حکومت ولایت فقیه رکوردار اعدام با کشتن فرزندان ایران علنا جنگ رودررویی را با مردم بپا خاسته آغاز کرده است. هم‌چنان که در غزه جنگ و خونریزی براه انداخت، در ایران هم به همان صورت خون جوانان بی‌گناه را برزمین می‌ریزد.
اعدام‌ها به گواهی تمام فعالان سیاسی و به‌خصوص شخصیت‌های سیاسی در جهت تامین بقای حکومت ولایت فقیه است. همینطور اعدام‌ها پاسخ به بحران داخلی است که هر روز حلقه محاصره را علیه حکومت ولایت فقیه تنگ‌تر می‌کند.
چرا اعدام درحکومت ولایت فقیه به یک مساله سیاسی تبدیل شده است؟
به نوشته رسانه‌ها و فعالان سیاسی «اعدام در بنیادی‌ترین سطح، به‌ویژه در جوامع امروزی، مسئله‌ای عمیقا سیاسی است. اما این عمل جنایتکارانه در زرورقی حقوقی پیچیده شده است. به واقع اشکال حقوقی زندگی انسان‌ها، بویژه اشکال مدون و قضایی آن، نرم افزار اعمال قدرت سیاسی و معطوف به حاکم ساختن نظم. این نظم مترتب بر منافع اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی طبقه حاکم است.
با این حال حکومت‌هایی چون حکومت ولایت فقیه آنجا که با خطر بالقوه و بالفعل قیام‌های مردمی مواجه می‌شوند، این زرورق‌های قانونی را کنار می‌گذارند. آنها بی‌واسطه به‌صورت عریان و بی واسطه به سرکوب و اعدام روی می‌آورند. به‌همین دلیل در دنیا علاوه بر جنبش فراگیر جهانی علیه اعدام، ۱۲۰دولت نیز با تصویب قطعنامه‌ای در سازمان ملل با این مجازات مخالفت کرده‌اند. اما ما شاهد اعدامهای گسترده توسط خامنه‌ای در کشور هستیم.
هر چند که حکومت ولایت فقیه اعدامهای بسیار گسترده‌تری هم‌چون دهه شصت را در کارنامه خود دارد. اما اعدام‌هایی که از سوی حکومت ولایت فقیه طی ماه‌های گذشته انجام شده در پی قیام برای آزادی در شهریور ۱۴۰۱بوده است. در نتیجه این اعدام‌ها در حکومت ستمگر خامنه‌ای بر بستر یک “نه بزرگ” از سوی “اکثریت قاطع مردم” به “اقلیت حاکم” صورت می‌گیرد.
به این معنا هر چند که این اعدام‌ها با هدف ارعاب جامعه انجام می‌شود، اما در عین حال بیانگر ناتوانی محرز حکومت ولایت فقیه است. بن بست حاکمیتی که ناتوان از حل و یا حتی تخفیف بحران‌های عمیق اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی است که تمامی اجزای جامعه را در بر گرفته است.
در همین زمینه
نمایندگان پارلمان اروپا رو در روی اعدامهای وحشیانه خامنه ای
اعدام‌ها چه تاثیری روی گسترش اعتراضات مردمی و رادیکالیزه شدن آن دارد؟
درواقع باید گفت و قبل از هر چیزی باید تاکید کرد که اعدام، اعدام است و تا آنجا که به ماهیت شنیع و به‌غایت ضد انسانی آن و هم‌چنین نمایش شقاوت و قدر قدرتی حکومت‌ها بر می‌گردد فرق چندانی بین اعدامهای سیاسی و غیر سیاسی وجود ندارد.
به‌همین دلیل باید گفت این اعدام‌ها و تداوم آنها نه‌تنها مفری برای حکومت ولایت فقیه نخواهد داشت، بلکه باعث جریحه‌دار شدن احساسات انسانی بخش‌های هر چه وسیعتری از مردم، به‌ویژه باصطلاح بخش خاکستری جامعه خواهد شد و آنها را نیز به صف توده‌های مردم خواهان تغییرات بنیادین در کشور خواهد راند.
طبیعی است که با این اعدام‌ها، کنشگری فعالان سیاسی بیش از پیش اشکال رادیکالتر و سرسختانه‌تری به خود می‌گیرد و با در هم آمیختگی با موج نفرت و انزجاری که این اعدام‌ها در جامعه ایجاد می‌کند امواج توفنده‌تر و تعیین کننده‌تری از اعتراضات مردمی را خلق می‌کند.
راه اندازی موج اعدام‌ها و گسترش آن بحران‌های داخلی حکومت ولایت فقیه را نه‌تنها حل نخواهد کرد، بلکه بحران را عمیق‌تر می‌کند . این بحران باعث می‌شود که هرچه بیشتر فاصله بین مردم و حکومت ولایت فقیه افزایش پیدا کند و در شکاف ایجاد شده بین مردم و حاکمیت هم‌چون سیاه چاله تمام ارکان نظام را خواهد بلعید.
البته این امر به سهولت انجام نمی‌گیرد. هیچ حرکتی خودبجودی صورت نخواهد گرفت. در صورتی که توده‌های مخالف و خواهان سرنگونی در بستر یک سازماندهی مناسب قرار نگیرند، امر مبارزه شرایط سخت‌تری را طی خواهد کرد.
در صورت انسجام توانمندی‌ها و دارایی‌های مردم، قیام گام‌های اساسی‌تری را به پیش برخواهد داشت البته با الگو قرار دادن سازمان پیشتاز و مقاومت ایران و این همان رمز تعیین کننده و سرنوشت ساز در مسیر سرنگونی است.
