راستی مجاهدین منافع خود را درست تشخیص می دهند؟
وقتی یک تحول شگرف استراتژیک مثل جنگ یا قیام و انقلاب رخ می‌دهد،نیروهای موجود در اتمسفر آن تحول براساس منافع خود و یا رویکرد و نگاه خود نسبت به آن تحول موضع می گیرند. جنگ جاری بین آمریکا و اسرائیل با رژیم ایران و موضع‌گیری‌های جهانی و منطقه ای و داخلی صف بندی نیروهای موجود را نشان می‌دهد. در این مجال به بررسی موضع گیری خانم مریم رجوی و مجاهدین خلق در مورد جنگ جاری و پیامدهای آن می پردازیم.
برای اینکه در بررسی مان به بیراهه نرویم، به صورت متمرکز روی دو پیام اخیر خانم مریم رجوی به عنوان رئیس جمهور برگزیده شورای ملی مقاومت متمرکز می‌شویم.
ایشان به تاریخ ۱۹ اسفند در مورد هدف قرار گرفتن نیروگاههای برق در ایران نوشت:
«پس از هدف قرارگرفتن نیروگاههای برق در تهران و کرج، بار دیگر خاطرنشان می‌کنم که بایستی از هرگونه آسیب جانی و مالی به مردم ایران و تاسیسات مدنی کشور پرهیز کرد. از عموم مردم به‌ویژه پشتیبانان مقاومت و جوانان و کانونهای شورشی می‌خواهم که به یاری مردم آسیبدیده بشتابند.»
خانم رجوی در ادامه همین موضع گیری چند ساعت بعد یعنی در همان روز ۱۹ اسفند دوباره در حساب ایکس خود نوشت:
«همان‌گونه که در نخستین روزهای جنگ گفتم بار دیگر از طرف‌های مقابل جنگ می‌خواهم حداکثر مراقبت‌ها را در جلوگیری از وارد آمدن هرگونه آسیب جانی و مالی به مردم ایران و تأسیسات مدنی کشور به‌عمل آورند. هم‌چنین از عموم مردم به‌ویژه هواداران مقاومت و جوانان و کانونهای شورشی می‌خواهم به یاری مردم آسیبدیده بشتابند.»
در همین زمینه
تامل در این دو پیام:
همگان می دانند که جنبشی که خانم مریم رجوی آن را رهبری می کند دشمن‌ترین دشمن برای آخوندهای حاکم برایران است. این جنبش ۴۷ سال است که به قول خودشان دارند با چنگ و ناخن و دندان با پاسداران و عوامل رژیم می جنگند پس طبیعی است و حق دارند که از هرگونه آسیب وارد شدن به رژیم حاکم بر ایران و سران و مقامات جنایتکار آن خوشحال باشند و از آن استقبال کنند. طبیعتا خسارت وارد کردن به نیروگاههای برق و پالایشگاه‌های نفت ضربه نفس‌گیر برای رژیم است اما خانم رجوی صریحا با آن مخالفت کرده و در خواست دارد که از هرگونه آسیب جانی و مالی به مردم ایران و تاسیسات مدنی کشور جلوگیری بعمل آید. و مهمتر اینکه به نیروهای مقاومت سازمان یافته در داخل کشور فرمان می دهد که به حمایت و کمک به مردم بشتابند. این درحالی است که کانونهای شورشی و نیروی مقاومت سازمان یافته مجاهدین خلق در داخل کشور دشمن شماره یک برای رژیم محسوب می شوند و تهدیداتی که امثال رادان در مورد دست به ماشه بودن دارند متوجه همین کانونهای قیام وشورش است.
اما موضع‌گیری روز ۲۰اسفند خانم مریم رجوی تصویر واضح‌تر و روشنتری از سیاست و رویکرد مقاومت ایران به دست می دهد:
ایشان در حساب ایکس خود در روز ۲۰اسفند نوشت:
«شعار مقاومت و دولت موقت صلح و آزادی است.
جمهوری دموکراتیک و برنامه ۱۰ماده‌یی به دور از استبداد دینی و فاشیسم سلطنتی است.
