به یاد غلامرضا خسروی- بقلم زندانی سیاسی در تبعید سهیل عربی
با لبخند رفت
روزی که برای رفتن به اجرای احکام ( حکم اعدام) احضار شد،با لبخند « بند» را ترک کرد.ما گریه می کردیم و او می خندید و وصیت کرد که برایم گریه نکنید. بلکه راه و هدف مشترکمان را با قدرت پیگیری کنید.
رفت…
و طناب را بوسید
چون می دانست
اعدام پایان مبارزه نیست.
بلکه به معنی تکثیر شدنش است.
ما قاتلانش را می شناسیم
همدستان قاتلانش را نیز
و مهمتر اینکه راه و هدف او را نیز می دانیم.
وسط مبارزه وقت سوگواری نیست.
وقت درس گرفتن از امثال غلامرضا خسروی ها است
با قدرت ادامه می دهیم
و من دیگر سهیل نیستم
من غلامرضا خسروی هستم!
من محمد مختاری هستم!
علیرضا شیر محمد علی هستم.
اشکان بلوچ، سارینا ،مریم،زینب،حمزه ….
انسان دشواری وظیفه است و کدام وظیفه مهمتر از ادامه دادن به راه دادخواهان؟
رازِ پروازُ فقط تو می دونی،
تو می دونستی…
از زمانی که پیجرِ بند گفت : غلامرضا خسروی به اجرای احکام، تا الان (ساعت یک صبح یازده خرداد ۹۳)،
انگار مرده بودم، درک از محیط نداشتم، تا اینکه رضا(شهابی) اومد تو اتاقمون و فریاد زد: مژده! مژده !
غلامرضا رو بُردن بند عمومی! اعدام لغو شد!
جوری فریاد کشیدم که همه بند بیدار شدند.
محمد( داوری) به زور جلوی دهنم رو گرفته بود.
خودشم اشک شوق می ریخت و می گفت: سهیل! لطفا آروم!
ساعت خاموشیه ، مریض داریم تو بند…
تا صبح از خوشحالی اشک ریختیم ؛ ولی…
ولی صبح که شد ، اون زیر نویس لعنتی که خبر اجرای حکم اعدام را در بر داشت…
همه چی سیاه شد.
غلامرضا خسروی با لبخند به سوی دار
ما ظاهرا مدت زیادی کنار هم زندگی نکردیم،
پنج ماه!
پنج ماه به نسبت سی و شش سالی که تا کنون عمر کرده‌ام، خیلی کم به نظر می رسد،
ولی پنج ماه داریم تا پنج ماه!
این پنج ماه اگرچه طول زیادی به نسبت سایر روزهای زندگی‌ام ندارد ، اما عرضش خیلی بود!
بی خود نیست که انسان از هزاران روز زندگی‌اش فقط چند روز را به به یاد می آورد.
زندانی شدن یک رویداد ویژه در زندگی است،در بند ۳۵۰ بودن رویدادی ویژه تر، و در اتاق یک و با غلامرضا خسروی زیستن چندین برابر ویژه تر ؛
زندانی ها با آدم‌های معمولی فرق دارند. معمولا اکثر زندانی‌ها نسبت به آدمهایی که هرگز پایشان به زندان باز نمی شود، شجاع و باهوش‌تر هستند.
چون خلاف مسیر رود شنا می کنند، سقف آرزوهایشان بلند‌تر است، زندانی‌های سیاسی به نسبت دیگر زندانی‌ها باهوش‌تر و شجاعترند، و زندانی‌های اتاق‌های یک و سه حتی نسبت به سایر زندانیان ۳۵۰ ، رادیکال تر بودند.( البته به جز چند استثنا که آنها را برای مخبری به این دو اتاق فرستاده بودند).
روز ۲۸ فروردین به جز همان چند مخبر، اکثر اعضای این دو اتاق بودند که دربرابر ظلم زندانبانها ایستادگی کردند. بقیه اعضای بند، اتاقهایشان را ترک کردند و فرمانبری کردند. ولی ما ایستادیم، چماق و لگد خوردیم و ایستادیم.
ما ایستادیم!
انفرادی رفتیم و ایستادیم.
موها و سبیلهایمان را به قصد تحقیر تراشیدند و ایستادیم…
و حالا محبوب‌ترین همرزممان، غلامرضا را از ما گرفته اند و موظفیم که باز هم بایستیم ،
برای آزادی، به حرمت مبارزه، به یاد آن که در سپیده سر به دار شد، اما با غرور و لبخند رفت.
باید می ایستادیم،
اما گفتنش آسان است و انجامش چه دشوار!
بدون غلامرضا نفس کشیدن زجرآورتر و زندگی تلختر ، خیلی تلختر شده
در این مدت کوتاه خیلی به او وابسته و علاقه مند شدم ، انگار قرن‌ها با هم زندگی کردیم،
من زندگی قبل از او را فراموش کرده بودم!
انگار دوباره زاده شده بودم و حالاجوانمرگ شده‌ام!
دلم می‌خواهد همین حالا زندگی تمام شود و حتی یک روز بی او زنده نباشم.
اما او را کنارم می بینم که مثل همیشه با پیراهن آبی آسمانی و لبخند روی صورتش ، با آرامش اما پر غرور می گوید،
وقت شکستن نیست!
مبادا دشمن را شاد کنی!
آنها نمی توانند ما را اعدام کنند،
ما همه یک روحیم، روح من درون تو و هر آزادی خواهی زنده است.
من قول داده‌ام که تا آخرش باشم و خواهم بود…
اشکهایم را پاک می کنم
باید به زندگی برگردم
مبارزه از این پس دشوارتر و پیچیده تر خواهد بود…
انگار مبارزه شبیه به دوی امدادی است،
هر نسل می دود و می دود…
سپس مشعل را به نسل بعد می دهد،
چه راه دشوار، دراز و پیچیده ای است، راه آزادی…
تو درون ما زنده‌ای ،
و ما باید این امانت را به نسل‌های بعد تحویل دهیم
ادامه دارد.
در سالروز جاودانه شدن همرزم و برادرم غلامرضا_خسروی
غلامرضا خسروی سوادجانی که بود؟
متولد ۲۴ تیر ۱۳۴۴
زاده آبادان
زندانی سیاسی است که سال‌ها در زندان‌های رژیم ایران به سر برد. وی یکبار در سال ۱۳۶۰ و بار دیگر در سال ۱۳۸۶ بازداشت شد.
به اتهاماتی چون، فعالیت‌های سیاسی و تشویش اذهان عمومی‌و فعالیت تبلیغی عليه جمهوری اسلامی،او هنگامی که در سال ۸۶ به شش سال تحمل حبس محکوم شده بود پس از گذراندن سه سال از محکومیت خود در زندان مجددا با حکم محاربه و سپس اعدام مواجه شد. غلامرضا خسروی در سال ۹۳ در حالی که هیچ‌گونه درخواستی از حکومت نداشت، به دار آویخته شد.
