سرکوب برای بقا؛ حکومتی که در بحران، مردم را نه یاری که تهدید می‌کند
در شرایط و اوضاع استثنایی، به هنگام وقوع زلزله، سیل یا جنگ، هر حکومت و نظام سیاسی تمام توان و ظرفیت خود را به کار می‌گیرد تا بهترین امکانات را برای مردم فراهم آورده، از رنج آنان کاسته و اجازه ندهد مصیبت‌هایشان دوچندان شود. اما گویا چنین منطقی بر نظام حاکم در ایران صدق نمی‌کند؛ بلکه همان‌طور که در ادامه توضیح خواهم داد، این نظام دقیقاً در تضاد با این رویه عمل می‌کند.
در جریان بحران سیل طی سال‌های اخیر، در حالی که مردم ایران در مناطق سیل‌زده با خسارات جانی و مالی سنگینی دست‌وپنج نرم می‌کردند — خساراتی که ریشه در زیرساخت‌های فرسوده و بی‌توجهی رژیم داشت، چرا که اولویت‌های حاکمیت همواره مسائل دیگری بوده است — دغدغه رژیم به هیچ عنوان امدادرسانی به آسیب‌دیدگان و تأمین نیازهای آنان نبود. بلکه تمام هم‌و‌غم رژیم این بود که این فاجعه زیست‌محیطی به خشم عمومی و در نهایت جرقه‌ای برای قیام تبدیل نشود. از همین رو، به جای نیروهای امدادی، شبه‌نظامیان مزدور خود را از عراق وارد کرد تا در برابر هرگونه تحول احتمالی ایستاده و آن را سرکوب کنند!
جنگ ویرانگر و سرکوبگری حکومت
در شرایط جنگی کنونی و مصایب و ویرانی‌های ناشی از آن نیز، رژیم نه تنها از طریق نهادهای مختلف خود تلاشی برای ثبات اوضاع و تأمین مایحتاج اولیه – به‌ویژه معیشت، آب، برق، امنیت و خدمات عمومی – انجام نمی‌دهد، بلکه تمام تمرکزش بر حفظ امنیت خود و ممانعت از هرگونه تحرک مردمی است که بساط حاکمیت را در هم بپیچد. بر همین اساس، نیروهای امنیتی خود را برای مقابله با هرگونه تظاهرات در حالت آماده‌باش قرار داده و همان‌طور که «احمد رضا رادان»، فرمانده کل نیروی انتظامی، صراحتاً اعلام کرد، مردم را تهدید کرده‌اند که در صورت آمدن به خیابان، با گلوله جنگی روبه‌رو خواهند شد!
اما رژیم به این تهدید گستاخانه، گسیل نیروهای امنیتی به خیابان‌ها و برپایی صدها ایست بازرسی در سراسر ایران بسنده نکرد؛ بلکه هراس از احتمال به چالش کشیده شدن توسط مردم، او را واداشت تا بار دیگر شبه‌نظامیان مزدور را از کشورهای منطقه فراخوانده تا در کمین ملت ایران بنشینند!
با وجود تمامی این اقدامات احتیاطی، رژیم باز هم احساس امنیت نکرد و برای دستیابی به آرامش خاطرِ بیشتر، به اجرای احکام اعدامِ «خاص و گزینشی» علیه زندانیان سیاسی وابسته به نیروی براندازی روی آورد که بیش از چهار دهه است در برابر او ایستاده است؛ نیرویی که تمامیت رژیم به خوبی از نقش و فعالیت آن در رهبری مبارزات مردمی آگاه است: «سازمان مجاهدین خلق».
بیشتر بخوانید
موج اعدام‌های روزهای اخیر که به شکلی غیرعادی بر زندانیان سیاسی هوادار سازمان مجاهدین خلق متمرکز شده، در حقیقت پرده از میزان وحشت مهره ها و سران رژیم از فعالیت‌های این سازمان از طریق «کانون‌های شورشی» برداشت. همان‌طور که روزنامه فرانسوی «لا دپش» (La Dépêche) در گزارشی فاش کرد، این کانون‌ها تنها در سال گذشته بیش از ۴۰۰۰ عملیات علیه ساختارهای سرکوبگر حکومت انجام داده‌اند. به نظر می‌رسد رژیم بر این باور است که با این اعدام‌ها، مردم و به‌ویژه سازمان مجاهدین را با حربه «مرگ» مرعوب خواهد کرد؛ غافل از آنکه رهایی را در سایه این چوبه‌های دار جستجو می‌کند. رژیم به عمد فراموش کرده است سازمانی که ۱۲۰ هزار قربانی در راه مبارزه با دیکتاتوری تقدیم کرده، ثابت نموده است که نه تنها از چوبه‌های دار نمی‌هراسد، بلکه آن‌ها را به چالش می‌کشد و تا زمان تسویه حساب نهایی و سرنگونی این رژیم، صحنه را ترک نخواهد کرد.
سخن پایانی
در تازه‌ترین اقدام در اعتراض علیه «ماشین کشتار» در ایران، روز چهارشنبه ۲۲ آوریل، خانم مریم رجوی با حضور در پارلمان اروپا در کنفرانس بین‌المللی با شرکت جمع زیادی از شخصیت‌های سیاسی، پارلمانی و حقوق بشری، در سخنان خود اظهار داشت:
«من به خانه دموکراسی اروپا آمده‌ام تا بر این حقیقت تأکید کنم که جنگ اصلی، و جنگ تعیین‌کننده و سرنوشت‌ساز، جنگ بین مردم ایران و دیکتاتوری دینی است. رهایی از فاشیسم دینی، سلاح اتمی و گروه‌های نیابتی، و پایان دادن به جنگ، تنها با سرنگونی این رژیم به‌دست مردم و مقاومت سازمان‌یافته امکان‌پذیر است. آخوندها با سوءاستفاده از شرایط جنگی، به موج اعدام‌های بی‌وقفه رو آورده‌اند تا راه قیام‌های مردمی را ببندند؛ امروزه زندانیان سیاسی با خطر کشتار جمعی مواجهند. سکوت رهبران اتحادیه اروپا و دولت‌های عضو غیرقابل توجیه است و من امروز اینجا هستم تا مجدداً مراتب اعتراض خود را نسبت به این سکوت مطلق در برابر این اعدام‌ها اعلام کنم.»
نظام میرمحمدی -حقوقدان – کارشناس مسایل ایران
