ادامه حیات حکومت‌های سرکوبگر، چراغ سبز به خشونت سازمان‌یافته
اظهارات اخیر زلنسکی، رئیس‌جمهور اوکراین، بار دیگر نگاه‌ها را به پیامدهای جهانی بقای حکومت ایران معطوف کرده است. زلنسکی با لحنی صریح هشدار داد که باقی ماندن چنین حکومت‌هایی در قدرت، تنها یک درس خطرناک به دیکتاتورها می‌دهد؛ درسی که بر پایه کشتار، سرکوب و بی‌هزینه بودن جنایت بنا شده است.
او در این موضع‌گیری تأکید کرد که پیام اصلی مماشات با حکومت‌هایی مانند حکومت خامنه ای روشن است: «اگر به اندازه کافی آدم بکشی، می‌توانی در قدرت بمانی» جمله‌ای کوتاه که به‌روشنی منطق حاکم بر رفتار بسیاری از حکومت‌های اقتدارگرا را توضیح می‌دهد. از نگاه زلنسکی، بقای حکومت ایران نه یک مسئله داخلی، بلکه عاملی اثرگذار بر معادلات امنیتی و اخلاقی جهان است.
بقای حکومت ایران و الگوی سرکوب سیستماتیک
زلنسکی رئیس‌جمهور اوکراین با اشاره به سرکوب گسترده اعتراضات مردمی در ایران، کشتار معترضان، بازداشت‌های فله‌ای و نقض ساختاری حقوق بشر، یادآور شد که این الگو سال‌هاست بدون پاسخ جدی از سوی جامعه جهانی ادامه دارد. به گفته او، وقتی چنین رفتاری با واکنش قاطع روبه‌رو نمی‌شود، دیکتاتورها آن را نشانه ضعف و بی‌ارادگی می‌دانند.
در این چارچوب، بقای حکومت ایران به الگویی برای دیگر حکومت‌های سرکوبگر تبدیل می‌شود. الگویی که نشان می‌دهد می‌توان با اتکا به خشونت عریان، همچنان در قدرت ماند و هزینه‌ای نپرداخت. این پیام، به‌ویژه در جهانی که با جنگ، بحران‌های سیاسی و اعتراضات اجتماعی روبه‌رو است، پیامدی فراتر از مرزهای ایران دارد.
در همین زمینه
بیست و سومین روز اعتراضات؛ به آتش کشیدن بخشداری خوی و تهاجم به کلانتری اسلامشهر
نگرانی از بی‌عملی جامعه جهانی
اظهارات زلنسکی در زمانی مطرح می‌شود که گزارش‌ها از ادامه سرکوب در ایران حکایت دارند. همزمان، نگرانی‌ها درباره سکوت یا واکنش‌های حداقلی نهادهای بین‌المللی افزایش یافته است. فعالان حقوق بشر بارها هشدار داده‌اند که مماشات، نه‌تنها به کاهش خشونت کمک نمی‌کند، بلکه حکومت‌ها را در مسیر سرکوب جسورتر می‌سازد.
زلنسکی نیز بر همین نکته دست گذاشت و تأکید کرد که تجربه نشان داده است بی‌عملی، دیکتاتورها را متوقف نمی‌کند. از نگاه او، بقای حکومت ایران در چنین شرایطی، به معنای مشروعیت‌بخشی عملی به سرکوب و نقض حقوق بشر است.
پیامدهای فراتر از مرزها
این موضع‌گیری، حکومت ایران را به‌عنوان نمونه‌ای برجسته در بحث جهانی درباره مسئولیت جامعه بین‌المللی مطرح می‌کند. پیامی که از دل این هشدار بیرون می‌آید، روشن است: هر جا سرکوب بدون پاسخ بماند، خشونت تداوم می‌یابد. در این میان، بقای حکومت ایران به نمادی از شکست سیاست‌های مماشات و بی‌تفاوتی تبدیل شده است.
