واقعیت این است که خمینی هنگام ورود به ایران گفت هیچ احساسی ندارد. او با تفکرات ارتجاعی و عقب افتاده قرون وسطایی خودش پایگاه اجتماعی خودش را جذب کرد. این قشر شامل پست‌ترین، کثیف‌ترین، بی پرنسیب‌ترین و وامانده‌ترین‌های جامعه ایران بودند. خمینی به همراه این قشر از ارازل و اوباش مانند کفتارها و لاشخورها از فرصت تاریخی بدست آمده استفاده کردند. آنها با پوزه‌های کثیف و چنگال‌هایشان شروع به دریدن و غارت و چپاول ایران کردند.
از روز اول تمام قیل‌و‌قال‌های آنها و جنگ و دعواهایشان نه بر سر منافع مردم ایران بود بلکه بر سر قدرت طلبی و سهم خواهی بیشتر از منابع و ثروت‌های ملی و مردمی ایران بود. حالا هم موضوع همین است بخصوص که دیگر پشمی به کلاه خامنه‌ای نمانده و دیگر کسی در درون باندهای حاکمیت تره هم برایش خرد نمی‌کنند.
کاندیدا‌ها چه چیزی را احساس کرده‌اند که به‌جان هم افتاده‌اند؟
آنها احساس عقب ماندن از دیگران کرده و به همین دلیل برای تصاحب کرسی ریاست جمهوری خامنه‌ای هجوم آورده‌اند.
۸۰نفر با ثبت‌نام، برای کرسی ریاست‌جمهوری خیز برداشتند.
درحالی که خیلی از آنها قبلا نتوانسته‌اند از فیلتر شورای نگهبان رد بشوند. این هجوم تشنه‌‌های قدرت بقدری مفتضح بود که تلویزیون رژیم هم آنها را مسخره کرد.
گوینده تلویزیون رژیم در این رابطه چنین گفت: خدا رو شکر مراسم “احساس تکلیف سیاسیون” تمام شد!! روزنامه شرق هم با کنایه نوشت «ترافیک احساس تکلیف».
جالب است که هنوز «نه به‌داره نه به باره»، به جان هم افتاده‌اند.
رفیق پرویز فتاح با تشبیه قالیباف به عمر سعد، نوشته: «گندم ری از گلوت پایین نمیره»
داوری هم با اشاره به ثبت نام ۵ وزیر رئیسی نوشته «حتی خالص شده‌ها هم همدیگر را قبول ندارند.
سوال این است: این بلبشوی سیاسی علامت چیست؟
واقعیت این است که این وضعیت نشان می‌دهد که هلاکت رئیسی ضربه استراتژیک به نظام بوده و کار را به جایی رسانده که سگ صاحبش را نمی‌شناسد.
این‌ها هم که خامنه‌ای را ضعیف دیده‌اند، خیز برداشته‌اند برای روز مبادا جیب‌هایشان را پرکنند.
اما با قیام مردم، گندم ری از گلوی هیچ‌کدامشان پایین نمی‌رود.