حاکمیت جمهور مردم ایران ارث و میراث شیخ و شاه نیست. غاصبان و سارقان حاکمیت مردم ایران در هر لباسی و با هر ادعایی دزد و ستمگرند.
مردم آگاه و آزاده ایران بر سر حاکمیت و آزادی و استقلال خود با کسی چانه نمی‌زنند. این خط قرمز و خدشه‌ناپذیر است.»
به نظر می رسد جوهر و چکیده موضع گیری مقاومت ایران را باید در همان جمله نخست جستجو کرد: شعار مقاومت و دولت موقت صلح و آزادی است.
روی این موضع کمی بیشتر مکث می کنیم:
۱.پس رودر روی سیاست جنگ طلبانه رژیم از یک طرف و باندهای فاشیستی و فرصت طلب مدعی آلترناتیوی، سیاست اصولی مقاومت ایران صلح و آزادی است. برخلاف خواست فاشیست‌های حاکم و محکوم که بقای خودشان را در تداوم جنگ و ویرانی می بینند، مقاومت ایران بر آن است که این جنگ جنگ مردم ما نیست .
۲. به نظرنگارنده این موضع‌گیری یک خرق عادت در سیاست و استراتژی است. مقاومتی که ۴۷ سال است اعضایش ترک خانه و خانمان کردند و همه زندگی‌شان را وقف جنگ و نبرد با یک دیکتاتوری خونریز کردند طبیعتا باید از یک جنگ خارجی که بصورت بالفعل دشمن‌شان را تضعیف می کند استقبال کنند اما در یک بزنگاه تاریخی برخلاف انتظار، این مقاومت شعارش را صلح و آزادی انتخاب می‌کند! این امر بیانگر این واقعیت است که اصول و پرنسیب‌هایی بر این مقاومت حاکم است که بر خلاف منافع ظاهری و روزمره‌اش عمل می کند.
و البته بیانگر این واقعیت هم است که وقتی میگوییم صلح و آزادی ؛ یعنی بیایید قبول کنید که این رژیم ستمگر با جنگ خارجی و بمباران ؛ سرنگون نمیشود و راه کار همان راه حل سوم است که مقاومت ایران از سال ها قبل پیش روی همه گذاشته است.
۳.شعار صلح و آزادی در تاریخچه مقاومت ایران یک تاریخچه درخشانی هم دارد که بازهم اگر به آن اشراف نداشته باشیم فهم مسیر کنونی آن را دشوار می سازد. شعار اصلی مقاومت ایران در زمان جنگ ایران و عراق «صلح و آزادی» بود. بخصوص بعد از عقب نشینی عراق ازخرمشهر در سال ۶۱ سیاست رسمی مقاومت برقراری صلح با عراق بود. و شگفت‌انگیزتر اینکه این مقاومت صرفا به شعار بسنده نکرده بلکه وارد پروسه واقعی صلح با عراق شد. قرار داد صلح با عراق امضا کرد و برای اینکه جنگ واقعی که همان جنگ بین مردم ایران با سپاه پاسداران و نیروی سرکوب باشد رو بیاید، ارتش آزادیبخش را تاسیس کرد و آن قدر با خمینی جنگید که مجبورش کرد که جام زهر بخورد و به صلح تن بدهد!
۴. و شگفت‌انگیزتر اینکه همه کسانی که امروز طرفدار حمله و بمباران خاک ایران ولو به قیمت کشتار هموطنان خود هستند وجلوی پرچم نیروی مهاجم سجده می کنند، آن سیاست صلح مجاهدین و مقاومت را « خیانت» می نامیدند. و همین شاهزاده مدعی تخت و تاج آن روز سینه چاک میهن بود و می خواست به عنوان خلبان داوطلب در جنگ در کنار پاسداران شرکت کند.
۵. بنابراین باید منتظر بود و دید که خانم مریم رجوی و مقاومت ایران با توجه به سابقه تاریخی شان بازهم چگونه برای صلح نخستین قیمت دهنده خواهند بود. چه بسا بازهم ارتش آزادی که این روزها در خاک میهن در حال رشد و بالندگی و آماده سازی و شکل گیری است پاسخ این مرحله تاریخی باشد.
