پاسدار سلامی، فرمانده کل سپاه پاسداران، اخیراً در جمع فرماندهان و مدیران ستاد فرماندهی کل سپاه سخنانی ایراد کرده که به‌وضوح تلاشی است برای روحیه‌دادن به نیروهایی که از ضعف و استیصال در برابر فشارهای داخلی و خارجی به تنگ آمده‌اند. این اظهارات که از شبکه خبر حکومتی در تاریخ ۱۶فروردین ماه ۱۴۰۴پخش شده، پر است از ادعاهای بزرگ و لاف‌زنی‌هایی که نه‌تنها واقعیت‌های میدانی را منعکس نمی‌کند، بلکه بوی دروغ و ناامیدی از آن به مشام می‌رسد. این بلوف‌ها صرفاً پوششی برای ترس و سردرگمی نیروهای تحت امر خامنهای است.
جبهه مقاومت رو به رشد یا در حال فروپاشی؟ ادعایی که با واقعیت نمی‌خواند
پاسدار سلامی در بخشی از سخنانش مدعی شده است: «جبهه مقاومت رو به رشد و در حال ارتقا است و دشمن از برخورد با آن عاجز است». این ادعا در حالی مطرح می‌شود که شواهد میدانی حکایت دیگری دارند. ضربات سنگین به گروه‌های نیابتی رژیم در لبنان، سوریه و یمن و جبهه‌های دیگر از جمله از دست دادن چهره‌هایی چون حسن نصرالله و تضعیف حزب‌الله، نشان‌دهنده افول قدرت این به‌اصطلاح «جبهه مقاومت» است. وقتی پاسدار سلامی از «رشد و ارتقا» سخن می‌گوید، خواننده ناخودآگاه به این فکر می‌افتد که آیا این ادعا چیزی جز تلاش برای دل‌گرمی دادن به نیروهایی نیست که خود شاهد فروپاشی تدریجی متحدانشان هستند؟ لاف‌زنی درباره قدرتی که در عمل رنگ باخته، بیش از آن‌که دشمن را بترساند، ترس خود پاسدار سلامی را عیان می‌کند.
«تمام استعداد به صحنه نیامده»؛ بهانه‌ای برای توجیه ناکامی‌ها
پاسدار سلامی در ادامه می‌گوید: «جبهه مقاومت هنوز تمام استعدادش را به صحنه نیاورده و برای کنترل دامنه نبرد ملاحظه می‌کند» این جمله به‌تنهایی گواهی بر استیصال است. اگر جبهه مقاومت واقعاً این‌همه استعداد پنهان دارد، چرا در برابر حملات پی‌درپی و فشارهای آمریکا این‌قدر منفعل عمل کرده؟ چرا در لبنان و یمن و سایر مناطق مثل سوریه نیروهای نیابتی رژیم یکی پس از دیگری زمین‌گیر شده‌اند؟ این ادعای «ملاحظه‌کاری» بیشتر به بهانه‌ای می‌ماند برای توجیه ناتوانی در پاسخ‌گویی به‌دشمن، تا یک استراتژی واقعی.
خواننده با شنیدن این حرف‌ها نمی‌تواند به این نتیجه نرسد که پاسدار سلامی در حال سرپوش گذاشتن بر ضعف‌هایی است که دیگر قابل کتمان نیست.
آتش جنگ فراتر از تصور یا ترس از نابودی کامل؟
پاسدار سلامی با لحنی تهدیدآمیز اضافه می‌کند: «در صورت تصمیم به ادامه نبرد، وسعت و آتش جنگ فراتر از تصور دشمن خواهد بود» این تهدید توخالی در حالی مطرح می‌شود که حکومت ایران بارها نشان داده از درگیری مستقیم با قدرت‌های بزرگ هراس دارد. حملات صورت گرفته به مواضع ایران در سوریه و حتی بمباران کنسولگری در دمشق، بدون پاسخ قاطع مانده است.
این لاف‌زنی‌ها بیشتر شبیه فریادی از سر استیصال است تا اعلام آمادگی واقعی. اگر حکومت خامنهای این‌قدر مطمئن است، چرا تا حالا دست به اقدامی عملی نزده؟ پاسخ روشن است: ترس از عواقب ویرانگری که نیروهای خسته و روحیه‌باخته خامنهای توان تحملش را ندارند.
در همین زمینه
خرده فرمایش‌های فرماندهان وحشت‌زده سپاه در سالگرد گروگانگیری
«شبانه‌روز در صحنه هستیم»؛ تلاش پاسدار سلامی برای تسکین نیروهایی که روحیه باخته‌اند
پاسدار سلامی با استناد به‌دستور خامنهای مبنی بر «دو برابر کردن تلاش نیروهای مسلح»، ادعا می‌کند که «همه نیروهای نظامی شبانه‌روز کار می‌کنند و در صحنه هستند» این تأکید بیش از حد بر حضور شبانه‌روزی، خود نشان‌دهنده بحرانی است که در بدنه نیروهای نظامی جریان دارد. وقتی فرمانده‌ای مجبور می‌شود این‌قدر بر «حضور» تأکید کند، آیا این به معنای آن نیست که نیروها یا از شدت خستگی کم آورده‌اند یا انگیزه‌شان را از دست داده‌اند؟ این حرف‌ها نه برای دشمن، بلکه برای دل‌گرمی دادن به نیروهایی است که دیگر به‌وعده‌های توخالی سرکردگان سپاه پاسداران اعتقادی ندارند.
لاف‌زنی‌هایی که بوی دروغ می‌دهد
سخنان پاسدار سلامی در این مصاحبه، ترکیبی است از ادعاهای بزرگ، تهدیدهای بی‌پشتوانه و تلاشی آشکار برای پنهان کردن ضعف‌های ساختاری حکومت است. او با تصویرسازی از یک «جبهه مقاومت» قدرتمند و آماده، سعی دارد به نیروهای ترس‌زده و روحیه‌باخته خامنهای بقبولاند که هنوز امیدی هست. اما واقعیت چیز دیگری است، جبهه‌ای که او از آن دم می‌زند، در حال از هم پاشیدن است و دشمنانی که او تهدیدشان می‌کند، به‌خوبی از ناتوانی رژیم آگاهند.
این لاف‌زنی‌ها نه‌تنها قدرت پوشالی حکومت خامنهای را نشان می‌دهد، بلکه فریاد استمدادی است از سوی پاسداری که می‌داند در برابر فشارها راهی جز دروغ‌گویی ندارد. هر انسان منصفی به‌سادگی حس می‌کند که سلامی نه با اعتمادبه‌نفس، بلکه با وحشت سخن می‌گوید؛ وحشتی که تلاش می‌کند با کلمات بزرگ پنهانش کند، اما حقیقت از لابه‌لای حرف‌هایش بیرون می‌زند.
