ایران به تاج و تخت نیازی ندارد، این کشور به جمهوری نیاز دارد
رضا پهلوی پادشاه یوتیوبی که چند دهه در انتظار است. سایت تاونهال در تاریخ ۲۲دیماه ۱۴۰۴ اقدام به انتشار مقاله ای تحت عنوان ایران به تاج و تخت نیاز ندارد به قلم آقای استروان استیونسون نماینده سابق پارلمان اروپا کرد. در این مقاله آقای استروان استیونسون به نقش پوشالی رضا پهلوی می‌پردازد. این مقاله به شرح زیر در سایت تاونهال درج شده است.
ایران اکنون در شورش سراسری و قیام است. از تهران تا تبریز، از مشهد تا شهرهای نفتی خوزستان و شهرهای کردنشین غرب، جمعیتی خشمگین و نترس به خیابان‌ها آمده‌اند. صدها نفر تاکنون کشته شده‌اند. هزاران نفر دیگر به زندان‌ها و شکنجه‌گاه‌ها کشیده شده‌اند. دسترسی به اینترنت مسدود شده است. حکومت به سمت جمعیت تیراندازی می‌کند. با این حال، اعتراضات همچنان در حال افزایش است.
خیال پردازی خطرناک علیه منافع مردم ایران
این یک نزاع جناحی یا کودتای درباری نیست. این یک لحظه انقلابی است و با این حال، در حالی که ایرانیان در خون خود غرق هستند، رسانه‌ها و محافل اندیشکده‌های غربی مجذوب یک نمایش مضحک شده‌اند، این ایده که رضا پهلوی پسر شاه مخلوع، ممکن است به نحوی به عنوان ناجی به تهران بازگردد. اگر این خیال‌پردازی تا این حد خطرناک نبود، خنده‌دار می‌بود.
پهلوی ۴۷سال است که جز انتظار، کاری نکرده است. او هیچ گونه سازمان سیاسی در ایران ندارد. گونه هیچ شبکه زیرزمینی ندارد. هیچ گونه واحد مقاومتی ندارد. نه اتحادیه کارگری. نه جنبش جوانان. نه جنبش زنان. نه کمیته‌های کارگری. نه سازمان‌های دانشجویی. نه کمیته‌های اعتصاب. نه هیچ نوع زیرساخت انقلابی.
او هیچ چیز رهبری ندارد. او از کالیفرنیا اظهارنظر می‌کند. با این حال، روزنامه‌نگاران غربی با او طوری رفتار می‌کنند که انگار یک دولت در انتظار است، علی‌رغم پوچی اظهارات خودش. او آشکارا گفته است که اگر به قدرت بازگردانده شود، او حتی خانواده‌اش را به میهن برنمی‌گرداند. او به خود بالیده است که سپاه پاسداران، همان ماشین کشتاری که اکنون معترضان را به گلوله می‌بندد، را برای حفظ نظم پس از سقوط رژیم حفظ خواهد کرد. این معادل سیاسی قول چرچیل برای حفظ گشتاپو برای اداره آلمان پس از هیتلر است. این نشان می‌دهد که پهلوی واقعاً نماینده چیست، نه گسست از استبداد، بلکه بازآرایی آن.
پروفایل اخیر مجله تایم از پهلوی توسط بابی گوش، خبرنگار سابق خارجی و سردبیر بین‌المللی تایم، ناخواسته نشان می‌دهد که او چقدر توخالی است. او بیانیه صادر می‌کند. او مصاحبه می‌کند. او ابتکار عمل را اعلام می‌کند. او مدعی شبکه‌های مخفی گسترده‌ای از جداشدگان از رژیم است. هیچ‌کدام از این‌ها قابل اثبات نیستند.
در همین زمینه
تایم؛ رژیم ایران نمی‌تواند حریفی بهتر از پهلوی برای خود بخواهد
رضا پهلوی یادآور احمد چلپی عراقی است
همه این‌ها یادآور مورد غم‌انگیز احمد چلبی، تبعیدی عراقی است که به عنوان مردی که پس از صدام عراق را رهبری خواهد کرد، به واشنگتن فروخته شد. چلبی بسیار بیشتر از آنچه پهلوی می‌توانست داشته باشد، در اختیار داشت. او بودجه سیا، واحدهای مسلح در میدان، متحدان قدرتمند در واشنگتن و یک نیروی تهاجمی ایالات متحده را برای به قدرت رساندن خود در اختیار داشت.
با این حال، وقتی بالاخره به عراقی‌ها اجازه رأی دادن داده شد، هیچ چیزی به او ندادند. او به یک جسد سیاسی تبدیل شد زیرا مردم داخل عراق می‌دانستند که او یکی از آنها نیست.
پهلوی، چلبی است بدون سرباز، پول یا سازمان. بدتر از آن، او بار سلسله‌ای را به دوش می‌کشد که ایرانیان به خوبی آن را به یاد دارند، شکنجه‌گاه‌های ساواک، سانسور، فساد، نابرابری عجیب و غریب، کودتای مهندسی‌شده توسط سیا که دموکراسی ایران را در سال ۱۹۵۳نابود کرد. میلیون‌ها ایرانی بالای ۵۰سال آن را تجربه کرده‌اند. فرزندانشان با شنیدن آن بزرگ شده‌اند.
