اعتصاب غذا در ۵۵ زندان ، بیش از ۱۰۰ کنش اعتراضی در ۸۰ شهر
روز سهشنبه ۲ دیماه ۱۴۰۴، صدمین هفته کارزار سهشنبههای نه به اعدام در شرایطی برگزار شد که این حرکت اعتراضی، همزمان درون زندانها و در سطح جامعه ایران به اوج تازهای رسید. اعتصاب غذای زندانیان در ۵۵ زندان سراسر کشور و برگزاری بیش از ۱۰۰ پراتیک اعتراضی در ۸۰ شهر، صدمین هفته این کارزار را به یکی از گستردهترین کنشهای ضد اعدام در تاریخ معاصر ایران تبدیل کرد.
کارزار سهشنبههای نه به اعدام که از دل زندان و با ابتکار زندانیان محکوم به مرگ آغاز شد، امروز پس از صد هفته تداوم، به حرکتی سراسری بدل شده است. در این هفته، همزمان با اعتصاب غذا در زندانهایی چون قزلحصار، اوین، زندانهای مرکزی استانها و زندانهای محلی، خانوادهها، کنشگران و شهروندان معترض در نقاط مختلف کشور با شعار «نه به اعدام» به میدان آمدند.
در شهرهای مختلف، شکلهای متنوعی از اعتراض ثبت شد. از گلگذاری به یاد زندانیان اعدامشده و «یاران بیمزار» تا تجمعهای کوچک خیابانی، نصب دستنوشتهها، روشن کردن شمع و برگزاری آیینهای نمادین. در کرج سفره شب یلدا با پیام «زیر حکم اعدام» پهن شد و معترضان تأکید کردند که حتی در شبهای سرد و طولانی نیز صدای اعتراض خاموش نمیشود. در تبریز حرکت جمعی خانواده احسان فریدی با شعارهای پیدرپی «نه به اعدام» برگزار شد و فایل صوتی او از زندان منتشر شد که خطاب به مردم، از «عشق و ایستادگی» سخن میگفت.
نام زندانیان محکوم به اعدام بر در و دیوار شهرها
در بسیاری از شهرها، نام زندانیان محکوم به اعدام بهطور مشخص در شعارها تکرار شد. در اهواز، تهران، شیراز، بیرجند، ساری، کاشمر، کرمان و شهمیرزاد شعارهایی در مخالفت با اعدام کریم خجسته سر داده شد. در تهران، بم، قزوین و شهریار معترضان خواستار توقف حکم اعدام محمدجواد وفایی ثانی شدند. نامهایی چون احسان فریدی، یعقوب درخشان، پویا قبادی، ابوالحسن منتظر و محمد تقوی نیز در پلاکاردها و شعارها دیده میشد.
صدمین هفته کارزار «سهشنبههای نه به اعدام»؛ چرا صدای حق حیات خاموش نشد؟
کارزار سهشنبههای نه به اعدام در این هفته، بهطور ویژه بر نقش خانوادهها تأکید داشت. در شهرهایی مانند رودسر، مشهد، رفسنجان، قائمشهر و قشم، تجمعها با محوریت خانوادههای زندانیان برگزار شد. شعار «صد هفته حمایت بیدریغ خانوادهها» بارها تکرار شد و نشان داد که پیوند زندان و جامعه، یکی از ستونهای اصلی تداوم این کارزار است.
گرامیداشت در زندان
در قزلحصار، محل آغاز این حرکت، گلگذاری به یاد مهدی حسنی و بهروز احسانی انجام شد. در شهرهایی چون دورود، کازرون، دهدشت و لاهیجان نیز آیینهای مشابهی برگزار شد و معترضان با شعارهایی مانند «قسم به خون یاران، ایستادهایم تا پایان» بر استمرار مبارزه تأکید کردند. در اردبیل، لاهیجان و ابهر شعار «طناب دار جلاد بر گردن دماوند دیگر اثر ندارد» بازتاب گستردهای داشت.
دامنه جغرافیایی این اعتراضات، از تهران و کلانشهرها تا شهرهای کوچکتر چون دامغان، شهمیرزاد، زرینشهر، گناباد، بافق و تاکستان گسترده بود. این گستردگی نشان داد که سهشنبههای نه به اعدام دیگر محدود به یک قشر یا منطقه نیست و به مطالبهای فراگیر بدل شده است. در بسیاری از شهرها، شعار «پرشکوهترین مقاومت تاریخ زندانها» بهعنوان توصیف صد هفته ایستادگی تکرار شد.
همزمان، بیانیه صدمین هفته کارزار سهشنبههای نه به اعدام منتشر شد. در این بیانیه، بر تداوم اعتصاب غذا، ثبت موارد نقض حقوق بشر و ضرورت گسترش حمایت اجتماعی تأکید شده است. بیانیه، صدمین هفته را نه نقطه پایان، بلکه مرحلهای تازه از مقابله با «ماشین کشتار و طناب دار» توصیف کرده است.
صدمین هفته سهشنبههای نه به اعدام بار دیگر نشان داد که سیاست اعدام، با وجود سرکوب گسترده، با مقاومتی ریشهدار مواجه است. این کارزار، با پیوند دادن زندان و جامعه، هیمنه دار و اعدام را به چالش کشیده و هزینه سیاسی آن را افزایش داده است. صد هفته ایستادگی، صد هفته فریاد و صد هفته اعتصاب، امروز به صدای واحدی تبدیل شد که از ۵۵ زندان و دهها شهر طنین انداخت.
