جنگ اوکراین و روسیه هفته سوم خود را می گذراند. جنگی نا برابر و قلدر مآبانه‌ای كه شروع و ادامه‌اش طمع ورزی بی حد و مرز و گستاخی افسار گسیخته یک دولت در گرفتن و اضافه كردن اوكراین به فدراسیون خودبود.
گویا بی عملی جامعه بین المللی در هنگام تعدی وگرفتن كریمه و دو جزیره باصطلاح استقلال طلب! اوكراین كه قبل از شروع جنگ، پوتین از آنها حمایت و استقلالشان را برسمیت شناخته به دهان پوتین و چكمه پوشان روسی شیرین آمده بود.
زلنسكی رئیس جمهور اوکراین به سران غرب گفت به «نیاز به مهمات دارد نه ترك كشور». او سخنان پوتین درباره تعقیب نازی‌ها را به تمسخر گرفت. کاخ سفید و همه رهبران غرب را به تنگنا انداخت. زلنسکی مشروعیت مقاومت را به دست آورد و در نگاه بسیاری از هموطنانش به قهرمان تبدیل شد
صحنه‌های نبرد، گذشت و فدا برای پاسداری از خاك وطن زن و مرد ، پیر و جوان، دانشجو و پارلمانتر، هنرمند و فوتبالیست و ورزشكار و كارمند و مغازه دار و… نمی‌شناسد عزمی آهنین ، پیشدستی از یكدیگر برای دفاع از مام وطن اوكراین. صحنه آمیزه‌یی از گریه و لبخند بود. گریه برای تمامی دوست داشتنیها كه فدا می‌كنند و لبخند برای پیمانی كه به آن وفا می‌شد و انتخابی كه هر كس كرده بود جنگیدن و یا نجنگیدن، را هر چه محكم‌تر و خلل نا پذیر‌تر می‌كرد.
همه فراخور سن و سال و تجربه هر كس كاری می‌كند، تور استتار می‌بافد، كوكتل و كیسه‌های شن درست می‌كند، آموزش سلاح می‌بیند، امداد‌گری می‌كند و … دست خالی جلو زرهی و تانگ دشمن می‌ایستند. فریاد میزنند و دشمن را از ورود به خاكشان بر حذر می‌دارند.
کودکان اوکراین در جنگ
چه بسیار مادران جوانی فرزندان دلبندشان را بدرقه می‌كردند كه به نقاط امن و بی خطر بروند و مادر با امید و آرزویی بین جنگیدن برای وطن و فرزندش، جنگیدن را انتخاب می‌كند تا فردا این كودكان از مادرانشان نپرسند هنگام جنگ و نبرد با دشمن كجا بودید!
آموزش زن و مرد، با تمام توان، این نیاز انسان است كه برای وطنش بپردازد!
انتخابی ست بس شگرف، شاید كشته و مجروح شود، بی ترس و بیم!
در پس همه تلاش‌ها و درد و رنج ها، امیدهاست ، آرزوهاست كه كه می‌ماند و جاودان می‌شود هر چند در مصاف با دشمن كشته شوند.
آن كه همچون دینفروشان حاکم بر ایران طرف مهاجم را می‌گیرند و از ظالم دفاع می‌كنند، معلوم است سمت و سوی غلط تاریخ ایستاده‌اند. و به لعنت خلق و خدا گرفتار می‌شوند.
سكوت نوعی همدلی با دشمن است…
كودكان هم همراه خانواد‌ه شان به یاری كشورشان شتافتند!
اكنون كلاس درست و امتحان نهایی آنهاست، درس آزادی و تمرین عملی است، كه با معلمان خود، با پدر و مادر و دوست خود در جبهه نبرد می‌جنگند…
دانش آموزان و دانشجویان، همه و همه! برای كارزاری انسانی
اگر كودكان اوکراینی محلی برای بازی بیابند، حتماً به نمایش گذاشتن صحنه های جنگ است و بس! این هم نوعی تحمیل شرایط است.
سه هفته است که مردم اوکراین درگیر جنگ ناخواسته و نابرابر شده و آنچه که در این چند روز جهان را متحیر و وادار به تحسین كرده، این است که مردم این کشورعزم و اراده آهنینی کرده‌اند تا به هر قیمت از شرف و حریت انسانی خود در پایداری از مام وطن دفاع كنند.
لحظه وداع و دل کندن از فرزند سخت‌ترین لحظه‌ایست که قلب‌ها را در هر جای جهان به درد می‌آورد. دختر بچه اوکراینی هم باید طعم جنگ را به بدترین صورت ممکن بچشد و دوران کودکی خود را در دوری از وطن سپری نماید.
لحظات خدا حافظی و گره خوردن آخرین نگاه هاست!
آیا این آخرین دیدار است!
یا دیداری با شكوه و با نشاط در راه است كه جنگ و درود و حرمان تمام شده و همه كودكان به كشورزادگاه شان بر میگردند و آنگاه این كودكان و نوجوانان از عزم و رزم مادران و پدرانشان به خود می بالند و مسرورند!
نگاهی فراموش ناشدنی!
جدا شدن از مادران و پدرانشان، آری این اجبار جنگ نا خواسته و نابرابر است!
اما، آنان كه سكوت كردند و بی تفاوت از این فاجعه انسانی می‌گذرند بدون شك باید شك كنند كه انسانند!
حتی کودکان اوکراینی با جدیت تمام به بافتن تور مشغول هستند
این چهره‌های پرنشاط و مصمم مردم او كراینی در میان دردها و حرمانها، آه و فغانها، نابودی و تخریبها، بمب و آوار و خون و جراحت، بی غذایی پیامی دارند بس با شكوه و غرور آفرین، پیام مقاومت مردم اوکراین در مقابل دشمن متجاوز را به همه جهان می‌فرستند. آنان برای آزادی و نجات میهن هیچ مانعی را به‌رسمیت نمی‌شناسند و با همه توانشان می‌رزمند تا پیروزی.
این است ایستادن و ایستادگی و انتخابی پیروزمند بین بودن و نبودن.
بنظر نگارنده، هر نتیجه‌ای این جنگ تحمیلی داشته باشد پیروزی مردم اوكراین را نوید میدهد، درس انسانیت و مرعوب نشدن مقابل دشمن …
انسانیت را پاس دار…
می‌دانی،
انسانیت با انسان بدنیا نمی‌آید!
انسانیت، جوهره و نماد عینی انسان بودن است؛
مروت و جوانمردی، گذشت وفداكاریست،
دوستی و كمك و همیاریست
اما،
جانیان و ناپاكان روزگار،
انسانیت را به باد دشنام گرفته‌اند،
خنجرها بر پیكرش فرو آورده‌اند، زحمی و خونچكانش كرده‌اند
تا دم فرو بندد و حرفی نزند
تا پیش نا اهلان و دژخیمان سكوت كند!
با صدای بلند می‌گویم،
انسانیت كه نباشد، دیگر تعدی و ظلم و ستم و دروغ و كینه ورزی حرف اول را میزنند
آری،
گرچه انسانیت را سر بریدند و بارها بر تیركهای اعدام حلق آویزش كردند
اما،
باز بودند و هستند، انسانهایی، كه برای انسانیت جان می‌دهند تا راهشان همه‌گیر شود،
تا بتابد خورشید آزادی بر تاریكیها و بزداید،
پلشتیها و ناپاكیهای ضد انسانی را…
محمود. ی اسفند ۱۴۰۰
