در انتخابات بسیاری از جوامع دموکراتیک کاندیداها برنامه‌های مشخصی را ارائه می‌دهند. آن‌ها نمی‌توانند وعده‌های پوچ و توخالی بدهند. ساز وکارها و نفرات متخصص سازماندهی می‌شوند تا برنامه انتخابات کاندیدا را مطابق واقعیت‌های موجود کشور طرح ریزی کنند. اما در حکومت‌های ضد مردمی و غیر دموکراتیک مانند حکومت ولایت فقیه دنیای سیاه دیگری خودنمایی می‌کند. چون کاندیداها هیچ پشتوانه‌ای ندارند و فقط برای کسب قدرت و جاه طلبی تلاش می‌کنند، مجبور می‌شوند که به وعده‌های توخالی روی بیاورند. چون حکومت خامنه‌ای دچار نوعی آنارشیسم چند وجهی هم می‌باشد به کسی هم حساب پس نمی‌دهند.
فروش ریگ در بیابان
در نظام یکه سالار حاکم بر ایران نقش تعیین کننده را شخص ولی فقیه برعهده دارد. لذا قدرت یک فرد گزینشی، چه در سطح محلی و چه در سطح ملی، محدود به قوانین، ساختارها و نهادهای تحت سیطره ولی فقیه است. لذا وعده‌هایی که در دوران انتخابات داده می‌شود، هیچ‌گاه جامه عمل نخواهد پوشید و صرفا یک تبلیغات رسانه‌ای برای فریب اذهان است.
از طرفی به‌دلیل عدم ثبات سیاسی و اجتماعی در ایران تحت اسارت آخوندها شرایط و اولویت‌ها به‌شدت در طول زمان تغییر می‌کنند. بطور خاص حکومت خامنه‌ای که در حلقه‌ای از بحران‌ها گرفتار است. لذا هیچ کدام از وعده‌های تو خالی مجال تحقق توسط دولت فرمایشی پیدا نمی‌کند. چون تعیین سیاست به دولت واگذار نمی‌شود. دولت پیش برنده خط و خطوط ولایت فقیه است و به همین دلیل همان وعده‌های توخالی به حاشیه رانده می‌شود.
اما اصل قضیه که کاندیداهای گزینشی در نمایش انتخابات به وعده‌های توخالی روی می‌آورند مصلحت و منافع برای کسب قدرت است. وعده‌های کاندیداهای گزینشی مانند فروش ریگ در بیابان است. خریداری ندارد. اما چون توان و اراده فروش آب در بیابان را ندارند، مجبور به روی آوردن به وعده های پوچ و توخالی می‌شوند چون هزینه ای ندارد.
اعتماد از دست رفته مردم به انتخابات حکومتی
آخرین قیام مردم آزادی‌خواه ایران در شهریور ۱۴۰۱صورت گرفت. خامنه‌ای به شدیدترین وجه این قیام را که شش‌ماه ادامه داشت سرکوب کرد. درجریان این قیام نزدیک به ۸۵۰نفر به شهادت رسیدند و هزاران نفر دستگیر شدند که برخی از آن‌ها در زیر شکنجه جان خود را از دست دادند. این باعث شد که بین مردم و حکومت فاصله عمیق‌تر شود و در بین شکاف‌های ایجاد شده خون جوانان ایران قرار گرفت.
خامنه‌ای و حکومت سیاه او تماما مشروعیت خود را از دست داد اگرچه مشروعیتی از قبل هم به آن صورت نداشت. به همین دلیل مردم نمایش انتخابات را تحریم کردند. آخرین نمایش انتخابات برای مجلس خامنه‌ای در اسفند ماه ۱۴۰۲انجام شد که به‌شدت توسط مردم ایران تحریم شد. هم اکنون مردم دیگر هیچ اعتمادی به این حاکمیت سرکوبگر ندارند.
در همین زمینه
روی خط نمایش انتخابات؛ این کلاه گذاری است؟
گزارشی از رسانه حکومتی هم میهن در مورد وعده‌های توخالی
روزنامه هم میهن در تاریخ ۲۴خرداد۱۴۰۳با درج مطلبی تحت عنوان وعده‌های توخالی در نمایش انتخابات می‌نویسد: «اگر می‌خواهید رای بیاورید، لازم است که یک دوجین وعده بدهید. وعده‌های رنگارنگ هم‌چون توزیع گوشت و یارانه و ساخت مسکن و ایجاد شغل و افزایش سرعت اینترنت. هم‌چنین درست کردن بورس در سه روز و تک‌رقمی کردن تورم و ده‌ها مورد ریز و درشت بدهید. بعد از رای گرفتن هم کسی نیست که از ما حساب‌کشی کند».
این رسانه حکومتی وعده‌های قالیباف را مورد بررسی قرار می‌دهد و نتیجه می‌گیرد: «ما که اطمینان داریم سرنوشت این‌گونه وعده‌های بانیان وضع موجود به سرنوشت ساخت یک میلیون مسکن و تک‌رقمی کردن تورم منجر خواهد شد». منظور این رسانه حکومتی یادآوری وعده‌های توخالی رئیسی لاشه سوخته می‌باشد.
آیا این نحوه وعده دادن در انتخابات نمایشی نشانه صداقت است؟
رسانه حکومتی هم میهن در مورد وعده‌های قالیباف می‌نویسد: «درباره افراد غیرمجاز که در داخل کشور هستند نیز پیش‌بینی شده که طرد کامل صورت گیرد. افرادی که مجاز هستند می‌توانند بمانند».
هم میهن می‌نویسد: «آیا این نحوه وعده دادن نشانه صداقت داشتن است؟ مسئله مهاجران غیرمجاز بسیار پیچیده است. باید گزارش‌های کارشناسی دقیقی درباره آن‌ها تهیه و منتشر شود و بر اساس آن تصمیم‌گیری کرد. مردم از شنیدن وعده‌های فاقد بنیان کارشناسی و فاقد ضمانت اجرایی خسته شده‌اند. علت بی‌اعتمادی مردم همین وعده‌ها است. بیش از این وعده‌های بدون پشتوانه نباید داد.
آنچه که مسئولیت مردم را نسبت به انتخابات نمایشی حکومت ولایت فقیه صد چندان می‌کند تحریم تمام عیار این نمایش است. درحکومتی که سرکوب و جنایت ماهیت آن است انتخابات معنی ندارد. نمایشی نفرت انگیز است. بقول برژینسکی «انتخابات در کشورهای غیر دموکراتیک، سرشماری احمق‌هاست».
