اقبال بلوچ پسرکی با پیراهن آبی رنگ در کوچه‌پس‌کوچه‌های خاکی بلوچستان، زیر آسمانی که گاه از شدت آفتاب سفید می‌نمود، زندگی می‌کرد؛ اقبال، نامی که گویی از بهشت بر او نهاده شده بود، اما سرنوشتش را خاک و سختی رقم زده بود. اقبال بلوچ، زاده‌ی دهه‌ی هشتاد، کودکی بود بی‌شناسنامه، بی آن کاغذ ساده‌ای که برای دیگران بدیهی بود، اما برای او رؤیایی دست‌نیافتنی. در جهانی که فقر، چون سایه‌ای سنگین بر خانواده‌اش افتاده بود، اقبال نه کودکی را به تمامی زیست و نه نوجوانی را به شادی گذراند. مدرسه برایش تنها نامی بود که از زبان هم‌سالانش شنیده بود، و کتاب، حسرتی که در دلش پنهان می‌کرد.
اقبال همیشه می‌خندید
دست‌های کوچکش، که باید قلم به‌دست می‌گرفتند، در گرمای سوزان و سرمای استخوان‌سوز بلوچستان، گچ و سیمان را لمس کردند. اقبال بلوچ شاگرد گچ‌کار بود، نه از سر انتخاب، که از اجبار روزگار. برای لقمه‌ای نان، برای داروی پدر بیمارش، برای لبخندی بر چهره‌ی مادرش. برادرش با بغضی در گلو می‌گفت: «اقبال همیشه می‌خندید، اما من می‌دیدم که چطور زیر بار کار، کمرش خم می‌شد. یک‌بار گفت: «این کار سخته، ولی برای بابا و مامان، باید مرد باشم» و پدرش، با چشمانی که هنوز از اشک خیس‌اند، می‌گفت: «اقبالم، کوچک‌ترینم بود. پشت اون خنده‌هاش، یه دنیا غم قایم کرده بود. من باباش بودم، می‌فهمیدم».
اقبال بلوچ با سجاده‌ی سبز پدر به سوی آسمان شتافت
آن جمعه‌ی تلخ، هشتم مهر ۱۴۰۱، اقبال مثل همیشه با دلی پرامید آماده شد. پیراهن آبی‌اش را با دقت اتو کرد، گویی می‌دانست این آخرین باری‌ست که آن را به تن می‌کند. از پدرش کرایه‌ی تاکسی گرفت و با شوخی به دوستانش گفت: «امروز حالمو عوض می‌کنم، پیاده می‌رم مصلا!» سجاده‌ی سبز پدر را به دست گرفت، گویی می‌خواست دعاهایش را در آن بپیچد و به آسمان بفرستد. خندید و رفت، بی‌خبر از این‌که دیگر بازنخواهد گشت.
در مصلای مسجد مکی زاهدان، میان زمزمه‌های نماز و نیایش، ناگهان صدای شوم گلوله‌های پاسداران سکوت را درید. دود و فریاد، چون طوفانی سهمگین، فضا را پر کرد.
اقبال بلوچ، با چشمان پر از بهت، در میان هرج‌ومرج به‌دنبال راهی برای فرار بود. صدای لرزانش میان جمعیت پیچید: «من تیر خوردم…» گلوله‌ای بی‌رحم، سینه‌ی نحیفش را شکافت. هنوز جان داشت، هنوز امید در چشمانش موج می‌زد. با آخرین نفس‌ها به دوستانش گفت: «گوشی‌مو از جیبم دربیارید… به بابا زنگ بزنید…» اما پیش از آنکه صدای پدر را بشنود، روح پاکش به سوی آسمان پر کشید.
در همین زمینه
قضاوت به سبک قاتلان؛ عاملان کشتار جمعه خونین زاهدان تبرئه شدند!
اقبال آرام خفته با همان پیراهن آبی
خبر، چون خنجری بر قلب خانواده‌اش نشست. بیمارستان خاتم‌الانبیا، جایی که باید پناه جان‌ها باشد، برایشان جز سردرگمی و درد نداشت. پیکرها یکی‌یکی می‌رسیدند، فریاد مادران در راهروها طنین‌انداز بود. پس از ساعت‌ها جستجوی پراضطراب، سرانجام اقبال را یافتند؛ در درمانگاه مسجد مکی، آرام خفته، با همان پیراهن آبی، با ۱۷۰۰۰ تومان در جیب، و دلی پر از آرزوهای ناکام. مادرش، که تا آن لحظه به او گفته بودند زخمی‌ست، با دیدن پیکر بی‌جان پسرش، آسمان را بر سرش آوار دید. ضجه‌هایش، گویی روح زمین را به لرزه درآورد.
آن شب، در خانه‌ای که دیگر گرمای اقبال را نداشت، پیکرش را زیر کولر خواباندند، در سرمایی که هیچ‌گاه نتوانست آتش دل خانواده‌اش را خاموش کند. همسایه‌ها، با قلب‌هایی آکنده از اندوه، به حاشیه‌ی شهر رفتند، قبری کندند، و در سپیده‌دمِ سردی که آفتابش هم بی‌رمق بود، اقبال را به‌خاک سپردند.
اقبال رفت… با همان پیراهن آبی که گویی آسمان را به تن داشت، با جیب‌هایی که جز چند اسکناس کهنه، بار سنگین دردهایش را حمل می‌کردند. او رفت، اما نامش، چون شعله‌ای در تاریکی، در قلب بلوچستان و هر آزاده‌ای جاودان ماند. اقبال بلوچ، پسرکی که در سینه‌اش قلبی به‌وسعت آزادی می‌تپید، با خون پاکش، قصه‌ی مظلومیت و مقاومت را برای همیشه نوشت.
