بن بست در زیر ساخت‌های کشور
دولت ابراهیم رییسی نیز مانند اسلاف خود، دولت پیش از خود یعنی دولت روحانی را عامل اصلی تورم و گرانی‌ها در کشور دانست.
این مفهوم در دولتهای حکومت ولایت فقیه به روندی ثابت تبدیل شده است که هر کس بر راس قوه مجریه تکیه می‌زند دیر یا زود انگشت اتهام را در مورد عدم توسعه و اقتصاد کشور به دولت پیش از خود نسبت می‌دهد تا خود را از زیر بار افکار عمومی برهاند.اعترافاین مفهوم در دولتهای حکومت ولایت فقیه به روندی ثابت تبدیل شده است که هر کس بر راس قوه مجریه تکیه می‌زند دیر یا زود انگشت اتهام را در مورد عدم توسعه و اقتصاد کشور به دولت پیش از خود نسبت می‌دهد تا خود را از زیر بار افکار عمومی برهاند.
اکنون نیز در حالی که نزدیک به یک سال از عمر دولت ابراهیم رئیسی می‌گذرد بالاخره به میدان آمد و وضعیت وخیم اقتصاد و توسعه کشور را به دولت روحانی نسبت داد.
۴ سال تورم ۴۰ درصدی
ابراهیم رئیسی در مورد وضعیت وخیم اقتصادی و عدم توسعه کشور دولت پیشین را مورد هجوم خود قرار داد و اعلام کرد ۴ سال تورم ۴۰ درصدی و رشد در حد صفر عامل اصلی گرانی‌ها است تا به وسیله آن کاستی‌ها و ناکارآمدی‌های دولت خویش را پنهان کند.
این در حالی است که دیگر قوای حکومتی مانند مجلس و قضائیه حکومت ولایت فقیه در همسویی و همنوایی با حکومت رئيسی به سر می‌برند.
قالیباف: ۴۰ سال بدون هیچ دولت کارآمد
به دنبال نشانی دادن ابراهیم رئیسی در مورد رشد اقتصادی و توسعه صفر، مجلس ولایت فقیه و راس آن قالیباف نیز در اظهار نظری اعلام کرد که در طول بیش از ۴۰ سال گذشته هیچ دولتی بر سر کار نیامده است که اعلام کند که دولت پیشین در زمینه توسعه و پیشرفت اقتصادی کارنامه موفقی داشته و دولت حاضر نیز بر آن است تا همان رویکرد‌ها را دنبال کند. [ایران در تنگنای اقتصادی ناشی از یک حاکمیت ضد توسعه]
بدین وسیله و با اظهارات رئیسی و قالیباف عملا تمامی دولتهای منصوب ولایت فقیه از هر دو جناح حکومت مقصر وضعیت وخیم اقتصادی و وضعیت نابسامان توسعه در ایران می‌باشند.
«تمامی دولتها: من بهترینم»
روز نامه مردم سالاری در مطلبی تحت عنوان «تمامی دولتها: من بهترینم» با اشاره به وضع موجود ذکر شده، بر این واقعیت انگشت صحه می‌گذارد که در یک پدیده نادر سیاسی هیچ کدام از ۵ دولت بعد از انقلاب سال ۱۳۵۷ الگوی قابل تاسی که دارای شاخص‌های اصلی اقتصاد و توسعه باشند از خود باقی نگذاشته‌اند.
این مطلب با برشمردن دولتهای پیشین ولایت فقیه به روی کار آمدن و رفتن دولتهای پیشین اشاره کرده و می‌گوید که سال ۱۳۹۲ حسن روحانی با «کلید» آمد و «بی‌کلید» رفت. دولت محمود احمدی نژاد نیز در سال ۱۳۸۴ با شعارهای پوپولیستی و عوامفریبانه «مبارزه با اشرافیت و اقتصاد حمایتی و یارانه‌ای» بر سرکار آمد و در سال ۱۳۹۲ با برداشت چندین برابر از یارانه اعطایی از جیب دهک‌های پایین جامعه و افزایش ضریب فلاکت رفت.
دولت تدارکاتچی
این مطلب همچنین با اشاره به آمدن دولت محمد خاتمی در سال ۱۳۷۶ و رفتنش در سال ۱۳۸۴ و علیرغم سر دادن شعارهایی چون «استقرار جامعه مدنی دمکراتیک و گسترش آزادی‌ها» اما در پایان کار با دست خالی و با عنوان «تدارکاتچی» ساختمان پاستور را ترک کرد و در حال حاضر نیز گوشه نشین شده است.
همچین دولت «سازندگی» رفسنجانی مورد اشاره قرار می‌گیرد که از سال ۱۳۶۸ تا ۱۳۷۶ بر راس مجریه تکیه زد و سرانجام با ایجاد تورم شدید و دو قطبی کردن جامعه صحنه را ترک کرد.
این مطلب دوره قبل از آن یعنی ریاست جهموری خامنه‌ای را نیز به باد استهزاء گرفته که در سال ۱۳۶۰ با شعار اقتصاد درون گرای بسته تمام دولتی و در قالب نظام کوپنی و ارز ارزان دولتی آمد و در سال ۱۳۶۸ پاستور را ترک کرد.
این مطلب می‌افزاید که هیچیک از دولتهای منصوب حکومت ولایت فقیه هیچ کدامشان در عرصه و شیوه دولت‌مداری دستشان به جایی بند نیست و یک برنام منسجم برای پیشرفت اقتصاد و توسعه زیرساخت‌های کشور نداشته و ندارند.
اما نکته نادر و شاذ در این جاست که همگی این دولتها در روزهای پایانی عمر خود سعی کردند عملکردی درخشان از وضعیت ۸ ساله‌شان در منصب ریاست جمهوری ارائه کنند اما آنچه واضح و مبرهن است این واقعیت است که دولتها نه تنها حرفی در زمینه برنامه‌ریزی صحیح برای گفتن نداشته‌اند بلکه اکنون که دورنمای به آنها می‌نگریم همگی آنها در حالی که دولت در حالت بن‌بست بوده است آن را به خلف خود تحویل داده‌اند.
حال با این وضعیت رئیسی نیز دولت را در دست گرفته است و در حالی که در ماه‌های نخستین ریاستش بر مجریه سعی می‌کرد که تقصیر‌ها را بر گردن دولت پیشین یعنی دولت روحانی نیندازد اما وخامت اوضاع به اندازه‌ای است که وی را چاره‌ای جز این کار نیست.
با این اقدام همگی روسای جمهور ولایت فقیه و هر کدام با متهم کردن دولتهای پیش از خود این پیام را به مخاطب گوشزد می‌کنند که در زمینه اقتصاد و توسعه تمامی این دولتها در بی‌برنامگی محض و بن‌بست به سر می‌برده‌اند و آن را برای اخلاف خود نیز به میراث گذاشته‌اند. همچنین از این وضعیت این حقیقت بر می‌آید که در حکومت ولایت فقیه و با وجود ولی فقیه و دیگر ارگان‌های موازی قدرت هیچگاه و هیچ کاری از دست دولتها برنخواهد آمد به بیان بهتر خانه حکومت ولایت فقیه از پای بست ویران است.