هدیه تبلیغاتی طراحی شده حکومت ولایت فقیه
وقتی معترضان امروزی شعار مرگ بر دیکتاتور سر می‌دهند، خواستار بازگشت دیکتاتور دیگری با تاج نیستند. حکومت آخوندی نمی‌توانست هدیه تبلیغاتی بهتری از رضا پهلوی طراحی کند. هر بار که رسانه‌های غربی او را به عنوان چهره اپوزیسیون معرفی می‌کنند، تهران با خوشحالی به مردم خود می‌گوید: دیدید؟ این یک نقشه سلطنت‌طلبانه است. یک توطئه خارجی. یک پروژه صهیونیستی.
عکس‌های پهلوی با بنیامین نتانیاهو در سال ۲۰۲۳آسیب‌های غیرقابل محاسبه‌ای به قیام وارد کرد. درخواست‌های او برای مداخله خارجی دقیقاً همان روایتی را به حکومت می‌دهد که برای توجیه سرکوب نیاز دارد. حتی شجاع‌ترین مخالفان ایران نیز این را می‌دانند. هواداران او به جای متحد کردن ایرانیان، به هر کسی که از تعظیم در برابر سلطنت مرده امتناع ورزد، حمله، بدنام و تهدید می‌کنند. این رهبری نیست. این خرابکاری است.
اپوزیسیون واقعی چگونه است؟
اگر روزنامه‌نگاران غربی می‌خواهند بفهمند که اپوزیسیون واقعی چگونه است، باید مصاحبه با پهلوی را متوقف کنند و شروع به بررسی شورای ملی مقاومت ایران (NCRI) و رهبر آن کنند. برخلاف پهلوی، شورای ملی مقاومت ایران حضور سازمان‌یافته‌ای در داخل ایران دارد. این شورا کانون‌های شورشی فعال در ده‌ها شهر دارد. این شورا شبکه‌هایی در دانشگاه‌ها، کارخانه‌ها و محله‌ها دارد. این شورا با خون خود قیمت داده است، بیش از ۱۲۰۰۰۰نفر از اعضای آن طی چهار دهه توسط رژیم اعدام شده‌اند.
از همه مهمتر، این شورا یک برنامه دموکراتیک منسجم دارد. طرح ده ماده‌ای دارد که خواستار انتخابات آزاد، جدایی دین از دولت، لغو مجازات اعدام، برابری جنسیتی، حقوق اقلیت‌ها، یک ایران غیر هسته‌ای و همزیستی مسالمت‌آمیز با جهان است.
تهران از کدام اپوزیسیون می‌ترسد؟
این یک تخت پادشاهی منتظر پر شدن نیست. این طرحی برای یک جمهوری است. به همین دلیل است که تهران از شورای ملی مقاومت ایران بسیار بیشتر از پهلوی می‌ترسد. به همین دلیل است که زندان‌هایش پر از هواداران آنها است. به همین دلیل است که سرویس‌های اطلاعاتی‌اش کمپین‌های بی‌پایان اطلاعات نادرست علیه آنها به راه می‌اندازند. دیکتاتورها وقت خود را برای حمله به موضوعات بی‌ربط تلف نمی‌کنند.
رژیم ضعیف‌تر از همیشه است. تورم بالای ۵۰درصد است. واحد پول در حال فروپاشی است. کمبود آب، قطع برق و دستمزدهای پرداخت نشده میلیون‌ها نفر را رادیکالیزه کرده است. نیروهای نیابتی منطقه‌ای آن آسیب دیده‌اند. خامنه‌ای پیر و بیمار است. اما هنوز هم اسلحه، زندان و جلاد دارد.
ایران به یک پادشاه یوتیوبی نیاز ندارد
این قیام تنها در صورتی موفق خواهد شد که مردم داخل ایران بتوانند نیروهای امنیتی حکومت ایران را با سازماندهی هماهنگ و در هم بشکنند. این امر مستلزم ساختار، نظم و انضباط و شفافیت سیاسی است، نه یک پادشاه یوتیوبی مثل پهلوی که از تبعید اعلامیه صادر می‌کند. ایران به شاه بدون پادشاهی نیاز ندارد. این کشور به یک جمهوری با آینده نیاز دارد.
غرب باید از خیال‌پردازی در مورد بازگرداندن یک سلسله بی‌اعتبار دست بردارد و از تنها نیرویی که هم دیدگاه دموکراتیک و هم حضور سازمان‌یافته در داخل ایران دارد، حمایت کند. تاریخ با کسانی که تاج را با آرمان اشتباه گرفتند، مهربان نخواهد بود و مردم ایران که در خیابان‌ها برای آزادی جان می‌دهند، لیاقت‌شان بی‌نهایت بهتر از یک امپراتور برهنه است که منتظر تاج و تختی است که دیگر وجود ندارد.
