پسر دیکتاتور پیشین ایران به شدت تفرقه برانگیز است
بیش از ۷۰ شخصیت برجسته آلمانی، از جمله وزیران پیشین، دیپلمات‌ها، قضات و استادان دانشگاه، در نامه‌ای سرگشاده به تصمیم بنیاد فریدریش ناومان برای اعطای جایزه آزادی ۲۰۲۶ به رضا پهلوی اعتراض کردند و خواستار تجدیدنظر در اهدای این جایزه شدند.
امضاکنندگان در نامه خود تأکید کردند که سپردن جایزه‌ای به نام مردم ایران به پسر شاه پیشین، شخصیتی که به گفته آنان به‌شدت تفرقه‌برانگیز است، با ارزش‌های دموکراتیک مغایرت دارد. آنان هشدار دادند که این تصمیم می‌تواند به مشروعیت‌بخشی سیاسی به رضا پهلوی تعبیر شود و مبارزه مردم ایران برای آزادی را تحت‌الشعاع قرار دهد.
در این نامه با اشاره به سرکوب‌های دوران حکومت محمدرضا شاه پهلوی و نقش ساواک، به کشته‌شدن دانشجوی آلمانی، بنو اونهزورگ، در جریان اعتراضات سال ۱۹۶۷ برلین اشاره شده است؛ رویدادی که به یکی از نمادهای مبارزه با دیکتاتوری در تاریخ معاصر آلمان تبدیل شد.
امضاکنندگان همچنین نسبت به دفاع رضا پهلوی از سرکوب سیاسی دوران شاه و نمایش نمادهای ساواک در تجمع‌های هواداران او ابراز نگرانی کردند. آنان با اشاره به برخورد پرخاشگرانه او با یک خبرنگار زن آلمانی در آوریل ۲۰۲۶ و گزارش‌ها درباره ارسال پیام‌های توهین‌آمیز و تهدیدآمیز از سوی برخی هوادارانش علیه این خبرنگار، این رفتارها را مایه نگرانی برای نهادهای دموکراتیک دانستند.
در بخش محوری نامه آمده است که تجلیل از شجاعت مردم ایران و مبارزه آنان برای آزادی اقدامی شایسته استقبال است، اما اعطای این جایزه به رضا پهلوی به نام مردم ایران می‌تواند همان هدف را تضعیف کند. به باور امضاکنندگان، مبارزه برای آزادی ایران متعلق به کسانی است که در برابر دیکتاتوری ایستاده‌اند و بهای سنگینی پرداخته‌اند، نه فردی که دریافت جایزه به نام تمام مردم ایران را بر عهده می‌گیرد.
این نامه از بنیاد فریدریش ناومان می‌خواهد در تصمیم خود تجدیدنظر کند و جایزه را همچنان به مردم ایران اختصاص دهد، اما آن را به شکلی واقعاً فراگیر و از طریق زنان و مردانی به رسمیت بشناسد که مستقیماً در مبارزه برای آزادی مشارکت داشته و شخصاً بهای آن را پرداخته‌اند. به نظر می‌رسد رضا پهلوی به دلیل همسویی با دیکتاتوری پدر و پدربزرگش و نیز به دلیل خیانتی که به قیام مردم ایران کرد، درحال منزوی شدن کامل است.
در همین زمینه
مسعود رجوی: این چلبی‌سازی شرم‌آور اهانت به انقلاب ضدسلطنتی است!
مراسم اهدای جایزه قرار است در ۷ نوامبر ۲۰۲۶ در کلیسای پاول شهر فرانکفورت برگزار شود.
