اعدام حمید حسین‌نژاد تا صدور حکم برای پژمان سلطانی؛ زندان‌ها نماد مقاومت
این شصت‌وپنجمین هفته از کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» است. در سرزمینی که مرگ، هر روز از راه می‌رسد و عدالت زیر چکمه‌های استبداد له می‌شود، هنوز صداهایی هستند که با زبان گرسنگی، اعتراض می‌کنند؛ صداهایی که از پشت دیوارهای بلند و میله‌های سرد زندان، فریاد «نه به اعدام» را فریاد می‌زنند. این بیانیه، صدای زنده‌ی همان‌هایی‌ست که آزادی را با گوشت و پوست خود لمس کرده‌اند و حالا در سلول‌هایی پر از سکوت و درد، با اعتصاب غذا، ایستاده‌اند—برای زندگی، برای جوانانی که هر روز زیر سایه‌ی طناب دار نفس می‌کشند.
این کارزار حرکتی بی‌سابقه و پیوسته، که نه فقط یادآور جنایات جاری علیه زندانیان در ایران است، بلکه سند زنده‌ای‌ست از مقاومت، همبستگی، و صدایی که هرگز خاموش نمی‌شود. زندانیان در ۴۰زندان کشور، با اعتصاب غذا و انتشار این بیانیه، نشان می‌دهند که می‌توان و باید با دستان بسته و در اسارت در مقابل ماشین سرکوب ایستاد و مقاومت کرد. مقاومت ایستادگی و اعتصاب، رساترین فریاد زندانیان مقاوم است.
صدای زنجیرشکنان علیه موج اعدام‌ها در ایران
متن بیانیه شصت و پنجمین کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» به شرح زیر است:
پیوستن زندان بهبهان به کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» در شصت‌وپنجمین هفته
اعدام جنایتکارانه‌ی زندانی سیاسی حمید حسین‌نژاد حیدرانلو و صدور حکم اعدام برای زندانی سیاسی پژمان سلطانی
حکومت اعدامی و مستبد ایران، هر زمان که با بن‌بست مواجه می‌شود، سرکوب علیه مردم را تشدید می‌کند. نوک تیز این سرکوب‌ها معمولاً متوجه زندانیان دست‌بسته و بی‌پناهی است که با احکام ضدانسانی اعدام، جانشان را می‌گیرد.
اعدام جنایتکارانه‌ی حمید حسین‌نژاد حیدرانلو، زندانی سیاسی ۴۰ساله و پدر سه فرزند که در فروردین ۱۴۰۲ بازداشت و به‌شدت شکنجه شده بود، یکی از اقدامات ضدانسانی رژیم علیه مردم ایران به شمار می‌آید. او تحت شکنجه‌های شدید، ناچار به اعتراف علیه خود و امضای برگه‌هایی شد که بازجویان از پیش آماده کرده بودند.
از ابتدای سال جاری، دست‌کم ۸۸نفر – از جمله ۵زن، ۷زندانی سیاسی و ۲کودک‌مجرم – اعدام شده‌اند. این آمار در مقایسه با سال گذشته چند برابر افزایش یافته که می‌توان آن را نشانه‌ای از وضعیت انفجاری جامعه دانست.
در روزهای اخیر نیز، پژمان سلطانی، زندانی سیاسی اهل بوکان که در جریان اعتراضات ۱۴۰۱ بازداشت شده بود، به اعدام محکوم شد.
این حجم از کشتار زندانیان و اجرای احکام اعدام در ایران، گویای وحشت عمیق حکومت از خیزش‌ها و اعتراضات اجتماعی است. این یک هشدار جدی به جامعه‌ی بین‌المللی و نهادهای حقوق بشری است تا در برابر حکومت جانیان ایران سکوت نکنند و با اقدامات عملی و مؤثر، با این اعدام‌های غیرانسانی مقابله کنند.
در همین زمینه
گسترش کارزار سهشنبههای نه به اعدام به ۴۰ زندان در سراسر کشور
پیوستن زندان بهبهان به کارزار; ۴۰ زندان، فریاد مشترک زندانیان علیه ماشین اعدام
کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» به آگاهی عموم مردم می‌رساند که از این هفته، جمعی از زندانیان زندان بهبهان نیز در اعتراض به احکام اعدام، به این کارزار پیوسته‌اند و هر سه‌شنبه، همراه با دیگر زندانیان، دست به اعتصاب غذا خواهند زد.
روز سه‌شنبه ۲اردیبهشت ۱۴۰۴، زندانیان در ۴۰زندان کشور، برای شصت‌وپنجمین هفته‌ی متوالی، در اعتصاب غذا شرکت خواهند کرد. این زندان‌ها عبارت‌اند از:
زندان اوین (بند زنان، بند ۴ و ۸)، زندان قزلحصار (واحد ۳ و ۴)، زندان مرکزی کرج، زندان تهران بزرگ، زندان خورین ورامین، زندان چوبیندر قزوین، زندان اراک، زندان خرم‌آباد، زندان اسدآباد اصفهان، زندان دستگرد اصفهان، زندان شیبان اهواز، زندان سپیدار اهواز (بند زنان و مردان)، زندان نظام شیراز، زندان عادل‌آباد شیراز (بند زنان و مردان)، زندان زاهدان (بند زنان)، زندان برازجان، زندان رامهرمز، زندان بم، زندان کهنوج، زندان طبس، زندان مشهد، زندان گنبدکاووس، زندان قائم‌شهر، زندان رشت (بند مردان و زنان)، زندان رودسر، زندان حویق تالش، زندان ازبرم لاهیجان، زندان دیزل‌آباد کرمانشاه، زندان اردبیل، زندان تبریز، زندان ارومیه، زندان سلماس، زندان خوی، زندان نقده، زندان میاندوآب، زندان سقز، زندان بانه، زندان مریوان، زندان کامیاران و زندان بهبهان.
سه‌شنبه، ۲اردیبهشت ۱۴۰۴
هفته‌ی شصت‌وپنجم
کارزار سهشنبههای نه به اعدام
