در شامگاه چهارشنبه ۲۶شهریور ۱۴۰۴، در اقدامی غافلگیرانه در منطقه چاهجمال شهرستان ایرانشهر، واقع در استان سیستان و بلوچستان رضا آذرکیش کشته شد. رضا آذرکیش، یکی از فرماندهان بومی پایگاه بسیج سپاه پاسداران در روستای پیرانچ بخش دامن، پس از خروج از منزلش هدف تیراندازی مهاجمان مسلح قرار گرفت. او در حین انتقال به بیمارستان، جان خود را از دست داد. این حادثه، که توسط رسانههای محلی و شاهدان عینی گزارش شده، نه تنها یک ترور ساده، بلکه بازتابی از عمق نارضایتی و خشم انباشته مردم منطقه است.
رضا آذرکیش مزدوری منفور در منطقه
رضا آذرکیش، که در میان محلیها با لقب «شهلی بر» نیز شناخته میشد، سابقهای طولانی در ایجاد تنش و خشونت داشت. او به عنوان یکی از فرماندهان محلی سپاه، بارها به دلیل رفتارهای خشن، آزار و اذیت شهروندان بیگناه، دستگیریهای خودسرانه و مشارکت در سرکوب اعتراضات مردمی مورد انتقاد و شکایت قرار گرفته بود. مردم بلوچستان او را به عنوان فردی منفور و مزدور توصیف میکنند که در خدمت ساختارهای سرکوبگر حکومت، حقوق بشر را نقض کرده و زندگی روزمره ساکنان را به جهنم تبدیل کرده بود. این تنها اولین باری نبود که رضا آذرکیش هدف حمله قرار میگرفت؛ پیشتر در ۲۴بهمن ۱۴۰۱، در خیابان خاتم ایرانشهر، مورد سوءقصد افراد مسلح واقع شده و جان سالم به در برده بود، اما این بار، سرنوشت دیگری در انتظارش بود.
نیروهای بسیج ابزاری برای سرکوب در منطقه بلوچستان
مجازات رضا آذرکیش در بستری از تنشهای مداوم در سیستان و بلوچستان رخ میدهد، جایی که مردم این استان سالها است با تبعیض، فقر، سرکوب فرهنگی و خشونت نیروهای امنیتی دست و پنجه نرم میکنند. گزارشهای متعدد از سازمانهای حقوق بشری نشان میدهد که نیروهای بسیج و سپاه در این منطقه، اغلب به عنوان ابزار سرکوب عمل کردهاند. از تیراندازی به معترضان و کودکان بیگناه تا دستگیریهای گسترده و شکنجه.
برای نمونه، در بهمن ۱۴۰۳، تیراندازی مأموران امنیتی در همان منطقه چاهجمال به کشته شدن یک کودک ۵ساله و زخمی شدن مادر باردارش منجر شد، که جنین داخل رحم او نیز از دست رفت. این حوادث، کاسه صبر مردم را لبریز کرده و اعتراضات مداوم را به همراه داشته است.
در همین زمینه
ما مردم سیستان و بلوچستان در مقابل ستم دیگر سکوت نمیکنیم
هشدار فرزندان بلوچستان به نیروهای سرکوبگر
کشته شدن رضا آذرکیش، هشداری جدی به همه کسانی است که در لباس نیروهای امنیتی، به آزار و اذیت مردم بیپناه میپردازند. در میان مردم بلوچ، این واقعه نه به عنوان یک ترور، بلکه به عنوان مجازات یکی از عوامل نقض حقوق بشر تفسیر میشود. دیگر جایی برای عاملان شکنجه، دستگیریهای شبانه و سرکوب اعتراضات مسالمتآمیز وجود ندارد. مردم سیستان و بلوچستان، که سالها زیر یوغ فشار و خشونت زجر کشیدهاند، اکنون صدایشان را بلندتر کردهاند. این خشم انباشته، میتواند جرقهای برای تغییرات بزرگتر باشد. صدای زجردیدگان بلوچستان باید شنیده شود؛ سکوت در برابر این بیعدالتیها، شراکت در جرم است.
