تا بعد از ۱۲ آبان ۱۴۰۱ به تظاهرات و راهپیمایی‌های مختلف می‌رفتیم و شعار می‌دادیم. اما آخرین باری که در یک شورش و قیام شرکت کردم بعد از فراخوان های سراسری گسترده آخر آبان ماه ۱۴۰۱بود.
در شب اول یعنی ۲۴ آبان حوالی خیابان درختی حضور داشتیم و در پیاده رو ها شعار می‌دادیم. چند دقیقه بعد به مرحله بعدی رفتیم و سطل آشغال هارو به وسط خیابان آوردیم و آتش روشن کردیم.
کمی بعد ماموران سر رسیدند و گاز اشک آور شلیک می‌کردند. به اتفاق یکی از گاز ها به یک شیشه ماشین خورد و اولین باری بود که حالم بد شد. مردم مرا به عقب بردند و به سمت صورتم سیگار می‌کشیدند کمی آب خوردم . حالم کمی بهتر شد. دوباره به میان جمعیت تظاهر کننده برگشتم.
از همین نویسنده
با سه نفر از اعضای گروه نرده هارا کندیم تا سنگرهایمان را تقویت بکنیم. در همین لحظه بود که لباس شخصی ها به ما جمعیت ما نفوذ کردند و عملا بین آنان و این جمعیت زد و خورد آغاز شد. آنان بعضی از افراد را محاصره می‌کردند و یا با موتور از پشت تیر می‌زدند. دو تا موتور هم به دنبال ما افتادند و به سمت یک کوچه دویدیم. کوچه دو طرفه بود و می‌دانستم که ممکنه اون ور هم بسته باشن کاملا نا امید شده بودم و حتی دو نفر پشت سرم هم گرفتن تا اینکه خدا رحم کرد و از در یکی از پارکینگ ها که داشت بسته می‌شد وارد شدم. ماموران هم بی خیال شدن و رفتند.
دستگیری یک دوست در اثنای قیام
متاسفانه صبح فردا متوجه شدم یکی از اطرافیانم را به دلیل دیوارنویسی دستگیر کردند و یک روز در بازداشتگاه بوده.
من هم به خاطر اتفاقات شب قبل و اینکه چون به هم نزدیک بودیم امکان ردیابی من هم وجود داشت از آن پس احتیاط بیشتری کردم و سعی کردم کمتر آفتابی شوم…
خاطرات از: م . آزادمنش
ادامه دارد
