سخنان پورمحمدی در مصاحبه با یک کانال اینترنتی انعکاسات زیادی داشت. دلیل این انعکاس تناقضی بود که از آغاز تا پایان این مصاحبه هم مصاحبه کننده و هم مصاحبه شونده از آن رنج میبردند. این تناقض چه بود؟
انتخابات یک پدیده مدرن و برخاسته از میراث پیشرفتهای بشری است. مفهوم انتخابات از دل آزادی و اختیار انسانها در میآید. پس پیشفرض جامعه ای که در آن انتخابات برگزار میشود آن است که در آن جامعه آزادی وجود دارد.
حالا تصور کنید چنین پدیده مدرنی را بخواهید به زور قواره سیستمی بکنید که پایه و بن مایهاش بر جهل و اجبار استوار است. بعد تصور بکنید که فردی مثل رییسی یا پورمحمدی با آن سوابق مشعشع در زمینه حقوق بشر! میشوند انتخاب شدگان این سیستم. تناقض این دستگاه در این نقطه به شکل فجیعی خود را بارز می سازد.
دجالگری پایه سیستم حاکم
برای حل این تناقض خمینی به صنعتی روی آورد بنام دجالگری!
طوری که از آن پس دجالگری و فریب خصیصه اصلی نظام ولی فقیه شد. یعنی بنمایه اصلی ولایت فقیه بر فریب و دجالیت بنا نهاده شد. درحالی که یک نظام توتالیتر و استبدادی است در همان حال انتخابات برگزار میکند که بگوید من مشروعیت مردمی هم دارم!
در حالی که اساسا سران آن به دین و خدا و هدایت اعتقادی ندارند، طوری جانماز آب میکشند که گویی نماینده خدا روی زمین هستند.
سرکوب و اعدام ابزار اصلی بقای آنهاست، در همان حال میخواهند با راهپیماییهای نمایشی و انتخابات نمایشی به دنیا بگویند که ما در داخل مشروعیت داریم. درحالی که تروریزم و جنگ افروزی رکن دیگر بقای آنهاست، خود را حافظ صلح و ثبات منطقه می نامند.
بنابراین مصاحبه پورمحمدی را باید اساسا با این نگرش دید و شنید.مصاحبه انتخاباتی پورمحمدی اگرچه از نظر او یک تبلیغ انتخاباتی برای او بوده اما در واقع یک کیفرخواست برای کلیت رژیم بود. پور محمدی در سراسر این مصاحبه اصلا نتوانسته و اصلا در موقعیتی نبوده که از جنایتهای رژیم دفاع بکند.
در همین زمینه
نگاهی به زندگی سراسر جنایت مصطفی پورمحمدی!
وقتی عضو هیئت مرگ در تله میافتد!
مصطفی پورمحمدی مشاور رئیس قوه قضائیه و دبیرکل جامعه روحانیت مبارز است. او یکی از عاملان قتلعام ۶۷ است که طی آن ۳۰هزار زندانی سیاسی به جوخههای اعدام سپرده شدند.
در زمان معاونت او بر بخش برون مرزی وزارت اطلاعات رژیم ایران بسیاری از مخالفان از جمله عبدالرحمان قاسملو و کاظم رجوی، فریدون فرخزاد، صادق شرفکندی و … را در خارج از ایران ترور کرد.
در روزهای ابتدایی مرداد ماه ۱۳۶۷ خمینی، طی فرمانی هیأتی چهار نفره را که به هیئت مرگ مشهور شد مامور رسیدگی مجدد به پرونده زندانیان سیاسی کرد.
«حالا او درهمین مصاحبه خود در مورد هیات های مرگ میگوید: تو کشور 30 تا هیئت (مرگ) بوده هر هیئت سه چهار پنج نفر عضو داشته؛ من اصلاً مسئول این کار (قتلعام) نبودم!»
پس خمینی به شمار استانهای آن زمان و کمی بیشتر هیات مرگ تشکیل داده بود تا بدون فوت وقت زندانیان سیاسی و مجاهد اعدام شوند.
