شرکت‌کنندگان با رد «سلطنت و حاکمیت مذهبی»، بر گذار دموکراتیک تاکید کردند
لندن – بعدازظهر شنبه ۸ فروردین ۱۴۰۵، جمع بزرگی از ایرانیان مقیم بریتانیا در یکی از تجمعات قابل توجه سیاسی در پایتخت این کشور گرد هم آمدند تا حمایت خود را از طرح «دولت موقت» و استقرار یک جمهوری دموکراتیک در ایران اعلام کنند. این تظاهرات که با حضور فعالان سیاسی، حقوقی و نمایندگانی از جامعه ایرانیان برگزار شد، به صحنه‌ای برای طرح مطالبات سیاسی، بیان همبستگی با معترضان داخل کشور و تأکید بر ضرورت تغییر ساختار حاکمیت در ایران تبدیل شد.
شرکت‌کنندگان در این راهپیمایی با سردادن شعارهایی چون «دموکراسی، آزادی با مریم رجوی»، «نه سلطنت، نه رهبری، جمهوری دموکراتیک» و «ملت ما بیداره، از شیخ و شاه بیزاره»، بر مخالفت خود با هرگونه بازگشت به اشکال مختلف دیکتاتوری تأکید کردند. فضای این تجمع، بازتاب‌دهنده نوعی همگرایی میان طیف‌هایی از مخالفان بود که بر سر یک محور مشترک، یعنی استقرار حکومتی مبتنی بر رأی مردم، به توافق رسیده‌اند.
در این گردهمایی، شماری از چهره‌های سیاسی و مدنی نیز به ایراد سخنرانی پرداختند. نغمه رجبی، از فعالان حاضر در تجمع، با اشاره به همزمانی این رویداد با نوروز، گفت: «نوروز امسال با طنین قیام مردم ایران گره خورده است؛ قیامی که با سرکوب مواجه شد اما همچنان در بطن جامعه زنده است.» او تأکید کرد که این تجمع، بازتاب صدای همبستگی با مردم داخل ایران و به‌ویژه زندانیان سیاسی است.
در ادامه، حسین عابدینی نیز با اشاره به شرایط داخلی ایران گفت: «ما امروز در لندن ایستاده‌ایم، اما قلب‌هایمان در ایران می‌تپد؛ در شهرهایی که مردم با وجود فشارها و حتی جنگ، همچنان به مقاومت ادامه می‌دهند.» او بر تداوم اعتراضات و امکان شعله‌ور شدن دوباره خشم عمومی تأکید کرد.
از جمله سخنرانان این مراسم، باب بلکمن، نماینده پارلمان بریتانیا و رئیس مشترک کمیته بین‌المللی پارلمانترها برای ایران دموکراتیک بود. او در سخنان خود ضمن اعلام حمایت از معترضان ایرانی گفت: «پیام ما روشن است؛ نه به حاکمیت مذهبی، نه به سلطنت، و آری به یک جمهوری دموکراتیک.» وی همچنین خواستار اقداماتی مشخص از سوی دولت بریتانیا شد، از جمله تروریستی اعلام کردن کل سپاه پاسداران، مسدود کردن دارایی‌های آن و بستن سفارت رژیم ایران در لندن.
در همین زمینه
در بخش دیگری از این تجمع، دکتر امید ابراهیمی با اشاره به فعالیت‌های گروه‌های مخالف در داخل ایران، این نیروها را متشکل از اقشار مختلف جامعه از جمله دانشجویان، کارگران و معلمان دانست و تأکید کرد که تغییر سیاسی در ایران تنها از مسیر سازمان‌یافته و داخلی امکان‌پذیر است. او بر این نکته تأکید کرد که «این رژیم نه به‌طور خودبه‌خودی فرو می‌پاشد و نه از طریق مداخلات خارجی، بلکه با نیروی مردم تغییر خواهد کرد.»
همچنین پروفسور سارا چندلر، از چهره‌های حقوقی اروپا، در سخنانی با اشاره به برنامه ۱۰ ماده‌ای ارائه‌شده برای آینده ایران، آن را «نقشه راهی برای گذار به دموکراسی» توصیف کرد. وی بر اهمیت وجود یک جایگزین سیاسی مشخص تأکید کرد و گفت: «آینده ایران باید بر پایه حاکمیت قانون، حقوق بشر و مشارکت آزاد مردم بنا شود.»
دیگر سخنرانان نیز بر ضرورت حمایت بین‌المللی از خواسته‌های مردم ایران تأکید کردند. رابرت وارد، عضو شورای منطقه‌ای کرایدون، با رد هرگونه بازگشت به نظام‌های پیشین گفت: «مردم ایران تجربه استبداد را داشته‌اند و به‌دنبال جایگزینی آن با شکل دیگری از دیکتاتوری نیستند.»
در ادامه، دکتر لیلا هانبک، رئیس انجمن مستقل داروسازان، بر اهمیت اصولی چون جدایی دین از دولت، برابری جنسیتی و رعایت حقوق بشر تأکید کرد و گفت که این اصول می‌توانند پایه‌های یک نظام دموکراتیک پایدار در ایران را شکل دهند.
از سوی دیگر، برخی سخنرانان با لحنی تندتر، خواستار تغییر رویکرد کشورهای غربی در قبال رژیم ایران شدند. آنان تأکید کردند که سیاست‌های پیشین نتوانسته‌اند به بهبود وضعیت منجر شوند و اکنون زمان اتخاذ مواضع قاطع‌تر فرا رسیده است.
این تجمع همچنین با راهپیمایی و سر دادن شعارهایی در حمایت از آزادی، عدالت و دموکراسی همراه بود. شرکت‌کنندگان با تأکید بر نقش مردم در تعیین سرنوشت خود، اعلام کردند که مسیر دستیابی به آزادی از درون جامعه ایران می‌گذرد.
در مجموع، تظاهرات لندن را می‌توان نمادی از تلاش بخشی از جامعه ایرانی خارج از کشور برای تأثیرگذاری بر روندهای سیاسی و جلب توجه افکار عمومی و نهادهای بین‌المللی به تحولات ایران دانست. این تجمع نشان داد که در کنار تحولات داخلی، صحنه سیاسی خارج از کشور نیز همچنان فعال است و به دنبال شکل‌دهی به آینده‌ای متفاوت برای ایران است.
