اژدهای حکومت ایران در محاصره خشم جامعه و مقاومت سازمانیافته، راهی جز سقوط و نابودی پیش‌رو ندارد.
در افسانه‌های کهن آمده است که اژدهای خونخواری مردم آبادی را مستأصل کرده بود و هر روز از آنان قربانی می‌گرفت. سایه ناامیدی بر سر همه سنگینی می‌کرد و همگان اژدها را شکست‌ناپذیر می‌پنداشتند. تا اینکه پیر دانا و عاقلی، جوانان آبادی را گرد آورد، آنان را در کوره آزمایش و فدا انداخت و از آنان انسانی نو ساخت؛ سپس تمامی شمشیرها را در کوره گداخت و یک شمشیر آخته و بی‌باک صیقل داد. آن یل پاک‌باز با شمشیر یگانه به مصاف اژدها رفت و در چشم‌برهم‌زدنی، پهلوی دیو را درید و آبادی را تا به ابد آزاد ساخت.
امروز حکایت رژیم آخوندی، حکایت همان اژدهای رو به زوال است. دستگاه سرکوب و وحشیگری نظام حاکم، فضایی از ارعاب را حاکم کرده تا این باور غلط و انحرافی را تزریق کند که رژیم نفوذناپذیر است و حتی جنگ‌های خارجی نیز نتوانسته‌اند آن را سرنگون کنند. اما این استدلال، یک آدرس غلط عامدانه است. مقاومت ایران بارها تأکید کرده است که این رژیم نه با مماشات دولت‌های غربی و نه با جنگ‌های خارجی (نظیر بحران‌های عراق، افغانستان و کویت) سرنگون نمی‌شود؛ برعکس، جنگ خارجی همواره راه‌بند قیام، ابزار سرکوب داخلی و مایه استمرار عمر رژیم بوده است. واقعیت تاریخی این است که در ۴۷ سال گذشته، هیچ حکومتی در تاریخ معاصر ایران به اندازه دیکتاتوری آخوندی از سیاست مماشات غرب سرمایه نبرده است.
امروز اما این سیاست استعماری به بن‌بست رسیده و رژیم تمام سرمایه‌های استراتژیک و مشروعیت اجتماعی خود را از دست داده است. رژیم در باتلاق کلان‌بحران‌ها و مشخصاً بحران جانشینی ، قادر به حفظ وحدت در باندهای درونی نیست. این حاکمیت تنها با قهر عریان، اعدام‌های وحشیانه و ایجاد فضای «نه جنگ و نه صلح» تلاش می‌کند در برابر سیلاب سقوط سد ببندد. هدف از اعدام مجاهدین و شورشگرانی که معتقد به براندازی و تسلیح هستند، نه از موضع قدرت، بلکه ناشی از هراس از تلفیق دو عنصر حیاتی است: «قیام مردمی» و «مقاومت سازمانیافته». رژیم آدرس خطر واقعی را یافته است؛ خط سرخی که می‌خواهد جلوی تکثیر کانون‌های شورشی و یگان‌های ارتش آزادی‌بخش را بگیرد. در قیام‌های گذشته، اگر خیانت جریان‌های وابسته نظیر «بچه شاه»—که زمینه را برای کلان‌کشتار قیام‌آفرینان فراهم کرد—نبود، تعادل رژیم به کلی فرومی‌پاشید.
بیشتر بخوانید
چرا سکون و انفعال بزرگ‌ترین دشمن انسان است؟
در این میان، جان‌فشانی کانون‌های شورشی در کف خیابان و پایداری اعضای مقامت سازمان یافته در زندان‌ها، قوی‌ترین پاسخ به توطئه‌های بین‌المللی است. این جان‌های برکف به دولت‌های غربی اثبات می‌کنند که آلترناتیو اصیل، مستقل و دموکراتیک در درون خاک ایران جاری است و سرمایه‌گذاری روی مهره‌های دست‌نشانده و استعماری بیهوده است. رژیم حاکم شاید به ظاهر سرپا باشد، اما در یک محدوده زمانی مشخص گرفتار است و پس از ضربات مهلک در قیام‌های پیاپی به‌ویژه قیام ۱۴۰۴، هیچ راه حلی برای بقا ندارد. اژدهای آخوندی در محاصره جامعه‌ای انفجاری و ارتش آزادی‌بخش، فرجامی جز نابودی ندارد؛ چرا که شمشیر آخته این نبرد، در کوره صداقت و فدای مجاهدین صیقل خورده است.