پور محمدی در برابر این سوال که اسم او در فضای مجازی «با مفهوم اعدام گره خورده» گفت: «خوب من چکار کنم، من قاضی بودم یک مقطعی. یا باید محاکمه میکردم یا باید کیفرخواست مینوشتم. یک عده جریمه میشدند. یک عده زندان میگرفتند. یک عده اعدام میگرفتند. مثل پزشک که نامش با جراحی گره میخورد!»
گریزگاههای یک جلاد!
پورمحمدی تلاش دارد اعدام کردن و کشتن انسانها را در اعداد یک شغل تنزل دهد!
کمی بعد او اعدام گسترده زندانیان سیاسی در دهه ۶۰ را به این شکل توجیه میکند: «داستان دهه ۶۰ خیلی فرق میکند، مردم مدافع ما بودند! همفکر ما بودند! و اتفاقا مطالبات مردم تندتر بود و تقاضای احکام شدیدتر داشتند.»
منظور پورمحمدی از مردم همان مشتی پاسدار و کمیتهچی و خانواده کشته شدگان شان در نماز جمعه هاست که به تحریک امام جمعهها همیشه شعار« منافق اعدام باید گردد» سر میدادند.
پورمحمدی در مورد خودش مدعی میشود که خیلیها را “عفو” کرده و افزود اگر خامنهای، و دیگر مقامهای نظام تجربه امروز” را داشتند، ترتیباتی را میدادند” که از «حاشیههای آن» کاسته شود!
به عبارتی در اصل اعدام و کشتار و قتلعام تردیدی ندارد و می خواهد بگوید که باید طوری عمل می کردیم که این قدر پاپیچ ما نشود.
پور محمدی در این گفتوگو از اعدام زندانیان سیاسی در تابستان ۶۷ به عنوان «پروژه جمهوری اسلامی» و«پروژه لحظههای سخت نظام» یاد کرد و با اشاره به سازمان مجاهدین خلق مدعی شد در آن زمان فقط کسانی حکم اعدام گرفتند که با مردم میجنگیدند!
اعترافات پورمحمدی؛ حقانیت جنبش دادخواهی
یعنی به محض این که پورمحمدی به تناقض بر میخورد به دجالیت مورد اشاره روی میآورد. و البته به روی خودش نمیآورد که منظور او از جنگ با مردم همان جنگ با خمینی و رژیم اوست.
اما مضحکترین قسمت سخنان پورمحمدی آنجاست که حکم اعدام و قتلعام را در جهت جلوگیری از «تندروی» جا زده و گفته: «ما باید یک تشخیص میدادیم. عجیب اینکه مخاطب ما هیجانی بود و خون جلوی چشمانش را گرفته بود. دو سه بار میگفتیم آقا! خانم! این حرفی که داری می زنی حکم قبلیات باید اجرا شود. خواهش میکردیم.»
مصطفی پورمحمدی در سراسر این مصاحبه که قرار بود برای او یک مصاحبه تبلیغی برای انتخابات ریاست جمهوری باشد در کرنر و در موقعیت متهم است. تنها کاری که میکند این است که از خودش رفع اتهام بکند. او در این مصاحبه اصلا در موقعیتی نیست که بخواهد از نظام و خمینی ملعون دفاع کند، بلکه میخواهد خودش را یک امربر جنایت جا بزند! که چاره ای غیر از این نداشته چون تصمیم نظام بوده!
برآیند این مصاحبه پورمحمدی بیش از هر زمانی حقانیت جنبش دادخواهی را روشن میکند. جنبش دادخواهی در ذات خود بر آن است که کلیت این رژیم جنایت کار است وتمامی دست اندرکاران آن باید به دلیل این جنایت به پای عدالت کشیده شوند.
این طور نیست که ما دنبال چهار جنایتکاری بگردیم که مثلا در فلان شهر در قتلعام دست داشتند نه. ما در عین حال که این کار را میکنیم به این واقعیت اشراف داریم که قتل عام یک حکم حکومتی و تصمیم حکومتی بوده وهمه سران رژیم را باید پاسخگو کرد و به پای میز عدالت کشاند.