اسامی امضاکنندگان
۱. یواخیم روکر (Joachim Rücker)، رئیس پیشین شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد و سفیر پیشین آلمان در ژنو
۲. بریگیته تسیپریس (Brigitte Zypries)، وزیر پیشین دادگستری و اقتصاد آلمان
۳. پیتر آلتمایر (Peter Altmaier)، وزیر پیشین اقتصاد و انرژی آلمان
۴. هاینر بیلفلدت (Heiner Bielefeldt)، مدیر پیشین مؤسسه آلمانی حقوق بشر و گزارشگر ویژه پیشین سازمان ملل
۵. سوزانه بائر (Susanne Baer)، قاضی پیشین دادگاه قانون اساسی فدرال آلمان
۶. ولفگانگ تیرسه (Wolfgang Thierse)، رئیس پیشین پارلمان فدرال آلمان
۷. مارگوت کسمن (Margot Käßmann)، اسقف پیشین و رئیس سابق شورای کلیسای انجیلی آلمان
۸. هورست تلچیک (Horst Teltschik)، مشاور پیشین سیاست خارجی و امنیتی هلموت کهل و رئیس پیشین کنفرانس امنیتی مونیخ
۹. کلاوس اشتاک (Klaus Staeck)، رئیس افتخاری آکادمی هنرهای برلین
۱۰. گرنوت ارلر (Gernot Erler)، وزیر مشاور پیشین وزارت خارجه آلمان
۱۱. مارکوس مِکل (Markus Meckel)، وزیر خارجه پیشین آلمان شرقی و عضو پیشین پارلمان آلمان
۱۲. گرلینده فرایا نیهوس (Gerlinde Freia Niehus)، معاون پیشین مدیر همکاری‌های دفاعی و امنیتی ناتو
۱۳. ولفگانگ شومبورگ (Wolfgang Schomburg)، قاضی پیشین دیوان عالی فدرال آلمان و دادگاه‌های کیفری بین‌المللی سازمان ملل
۱۴. کارین کورتمن (Karin Kortmann)، دبیر پارلمانی پیشین وزارت همکاری اقتصادی و توسعه آلمان
۱۵. هانس اولریش زایدت (Hans-Ulrich Seidt)، سفیر بازنشسته و بازرس کل پیشین وزارت خارجه آلمان
۱۶. کریستوف اشتریسر (Christoph Strässer)، کمیسر ویژه پیشین دولت آلمان در امور حقوق بشر و کمک‌های بشردوستانه
۱۷. یواخیم بیترلش (Joachim Bitterlich)، سفیر بازنشسته و مشاور پیشین اروپایی و امنیتی هلموت کهل
۱۸. الکساندرا هیلدبرانت (Alexandra Hildebrandt)، رئیس بنیاد خیریه دکتر هاوس و مدیر موزه دیوار برلین
۱۹. توماس پول (Thomas Puhl)، رئیس پیشین دانشگاه مانهایم
۲۰. اولریش باتیس (Ulrich Battis)، رئیس پیشین دانشگاه آموزش از راه دور هاگن و استاد ممتاز حقوق
۲۱. هانس کریستوف فون اشپونک (Hans-Christof von Sponeck)، معاون پیشین دبیرکل سازمان ملل و هماهنگ‌کننده امور بشردوستانه سازمان ملل در عراق
۲۲. کریستوف دگنهارت (Christoph Degenhart)، استاد ممتاز حقوق دانشگاه لایپزیگ و قاضی پیشین دادگاه قانون اساسی زاکسن
۲۳. لئو داتسنبرگ (Leo Dautzenberg)، عضو پیشین پارلمان آلمان
۲۴. توماس هارمز (Thomas Harms)، از مسئولان کلیسای انجیلی برلین ـ براندنبورگ
۲۵. رالف میشائلس (Ralf Michaels)، مدیر مؤسسه ماکس پلانک برای حقوق خصوصی خارجی و بین‌المللی
۲۶. یوزف درکسل (Josef Drexl)، مدیر مؤسسه ماکس پلانک برای نوآوری و رقابت
۲۷. کمال سیدو (Kamal Sido)، کارشناس خاورمیانه در انجمن ملت‌های در معرض تهدید
۲۸. نورا مارکارد (Nora Markard)، استاد حقوق عمومی بین‌الملل و حمایت بین‌المللی از حقوق بشر در دانشگاه مونستر
۲۹. اشتفان برایتنموزر (Stephan Breitenmoser)، استاد ممتاز حقوق و قاضی پیشین دادگاه اداری فدرال سوئیس
۳۰. کریستیان بومکه (Christian Bumke)، استاد حقوق در دانشکده حقوق بوسریوس
۳۱. ولفرام کرمر (Wolfram Cremer)، استاد حقوق عمومی و اروپا در دانشگاه رور بوخوم
۳۲. دیتر دور (Dieter Dörr)، استاد پیشین حقوق عمومی، بین‌الملل و رسانه در دانشگاه ماینتس
۳۳. یوهانس آیشنهوفر (Johannes Eichenhofer)، استاد حقوق عمومی دانشگاه لایپزیگ
۳۴. کریستوف اندرس (Christoph Enders)، استاد پیشین حقوق عمومی و قانون اساسی دانشگاه لایپزیگ
