اعتراف به کاربرد زیاد سلول انفرادی و زندانیان سیاسی
در اعترافی بی‌سابقه توسط محمد کاظمی نماینده مجلس رژیم در روز یکشنبه اول دی۹۸، پرده از جنایتی پنهان که برای ۴۰سال است در این رژیم جاری است برداشت. وی طی اظهاراتی که توسط رسانه‌های رژیم هم منعکس شد اظهار داشت که در قضات کشور بطور بی حد وحساب از سلول انفرادی استفاده می‌کنند. وی با بیشرمی جلادانه آخوندی، مدعی شد که سلول انفرادی صرفا برای متهمینی با جرمهای سیاسی است که تحت فشار اقرار کنند.
این نماینده مجلس رژیم گفته است: «سلول انفرادی ابزاری هست که ما بی‌حد و حساب در اختیار قضاتمان قراردادیم. اینکه ما بی‌حد و حساب اجازه بدهیم برای اثبات هر جرمی، متهم را در سلول انفرادی قرار بدهند درست نیست… به‌شدت از سلول انفرادی در دستگاه قضایی استفاده غیرمجاز و افراطی می‌شود». دستگاههای سرکوب، «صرفا به این عنوان که نگهداری متهم در سلول انفرادی باعث آن خواهد شد که فرد اقرار کند یا دلایل علیه‌اش به دست بیاید از این حربه استفاده» می‌کنند.
نکته قابل توجه اینکه؛ در زندانهای رژیم آخوندی، استفاده از سلول انفرادی، صرفا نه برای گرفتن اقرار و مشخص شدن موارد اتهامی که بطور گسترده برای به توبه کشاندن و برگشت زندانی از عقایدش استفاده می‌شود.
حاکمان رژیم آخوندی که بعد از انقلاب ضد سلطنتی به قدرت رسیدند، بعضا از زندانیان سیاسی زمان شاه بودند و برایشان کاملا روشن بود که زندانی سیاسی، از چه حقوقی برخوردار هستند. به همین دلیل برای محکم کردن پایه‌های حکومت ننگین خود، از همان سالهای اولیه به حاکمیت رسیدنشان، شروع به قلع وقمع همه جریانات سیاسی کشور نموده و به کشتار و زندانی کردن آنان روی آوردند.
تفاوت دیکتاتوری آخوندی با دیکتاتوری شاه دراین است که اینان، برای اینکه در صحنه بین المللی وداخلی متهم به زندانی کردن افراد سیاسی نشوند، اتهام همه دستگیر شدگان سیاسی را، اتهامات امنیتی عنوان می‌کنند و تا کنون بعد از ۴۰سال، قبول نکرده‌اند حتی یک نفر بجرم سیاسی به زندان افتاده باشد. اتهامات همیشه اینگونه بوده: محاربه با خدا، اقدام علیه امنیت ملی، جاسوسی، همکاری با بیگانه، ستون پنجم دشمن، شرارت، توطئه، فتنه‌گری و امثال آن.
اما همین زندانیان سیاسی را که حتی برای جریان سیاسی آنها اعتباری قائل نمی‌شود را برای مدتهای طولانی در سلولهای انفرادی نگه می‌دارند.
در سالهای ۶۰ تا ۶۳ که لاجوردی حاکم بلامنازع بر زندانهای کشور بود و دستوراتش را نیز مستقیما از خمینی یا بیت او دریافت می‌کرد، علاوه بر دهها و بعضا صدها اعدامی که روزانه انجام می‌داد، تعداد کثیری را نیز در سلولهای انفرادی زندانهای کمیته، اوین، قزلحصار و گوهردشت نگه می‌داشت.
نماینده رژیم، فقط به گوشه بسیار کوچکی از جنایات پنهان این رژیم، که نگهداری زندانی به مدت طولانی در سلول انفرادیست اشاره کرده است. به جنبه‌های دیگر آن که اعمال بیش از ۷۵نوع شکنجه، دادگاههای زیر ۵ دقیقه بدون وکیل، گرفتن بستگان زندانی برای اقرار، مصادره اموال، گرفتن پول تیرهای شلیک شده برای اعدام، تجاوز به زندانیان زن و مرد، اعدام زنان باردار و غیره هیچ اشاره‌ای نکرده است.
در همین اعتراف هولناک و دیر هنگام آقای نماینده، جنبه دیگری از شقاوت بی حد و حصر و نقض ابتدایی حقوق بشر عیان است که پرده از یک جنایت ممتد سیستماتیک بر می‌دارد. وی معتقد است: «سلول انفرادی که مجازات شدیدی هست صرفا در مورد مسائل امنیتی که به مصالح و منافع کشور مرتبط می شود که بهتر است فقط در این زمینه مورد استفاده قرار بگیرد».
فرهنگ جا افتاده در این رژیم، زندانی سیاسی را زندانی را مجرم امنیتی می‌داند. این نماینده مجلس رژیم هم توصیه می‌کند که از سلول انفرادی، فقط برای زندانیان سیاسی استفاده شود.
باید از این نماینده متعرض سوال کرد که در طول ۴۰سال گذشته، حتی یک نفر را نشان دهد که این رژیم به سیاسی بودن جرم او اعتراف کرده باشد.
بنا بر گفته‌های زندانیان سیاسی که از زندانهای رژیم رسته‌اند، در سال۱۳۶۱،لاجوردی تصمیم گرفت تمام زندانیان سیاسی(بقول آنها:گروهکی)، باید در شرایط سلول انفرادی قرار داشته باشند. زیرا بودن آنها با یکدیگر، زمینه را برای کار تشکیلاتی و آموزشهای تشکیلاتی آنها، توسط خودشان را مهیا می‌کند. به همین دلیل، بدستور لاجوردی برای بیشتر از دوسال، در زندانهای تمام کشور، علاوه بر پر بودن تمام سلولهای انفرادی زندانهای مختلف، حتی در بندهای عمومی هم قوانین سلول انفرادی را حاکم کرد. زندانیان دهه۶۰ از این شرایط بنام «دوران دربسته» یاد می‌کنند.
بیشتربخوانید:
زندانیان سیاسی زندان رجایی شهر کرج در محکومیت سرکوب اعتراضات آبان ماه بیانیه‌ای صادر کردند
زندانیان سیاسی و شکنجه و بد رفتاری تا حد مرگ و قتل های فجیع درزندانها
