به یاد علی صارمی :ایستاده بر آرمان آزادی یک خلق و یک میهن
در بامداد ۷ دیماه 89 پیروزمندانه به سوی جانان پرکشید و رستگاری ابدی یافت. او رفت و با آخرین قطره خون و آخرین ذره هستی‌اش فریاد زد: نه! نه! نه به رژیم ددمنش ولایت‌فقیه،
آری به مجاهدین خلق، پیشتازان آزادی مردم ایران.
دلاور مردی بود61 ساله ، که اورا زندانی تمامی فصول اوین و گوهردشت نامیدند
اسطوره مقاومت و پایداری در زندان،
شاداب و پرصلابت، شکست ناپذیرو ایستاده بر آرمان .
علی قهرمان، مجاهدی بود که حتی یک دم از آرمان آزادی دست برنداشت ، در جریان سرکوبهای دهه ۶۰ به زندان افتاد و به زیر شکنجه رفت. او مجموعاً ۵ بار در دهه‌های ۶۰ و ۷۰ و ۸۰ زندانی شد و ۲۴سال از عمرش را در زندانهای شاه و شیخ گذراند.
فشارها و شکنجه‌های زندان موجب سکته مغزی او شد، ستون فقراتش آسیب دید و نیمی از بدنش از کار افتاد به‌طوری‌که وقتی او را برای محاکمه می‌بردند روی صندلی چرخدار بود.
او شجاعانه در بیدادگاه رژیم خروشید و گفت : من منافق نیستم من یک مجاهد و یک مسلمانم.
سپس در نامه ای خطاب به دادستان ضد خلقی این چنین نوشت :
شما مرتجعین زشت ناهنگام، مگر جز مرگ برای مردم حاصلی داشته‌اید؟
شما که این سان بر این ملت،اگر که ذلت و مرگ و پریشانی و موهومات می‌دارید بهوش باشید که روز انتقام خلق نزدیک است.
شب و روز لعنت و نفرین خلق بر رویتان جاری است،
مپندارید که مردم غافلند و از یاد خواهند برد چماق و زنجیر و دشنه و کهریزک و کشتار پی‌درپی و شخصی پوش و اوباشانی که با دستان باتونی می‌تازند بر مردم.
آخرین دستگیری این قهرمان فراموشی ناپذیر، ۱۹ شهریورماه ۱۳۸۶ بود و آخرین اتهامش حضور در خاوران برای گرامیداشت نوزدهمین سالگرد قتل‌عام زندانیان سیاسی در سال ۶۷ و آخرین حکمش: اعدام بود. حکمی که بارها به او ابلاغ شده بود.
وائل حسن جعفر نویسنده عرب ، علی قهرمان را اینگونه توصیف میکند
یک مرد ایرانی شورشی را می‌بینیم که صبح که سر از بالین برمی‌دارد، شورشی است، بر سر کار می‌رود، شورشی است، وقتی قدم می‌زند و صحبت میکند و می‌خورد و می‌آشامد و می‌خوابد باز هم شورشی است.
آری در قیام آبان ، جوانان قیام آفرین با الهام از قهرمانانی همچون علی صارمی با شورش برحاکمیت ننگین آخوندها و به آتش کشیدن مراکز سرکوب و غارت به خوبی نشان دادن که تنها راه نجات ایران وایرانی شورش برنظام ولایت فقیه است .
