دولت وفاق یا دولت بن‌بست؟
عباس عبدی، چهره موسوم به اصلاح‌طلب، که پیش‌تر از دولت پزشکیان حمایت کرده بود، حالا به‌صراحت نسبت به آینده این دولت ابراز تردید کرده و هشدار می‌دهد که ادامه این وضعیت ممکن است به سقوط آن منجر شود. او در تازه‌ترین تحلیل خود، با اشاره به ناتوانی دولت در تحقق وعده‌هایش، تأکید دارد که پزشکیان نتوانسته در سه حوزه کلیدی، یعنی وفاق درون‌ساختاری، وفاق با مردم و وفاق با جهان، پیشرفتی داشته باشد.
پزشکیان مورد تأیید خامنه‌ای بود، اما کافی نبود
عبدی در ابتدای این تحلیل می‌گوید: «یکی از دلایلی که از پزشکیان حمایت کردم، این بود که مورد تأیید خامنه‌ای است.» او این را یک امتیاز مهم می‌دانست، اما حالا معتقد است که این حمایت به‌تنهایی برای موفقیت دولت کافی نیست. عبدی تأکید دارد که دولت باید قاطعانه‌تر عمل کند و بتواند هماهنگی بیشتری در ساختار سیاسی ایجاد کند، اما شواهد نشان می‌دهد که این اتفاق رخ نداده است.
حمایت از پزشکیان به نفع حکومت است، اما تندروها مانع می‌شوند!
عبدی در بخش دیگری از سخنانش، شکست احتمالی دولت پزشکیان را نه‌فقط یک شکست شخصی، بلکه شکستی برای کل ساختار سیاسی می‌داند و می‌گوید: «ادامه این وضع موجب ریزش نیروهایش می‌شود که شده است.» او تأکید دارد که باز گذاشتن دست پزشکیان به نفع حکومت است، اما «تندروهای بی‌منطق» مانع از این کار می‌شوند.
او در مثالی به فیلترینگ اشاره می‌کند و توضیح می‌دهد که این تصمیم، حتی از نظر عقلانی نیز توجیهی ندارد، چراکه اکثریت مردم از فیلترشکن استفاده می‌کنند. اما تندروها این موضوع را به یک مسئله حیثیتی تبدیل کرده‌اند و در برابر هرگونه تغییر مقاومت می‌کنند. عبدی در ادامه تأکید می‌کند که پزشکیان باید در برابر این لجاجت‌ها ایستادگی کند، اما نشانه‌ای از چنین مقاومتی در رفتار دولت دیده نمی‌شود.
دولت در مسیر سقوط؟
عبدی سپس هشدار می‌دهد که ادامه این وضعیت می‌تواند منجر به «زمین خوردن دولت» شود. او می‌گوید: «پزشکیان در سه حوزه اصلی شعار خود، یعنی وفاق درون‌ساختاری، وفاق با مردم و وفاق با جهان، نتوانسته گام مؤثری بردارد.» او توضیح می‌دهد که امید اولیه به ایجاد وفاق در ساختار قدرت، به‌تدریج تضعیف شده است و «تندروها علیه آن هستند.» همچنین، اعتماد عمومی به دولت کاهش یافته و حتی به نصف رسیده است. در حوزه سیاست خارجی نیز تغییری ایجاد نشده و چه‌بسا تنش‌ها افزایش یافته باشد.
در همین زمینه
درماندگی پزشکیان زیر فشارهای داخلی و بحران‌های اقتصادی
یک دولت با دست‌های بسته
به گفته عبدی، دولت پزشکیان در بسیاری از زمینه‌ها اختیار عمل ندارد و سیاست‌های امنیتی و نظامی، دست او را بسته است: «متأسفانه در هر سه مورد، رویکرد رسمی غالب، نظامی و امنیتی است. بدون عبور از این رویکرد و تحول به‌سوی سیاست‌های اجتماعی، هیچ اتفاقی رخ نخواهد داد.» او همچنین هشدار می‌دهد که نبود وفاق درون‌ساختاری باعث کند شدن روند تصمیم‌گیری در دولت شده، نبود وفاق با مردم مانع از اجرای اصلاحات کلان شده، و نبود وفاق با جهان، کشور را در بن‌بست قرار داده است.
آیا هنوز امیدی باقی مانده است؟
در پایان، عبدی ضمن اعتراف به این‌که انتظاراتش از دولت محقق نشده، می‌گوید: «شاید آنچه که در این هفت ماه گذشته است، کمتر از ۴۰درصد انتظارات من بوده.» بااین‌حال، او هنوز روزنه‌هایی از امید می‌بیند و تأکید می‌کند که انتقادات باید تندتر شود تا پزشکیان متوجه شود که وضعیت فعلی پایدار نیست. اما درعین‌حال هشدار می‌دهد که اگر این روند کاهشی ادامه یابد، «دیر یا زود باید حساب و امید خود را از ادامه کار دولت قطع کرد.»
نتیجه‌گیری: حتی عبدی هم امیدی ندارد
تحلیل عباس عبدی نشان می‌دهد که حتی او، به‌عنوان یک چهره موسوم به اصلاح‌طلب که زمانی از پزشکیان حمایت می‌کرد، اکنون امید چندانی به موفقیت دولت ندارد. او معتقد است که دولت، گرفتار نیروهای تندرو، محدودیت‌های ساختاری و بی‌اعتمادی عمومی شده است. در مجموع، مسیر فعلی دولت پزشکیان به‌گونه‌ای پیش می‌رود که حتی نزدیک‌ترین حامیانش نیز به ادامه آن خوش‌بین نیستند.
