بامداد ۳۰فروردین ۱۴۰۴، دو شرکت در «تخت‌ملک» نیکشهر و «بزپیران» بمپور هدف حمله مبارزان ناشناس قرار گرفتند. ماشین‌آلات سنگین و تجهیزات این شرکت‌ها در آتش سوخت؛ شعله‌هایی که نه از خشونت، بلکه از خشم فروخفته‌ی مردمی برخاست که سال‌هاست زیر ستم‌اند. خشمی که فوران سهمگین آن آتش و فریاد است.
شرکت‌های عمرانی یا بازوی سرکوب؟
این شرکت‌ها، که ظاهراً پیمانکار عمرانی یا کشاورزی‌اند، در حقیقت زیر چتر شرکت «ماهان» و وابسته به سپاه پاسداران فعالیت می‌کنند. به‌نام توسعه، این پروژه‌ها سلطه امنیتی بر بلوچستان را دنبال می‌کنند. اما برای مردم بلوچ، این‌ها نماد سرکوب و استثمارند؛ نه پیشرفت.
کارگر بلوچ، بی‌حقوق و تحقیرشده
کارگران بلوچ در این شرکت‌ها نه بیمه دارند، نه قرارداد رسمی و نه حقوق کامل به آن‌ها پرداخت می‌شود. آن‌ها با توهین‌های قومی و رفتار تحقیرآمیز روبه‌رو می‌شوند و اغلب بدون هیچ توضیحی از کار اخراج می‌شوند. این کارگران، فرزندان خاک بلوچستان‌اند، اما به‌جای احترام، با بی‌عدالتی و ستم مواجه می‌شوند.
در همین زمینه
درگیری نیروهای سرکوبگر انتظامی با یک فرد مسلح بلوچ در پیشین
آتش، پاسخ به سال‌ها سرکوب
وقتی دستمزد کارگر را نمی‌دهند، وقتی غرورش را لگدمال می‌کنند و صدایش را خفه می‌کنند، سکوت ابدی ممکن نیست. آنچه در نیکشهر و بمپور سوخت، فقط ماشین‌آلات نبود؛ این شعله‌ها، فریاد خشم انباشته‌ی مردمی است که دیگر تحمل ظلم وستم پاسداران و عوامل سرکوب در بلوچستان را ندارند.
هشدار بلوچستان به ستمگران
حملات اخیردر بمپور، نه از سر نفرت، بلکه از کینه انقلابی به ستمگران است آغازی است برای یک نبرد برای دفاع از حق‌هایی که به یغما رفته‌اند. مردم بلوچ، آماده‌اند نه برای انتقام، بلکه برای عزت و زندگی آزاد کردن برای حقوق خود مبارزه کنند و بجنگند. هیچ کس نمی‌تواند انسان‌های تحت ستم را برای این که از خود دفاع می‌کنند و برای حق و حقوق‌شان می‌جنگند باز دارد. این آتش، هشداری است به حاکمان ستمگر که مردم رنج دیده بلوچ دیگر ساکت نمی‌ماند. این جنبش و مقاومت پیامی روشن دارد: ظلم، پاسخی جز فریاد و مقاومت نخواهد داشت.
آتش ، نشانه‌ای از بیداری بلوچستان است. این شعله‌ها، نه فقط ماشین‌آلات، بلکه پایه‌های ستم را نشانه گرفته‌اند. بلوچستان امروز فریاد می‌زند، برای عزت، برای عدالت، برای آزادی برای سرنگونی حکومت جبار و ستمگر ولایت فقیه که هیچ چیز جز ستم و سرکوب را به‌رسمیت نمی‌شناسد و مردم این خطه هم هیچ چیز جز جنگ و نبرد برای استیفای حقوق از دست رفته برای آزادیشان برای بهبود معیشت‌شان به رسمیت نمی‌شناسد.
