نمایندگان مجلس که عموما از باند خامنه‌ای هستند، به این بسنده نکردند . حتی طی نامه‌یی به رئیسی، روحانی را به خاطر استنکاف از مصوبه مجلس به محاکمه تهدید کردند. آتش اعتراض مجلسی‌ها چنان بالا بود که عملا بررسی بودجه را از دستور کار خارج کردند. آنها اعلام کردند که تا لغو این بیانیه مشترک، کار مهم‌تر دیگری برای انجام ندارند!
دست خامنه‌ای پشت امضای سازمان انرژی اتمی
این موضع‌گیری مجلس خامنه‌ای را وادار کرد که بلافاصله همان روز دست به کار شود. طی سخنانی که با نمایندگان خبرگان داشت تاکید کرد که همه باید یک صدا باشید.
نشریات و روزنامه‌های حکومت در روز ۵ اسفند تلاش کردند به نمایندگان مجلس بفهمانند که این توافق نمی‌توانست بدون اوکی خامنه‌ای باشد.
شریعتمداری کیهان نوشت: «گله دوستانه‌ای از نمایندگان معترض در میان است! و آن این که توافق مورد اشاره اگر چه امضای رئیس سازمان انرژی اتمی را در پای خود دارد، ولی باید می‌دانستند که مسأله‌ای با این اهمیت نمی‌تواند بدون دخالت و نظر شورای عالی امنیت ملی تهیه شده باشد». به عبارتی به آنان گوشزد کرد که امضای خامنه‌ای هم در زیل این بیانیه است.
روزنامه رسالت از باند خامنه‌ای هم این نمایندگان را به باد حمله گرفت که چرا نمی‌فهمید: «به کدام انقلاب معتقدند و خود را به آن منتسب می‌کنند که حرف و مشی آنان مخالف ولی‌شان است؟ رسماً اعلام می‌کنند ما یک وظیفه داریم و رهبر یک وظیفه! بگویید رهبر هم دیپلمات است و فقط ما انقلابی هستیم! شرم و حیا که ندارید».
هراس از عواقب خروج از پروتکل
روزنامه آفتاب یزد به نقل از یک دیپلمات پیشین نوشت: «تصمیماتی در چنین سطح، قطعاً با مشورت با بزرگان نظام اتخاذ خواهد شد».
روزنامه حکومتی جهان صنعت هم نوشت: «اگر اکنون در تفاهم با مدیرکل آژانس بین‌المللی انرژی اتمی یک مهلت سه ماهه برای تداوم بازرسی‌ها در نظر گرفته است، حتماً با اجازه رهبری بوده است. واکنش‌های تند مجلس به این تفاهم بیشتر در راستای حفظ هواداران خود و افکار عمومی است… می‌دانیم که اگر (نظام) اکنون از پروتکل خارج می‌شد، این امکان وجود داشت که مسأله هسته‌یی پیچیده‌تر از قبل شده و حتی به شورای امنیت برود. دوباره ذیل فصل هفتم قرار بگیریم. سه ماه مهلت تعیین شده اما این ظرفیت را ایجاد می‌کند که بتوان از طریق مذاکره به یک نقطه مشترک رسید ».
مختصات خامنه‌ای در شرایط کنونی
به همین دلیل بود که دیدیم صبح روز ۵ اسفند یک‌باره تمام دود و دم مجلس یکدست خامنه‌ای خوابید و به بررسی بودجه پرداخت. در مورد این تک و پاتک بی سابقه و عقب‌نشینی خامنه‌ای چند واقعیت محرز است؛
۱. تعیین ضرب‌الأجل از طرف حکومت حکم شمشیر دولبه را داشت که ممکن بود دستان خامنه‌ای را ببرد. از این رو نحوه عملکرد حکومت در این مورد مثل پارس کردن سگ وحشت‌زده است که تکلیفش با خودش هم مشخص نیست. هم پارس می کند و هم پا به عقب می‌گذارد.
۲. خامنه‌ای اگاه به عواقب این ضرب‌الاجل تلاش کرد که با این توافق با آژانس، به آمریکا و اروپا این علامت را بدهد که ما در خروج از پروتکل الحاقی آن قدرها هم جدی نیستیم! اما توقع داریم که یک حداقل امتیازات به ما داده شود.از این رو با اشراف به اینکه این بیانیه ممکن است تبعات داخلی هم داشته باشد آن را به جان خرید.
دو راهی مرگ!
۳. نمایندگان باند او بعضا بی‌خبر و بعضا خبردار از پشت پرده اما برای اینکه خود را دو آتشه و سینه‌چاک «اصول» جا بزنند، به آن واکنش دست زدند که بلافاصله ساکت شدند.
۴. این عقب نشینی در عین هارت و پورت‌های اتمی، نشان دهنده درماندگی و بن‌بست کامل خامنه‌ای و روحانی است. تمام ذخایر استراتژیک‌شان ته کشیده‌است. توقعات برای لغو زود هنگام تحریم‌ها به یاس تبدیل شده‌است.پس دوباره خامنه‌ای در همان دو راهه مرگبارش قرار‌گرفته‌است. یا جام زهر یا دمیدن در شیپور اتمی شدن.
۵. خامنه‌ای این را هم خوب می فهمد این مسیر پیش رو برایش حکم احدی الحسنیین نیست بلکه احدی السیئتین است. اگر تاکنون او مردم را در انتخاب بین بد و بدتر مخیر می‌کرد، اکنون خود در این دو راهه گرفتار است. این قانون تکامل است. مرگ ظالمان بی‌امان‌تر از آن چیزی است که تصورش را دارند.