۳۵. میشائل فلینگ (Michael Fehling)، استاد حقوق عمومی در دانشکده حقوق بوسریوس
۳۶. راینر گروته (Rainer Grote)، پژوهشگر ارشد مؤسسه ماکس پلانک برای حقوق عمومی تطبیقی و حقوق بین‌الملل
۳۷. کریستوف گوزی (Christoph Gusy)، استاد حقوق عمومی و نظریه دولت در دانشگاه بیله‌فلد
۳۸. میشائلا هایلبرونر (Michaela Hailbronner)، استاد حقوق عمومی آلمان و بین‌الملل در دانشگاه مونستر
۳۹. هولگر هسترمایر (Holger Hestermeyer)، استاد حقوق بین‌الملل و اروپا در آکادمی دیپلماتیک وین
۴۰. میشائل کیلیان (Michael Kilian)، قاضی پیشین دادگاه قانون اساسی زاکسن ـ آنهالت و رئیس مؤسس دانشکده حقوق دانشگاه هاله ـ ویتنبرگ
۴۱. تورستن کینگرین (Thorsten Kingreen)، استاد حقوق عمومی و حقوق تأمین اجتماعی در دانشگاه رگنسبورگ
۴۲. ماتیاس مالمان (Matthias Mahlmann)، استاد فلسفه و نظریه حقوق در دانشگاه زوریخ
۴۳. فلوریان ماینل (Florian Meinel)، استاد مطالعات تطبیقی حقوق اساسی و علوم سیاسی در دانشگاه گوتینگن
۴۴. اولریش پرویس (Ulrich Preuß)، استاد ممتاز حقوق و سیاست در مدرسه هرتی و استاد پیشین دانشگاه آزاد برلین
۴۵. هرمان پوندر (Hermann Pünder)، استاد حقوق عمومی در دانشکده حقوق بوسریوس
۴۶. بریت فولتسمان (Berit Völzmann)، مسئول کرسی حقوق عمومی و فلسفه حقوق در دانشگاه هومبولت برلین
۴۷. ولفگانگ وایس (Wolfgang Weiß)، استاد حقوق عمومی، اروپا و بین‌الملل در دانشگاه علوم اداری اشپایر
۴۸. گرد وینتر (Gerd Winter)، استاد پیشین حقوق عمومی دانشگاه برمن
۴۹. اروین هلر (Erwin Heller)، نویسنده، هنرمند و وکیل دادگستری
۵۰. هارتموت بائر (Hartmut Bauer)، استاد پیشین حقوق اساسی آلمان و اروپا در دانشگاه پوتسدام
۵۱. مارتینا هدریش (Martina Haedrich)، استاد پیشین حقوق عمومی و بین‌الملل دانشگاه ینا
۵۲. مارتین هوخهوت (Martin Hochhuth)، استاد حقوق اساسی و اروپا در دانشگاه علوم پلیس و مدیریت عمومی نوردراین ـ وستفالن
۵۳. دیرک اهلرس (Dirk Ehlers)، استاد ممتاز حقوق عمومی دانشگاه مونستر
۵۴. فلیکس اکارت (Felix Ekardt)، استاد دانشگاه و مدیر مرکز پژوهش‌های پایداری و سیاست اقلیمی
۵۵. اینگبورگ اشتاک (Ingeborg Staeck)، نویسنده
۵۶. کای هایلبرونر (Kay Hailbronner)، قاضی پیشین دادگاه قانون اساسی بادن ـ وورتمبرگ و استاد پیشین حقوق دانشگاه کنستانتس
۵۷. وولف فون هاینگ (Wolff von Heinegg)، استاد حقوق عمومی، بین‌الملل و اروپا در دانشگاه اروپا وادرینا فرانکفورت
۵۸. اشتفان هوستر (Stefan Huster)، استاد حقوق عمومی، اجتماعی و سلامت و فلسفه حقوق در دانشگاه رور بوخوم
۵۹. هاینریش لانگ (Heinrich Lang)، استاد ممتاز دانشگاه گریفسوالد
۶۰. ادین سارچویچ (Edin Sarcevic)، استاد حقوق اساسی، اروپا و بین‌الملل دانشگاه لایپزیگ
۶۱. گوتس فرانک (Götz Frank)، رئیس پیشین دانشکده اقتصاد و حقوق و استاد پیشین دانشگاه اولدنبورگ
۶۲. اشتفان هامر (Stefan Hammer)، استاد حقوق اساسی و اداری دانشگاه وین و معاون پیشین بخش حقوق بشر وزارت خارجه اتریش
۶۳. گئورگ مولر (Georg Müller)، رئیس پیشین دانشکده حقوق و استاد ممتاز حقوق دانشگاه زوریخ
۶۴. الکساندر ویندوفر (Alexander Windoffer)، استاد حقوق عمومی دانشگاه پوتسدام
۶۵. مارکوس کالتنبورن (Markus Kaltenborn)، استاد حقوق عمومی، بین‌الملل و اروپا در دانشگاه رور بوخوم
۶۶. آلفرد رینکن (Alfred Rinken)، استاد پیشین حقوق عمومی و فلسفه حقوق دانشگاه برمن
۶۷. مارتین پاتسلت (Martin Patzelt)، عضو پیشین پارلمان فدرال آلمان و چند نام دیگر…
