جنازه‌کشی‌های ولی فقیه در شهرها ، نشانه ضعف و بی آیندگی رژیم
برای سومین روز پیاپی ولی فقیه گریان و درهم شکسته ارتجاع، تکه پاره‌های بدن سردار از دست داده‌اش را بدوش کشیده و شهر بشهر می‌چرخاند و با بسیج همه‌جانبه دولتی، سعی بر نمایش مشروعیت با ازدحام توده‌ای دارد. اینکار او، دقیقا نشانه ضعف مفرطش می‌باشد که در مقابل بحرانهای فراگیر داخلی و بین‌المللی و منطقه‌ای دستش خالی است. در طرف دیگر ماجرا، خوشحالی زاید الوصف مردمی است که از هلاکت این جلاد ولایت، به رقص و پایکوبی در آمده و با پخش شیرینی، رضایت خود را از تکه پاره شدن قاتل فرزندانشان نشان دادند.
شوی جنازه‌کشی، یکی از جدی‌ترین ابزارهای جوسازی و پاراپاگاندای حکومتی، برای تسلط بر افکار عمومی است. کاری که رژیم آخوندی، آنرا از دوران جنگ تحمیلی ۸ساله به ارث برده و در هر بزنگاهی، وقتی احساس می‌کند کنترل جو جامعه ازدستش در رفته است، به این حربه توسل می‌جوید.
در دوران جنگ طولانی با عراق، رژیم آنقدر کشته می‌داد که هر زمان نیاز داشت، در خیابانهای تهران و استانهای کشور، ترافیک جنازه براه اندازد و اینگونه خواسته‌های مردم را سرکوب نماید. پس از جنگ، برای سالها صنعت استخوان یابی و تشییع آنها، برایش حفره پرکن این نیاز بود. اما با کشته‌هایی که دوباره از سوریه و عراق نصیبش می‌شد همچنان این بازار را گرم نگه داشته است.
کشته شدن قاسم سلیمانی به لحاظ نظامی و سیاسی ضربه‌ای کمرشکن برای رژیم آخوندی است اما برای رژیم به لحاظ تبلیغاتی ، فصل درو‌کردن کاشته‌های سابق درباره قهرمان‌سازی از او است. مردم ایران و منطقه بخوبی می‌دانند که سلیمانی نه تنها قهرمان نبود که جزئی از ماشین سرکوب و دخالتهای رژیم در منطقه بوده. پیش از این نیز مردم عراق در تظاهراتهای خود، با زدن دمپایی به تصاویر او، میزان نفرت خود را از او نشان داده‌اند.
در ایران نیز سالهاست که مردم بجان آمده، نقش این جانی را شناخته و بارها دیده‌اند که در تظاهراتهای مردمی، هرزمان نیرو کم می‌آورد، با فرمان سلیمانی، از مزدوران عراقی و لبنانی و حتی افغانی برای سرکوب مردم استفاده کرده است. مردم ایران و دیگر خلقهای منطقه بخاطر شدت جنایاتی که نیروی قدس رژیم انجام داده است،بخوبی آگاه شده‌اند و پروژه قدیس سازی تروریست ارشد رژیم را نخواهند خورد.
پس از آنکه رژیم تکه‌های متلاشی شده اجساد مزدورانش را جمع کرد سعی نمود آنها را در شهرهای نجف و کربلا و کاظمین بگرداند تا بدینوسیله به نیروهای حشدالشعبی که اثر انقلاب مردمی عراق پس رانده شده‌اند قدرت مانور بدهد. اما در کربلا و نجف بخاطر مخالفت و حضور مردم نتوانستند اینکار را بکنند و فقط توانستند در کاظمین برای ساعتی حرم را قرق کرده و آنها را طواف دهند.
اما حرکت اصلی خامنه‌ای برای داخل ایران بود. زیرا هنوز جامعه از شوک قتل‌عام قیام آبان بیرون نیامده و هزاران خانواده، هنوز دربدر بدنبال نشانی از فرزندانشان در زندانها و یا گورستانها می‌‌گردند. سران حاکمیت آخوندی هم بروشنی دیدند که این جنایت عظیم پوشیده نماند و نهادهای بین‌المللی آنرا محکوم کرده و عاملان آنرا مرادف با جنایتکاران جنگی شمردند.
اما مهمتر از آن، شهرهای تبداری است که لحظه شماری می‌کنند تا در فرصتی دیگر، خاکسترها را کنار زده و دوباره قیام را شعله‌ور نمایند. به همین دلیل، خامنه‌ای سعی کرد تا با براه انداختن شوی تشییع جنازه جلاد، فضای جامعه را در دست گرفته و بر روی خشم مردم خاک بپاشد.
با اعلام سه روز عزای عمومی توسط خامنه‌ای، دستگاههای دولتی و شبه دولتی رژیم، با تمام توان وارد شده و با ابلاغ توصیه‌ها و اعلامیه‌ها و حتی تهدید‌ها، بازارها و پاساژهای و مغازه‌های مسیر تشییع جنازه‌ها را تعطیل کرده و با براه انداختن صدها اتوبوس، مردم را از روستاها و شهرهای مختلف به صحنه بکشند. تعطیل کردن مدارس، آوردن کارگران کارخانجات و کارمندان ادارات، از جمله کارهایی است که همیشه در این نوع پاراپاگاندای دولتی انجام مید‌هد و اینبار بسیار گسترده‌تر بکار گرفت.
با تمام مخارج پذیرایی از شرکت کنندگان و تبلیغات دولتی و نصب هزاران عکس و صدها بیلبورد، رژیم نتوانست در مشهد یا قم یا تهران، حتی ۲۰۰هزار نفر را جمع نماید. در تهران وکرج و حومه آنها که نزدیک به ۲۰ میلیون جمعیت دارد، ملاک تشخیص کسانی که شرکت کردند نیست، بلکه ملاک آن تعدادی است که شرکت نکردند.
یعنی با همه تسهیلات مجانی از اتوبوس و مترو که رژیم بکار گرفت، فقط توانسته است درصد بسیار ناچیزی را با همان ترفندها و ابلاغیه‌ها به میدان بکشد. اما آن توده‌های انبوهی که در این نمایشات شرکت نکرده بیکار هم نبودند. بلکه با برپایی مراسم رقص و شادمانی و پخش شیرینی، موضع خود را نسبت به هلاکت این جلاد خونریز کودک‌کش نشان دادند.
صحنه دیگر را درعراق داریم که روزگذشته ۱۵دی، شکار قاسم سلیمانی توسط آمریکا به انقلابیون عراقی انگیزه‌ایی دوچندان داده و دفاتر حشدالشعبی را در ذیقار به آتش کشیدند.
