بودجه سال ۹۹ و خوردن کفگیر رژیم به ته دیگ
بودجه سال۹۹ رژیم آخوندی آماده شده و قرار است که بزودی برای بررسی به مجلس ارائه شود. محمد باقر نوبخت معاون روحانی و رئیس سازمان برنامه و بودجه کشور، در اوایل مهر امسال گفته بود که بودجه سال آینده بدون وابستگی به منابع نفتی تامین خواهد شد. در همین زمینه آخوند روحانی نیز، در ۷مهر۹۸، پنج روز بعد از صحبتهای نوبخت، بخشنامه‌ای را به دستگاههای اجرایی کشور ابلاغ کرد که بودجه سال۱۳۹۹ بدون تکیه بر نفت بسته شده است. اما سخنرانی وی در روز یکشنبه ۱۹آبان که در رفسنجان بیان کرد، بوضوح اعلام نمود که خزانه خالی است و دولت پولی در اختیار ندارد. یعنی کفگیراساسی به ته دیگ خورده است.
در ایام انتخابات قرار داریم و امروز اعلام شد که از روز دهم‌آذر، ثبت‌نام برای کاندیداهای انتخابات مجلس شروع خواهد شد. با توجه به اینکه دوسال دیگر از دوران ریاست جمهوری روحانی باقیمانده، ترکیب مجلس جدید، برایش خیلی مهم است که از نفرات هم باند خودش پر شود. تا بتواند در مهلت باقیمانده ریاستش، با دست بازتری سیاست‌هایش را پیش برده و بتواند با هر شانتاژی شده بر باند رقیب غلبه نمایند. به همین دلیل روشن است که سفرهای استانی روحانی، نوعی کمپین انتخاباتی زودرس برای جبهه اصلاح‌طلب رژیم محسوب می‌شود.
نکته اصلی سخنان روحانی در یزد، افشای اختلاسهای بی‌حساب و کتاب و باند‌بازیهای کلان باند رقیب بود. اما در رفسنجان، با اشاره به خالی بودن خزانه کشور و نداشتن پولی برای ادامه اداره کشور، به نکته مهمی اشاره کرد که بیانگر شکست و سقوط اعلام نشده دولت است.
روحانی در رفسنجان گفت: «بودجه سالیانه کشور، حدود ۴۵۰هزار میلیارد تومان است که شاید امسال بیشتر هم بشود. بالاترین مالیاتی که سال آینده می‌توانیم دریافت کنیم ۱۵۰هزار میلیارد تومان است و ۳۰۰هزار میلیارد کسری داریم و دولت نمی‌داند چگونه باید آن را تامین کند».
اینکه چرا روحانی با این صراحت، در جلوی چشم انظار بین‌المللی اینگونه از خالی بودن خزانه و سردرگمیشان برای تامین آن صحبت می‌کند جای سوال دارد. آیا این اعترافهای سنگین، اعلام زودرس ورشکستگی دولت است؟ و یا اهداف دیگری در پس آن وجود دارد؟
روحانی در قسمت دیگری از صحبتش به موضوع برجام اشاره کرد و سعی نمود با استغاثه به درگاه ولی فقیه، او را در نزد مردم تحت فشار بگذارد تا برایش راه مذاکره را باز نماید. وی گفت: «اگر برجام در سال آینده ادامه یابد، ما می‌توانیم طبق قطعنامه۲۲۳۱ از سال آینده، فروش تسلیحاتی داشته باشیم» یعنی اینکه از این طریق راه برای درآمد‌زایی باز می‌شود. اما لازمه‌اش آنست که خامنه‌ای پا پیش بگذارد تا لوایح FATF و پالرمو تصویب شود. همچنین اجازه داده شود تا به مذاکرات با آمریکا برگردند.
از آبان سال پیش که تحریمهای آمریکا شروع شد، رژیم حساب کرده بود می‌تواند با سیاست از این ستون به آن ستون، یعنی ریاضت اقتصادی که آنرا اقتصاد مقاومتی نام گذاشته است، برای حداقل دو الی سه سال، این فشارها را تحمل کند تا از دوران ترامپ عبور نمایند. در همین فاصله یکساله، از آنجا که مشکل اصلی رژیم، عدم مشروعیت و تهدید قیام عمومی بر علیه حاکمیت ننگینشان بود، هر چه توانستند از صندوق ذخیره ارزی برداشت کردند تا بتوانند بطور مصنوعی هم که شده قیمت دلار را پایین نگه دارند تا به اعتصاب بازار منجر نشود. همچنین از این پول برای سوبسید بنزین و نان استفاده کردند تا قیمت فعلی آنرا حفظ نمایند. زیرا می‌دانستند که گران کردن این کالاها احتمال قیام عمومی را در پی دارد. حال در صندوق ذخیره ارزی نیز پولی نمانده و کفگیرشان در آنجا هم به ته دیگ خورده است.
اگر بخواهیم صحبتهای روحانی در رفسنجان را فهم کنیم، دلیل این همه بی‌پرده‌گویی که: «وضعیت کشور غیر عادی است. برای اداره کشور پول نداریم»، فریاد‌های استغاثه‌ای است که بر سر خامنه‌ای می‌کشد. این حرفها را بطور علنی در تریبونی که دنیا آنها را می‌شنوند بیان می‌کند تا در ادامه مسیر، یا ولی فقیه ارتجاع کوتاه بیاید، یا پیشاپیش نشان دهد که گره کور مملکت در کجاست تا راهی برایش باز شود. اما مردم ایران از دی۹۶ حساب خود را با هر دوباند حاکم برکشور روشن کرده‌اند که «اصلاح‌طلب-اصولگرا دیگه تمومه ماجرا.» و قیامهای دو ملت عراق و لبنان هم فرو ریختن سنگرهای استراتژیک رژیم است و باید انتظار چنین قیامهایی را بزودی در ایران داشته باشند.
