روز سه‌شنبه ۲۹ مهر ۱۴۰۴، جمعی از دانشجویان دانشگاه صنعتی خواجه‌نصیر تهران با برگزاری تجمع اعتراضی در محوطه دانشگاه، نسبت به بی‌توجهی مسئولان به مطالبات صنفی و آموزشی خود اعتراض کردند. این تجمع در حالی برگزار شد که طی یک هفته گذشته نیز چندین مورد تحصن و گردهمایی مشابه در پردیس‌های مختلف این دانشگاه شکل گرفته بود. دانشجویان اعلام کردند که در برابر فشارهای امنیتی و بی‌پاسخی مسئولان، صدای خود را بلندتر خواهند کرد و سکوت در برابر بی‌عدالتی را نخواهند پذیرفت.
اعتراضات اخیر در پی پنج شب تحصن متوالی در خوابگاه‌ها و دو نوبت تجمع اعتراضی پیشین برگزار شد؛ در آن اعتراضات، دانشجویان نسبت به وضعیت نابسامان خوابگاه‌ها، حذف سرویس‌های رفت‌وآمد، کیفیت پایین و گرانی غذای سلف، و همچنین برخوردهای انضباطی و امنیتی با دانشجویان معترض هشدار داده بودند. با وجود وعده‌های اولیه برخی مسئولان دانشگاه برای بررسی مطالبات، هیچ اقدام عملی انجام نشد و همین امر سبب تداوم اعتراض‌ها شد.
دانشجویان در تجمع روز سه‌شنبه، با سردادن شعارهایی چون «دانشجو می‌میرد، ذلت نمی‌پذیرد» و «نه تهدید، نه تبعید، دیگر فریب بس است»، خواستار رسیدگی فوری به خواسته‌هایشان شدند. آنان تأکید کردند که امنیت خوابگاه‌های دختران باید تضمین شود و مسئولان موظف‌اند به مشکلات صنفی و معیشتی دانشجویان پاسخ دهند.
در بیانیه‌ای که از سوی جمعی از دانشجویان منتشر شد، خواسته‌های اصلی آنان چنین اعلام شده است:
۱. بازگشت سرویس‌های حمل‌ونقل و تأمین امنیت خوابگاه‌ها،
۲. بهبود کیفیت غذا و کاهش قیمت غذای شبانه،
۳. رسیدگی به مشکلات آموزشی و رفاهی،
۴. پایان دادن به برخوردهای انضباطی و امنیتی با دانشجویان معترض.
پیش‌تر نیز، در هفته گذشته، فضای دانشگاه‌های کشور شاهد موجی از اعتراضات مشابه بود. دانشجویان دانشگاه‌های تهران، علامه و امیرکبیر نیز نسبت به فشارهای امنیتی، فیلترینگ اینترنت و محدودیت‌های صنفی دست به اعتراض زده بودند. در همین رابطه، اظهارات اخیر یکی از مقامات پیشین دولت درباره ناکارآمدی سیاست‌های فیلترینگ، بازتاب گسترده‌ای یافت و به خشم بیشتر جامعه دانشگاهی دامن زد.
اعتراضات دانشگاه خواجه‌نصیر بار دیگر نشان داد که علی‌رغم سرکوب، مطالبه‌گری در میان دانشجویان زنده است و دانشگاه همچنان به‌عنوان یکی از کانون‌های اصلی اعتراض مدنی در ایران باقی مانده است. دانشجویان می‌گویند تا تحقق خواسته‌های صنفی و پایان فشارهای امنیتی، سکوت نخواهند کرد.
در همین زمینه
قرائت بیانیه‌ی دانشجویان دانشگاه خواجه نصیر
ما، فرزندان دانشگاه، وارثان نسلی هستیم که سال‌ها برای آگاهی و آزادی ایستاده‌اند. دانشگاه همیشه سنگر اندیشه و روشنگری بوده است؛ جایی که پرسیدن و اعتراض کردن جرم نیست، بلکه نشانه‌ی زیستن آگاهانه است.
اکنون در ظهرگاه ۲۹ مهر، ما دانشجویان دانشگاه خواجه نصیرالدین طوسی بار دیگر خشم خویش را فریاد کردیم تا بگوییم برای حقوق و احترام دانشجو جای هیچ مذاکره‌ای نیست.
با آغاز فرایند پولی سازی دانشگاه‌ها و تکرار مهملات و دروغ بزرگ کسری بودجه، تمام بدنه‌ی دانشگاه مملو از کارشکنی‌های متعدد شده است و در این میان چکمه‌ی ساختمان مرکزی روی گلوی دانشجوست.
امروز دانشگاه ما زیر بار سیاست‌های ناعادلانه و نگاه‌های سوداگرانه خم شده است. غذای سلف در شأن انسان نیست، شهریه‌ها نفس دانشجو را می‌بُرند، و خوابگاه‌ها از ازدحام و کمبود امکانات به جان آمده‌اند. همه‌ی دانشجویان حق دارند در خوابگاهی درخور شأن خود زندگی کنند، نه در اتاق‌های کوچک و شلوغی که تنها برای پر کردن جیب دیگران طراحی شده‌اند.
در کنار این مشکلات، سایه‌ی سرکوب و تهدید نیز بر دانشگاه گسترده است؛ بر زبان‌هایی که جز از عدالت و رفاه سخن نمی‌گویند. ما می‌گوییم: تا وقتی که پولی‌سازی و تبعیض ادامه دارد، تا وقتی تهدید جای گفت‌وگو را گرفته، اعتراض و تحصن ما پایان نخواهد یافت.
دانشگاه را نمی‌توان با پول اداره کرد و با ترس ساکت نگه داشت. دانشگاه با آزادی زنده است؛ با حق انتقاد، با امید به تغییر، با صدای جمعی دانشجویان.
ما خواهان غذای سالم، شهریه‌ی منصفانه، خوابگاه در شأن دانشجو و فضای امن برای بیان آزادانه‌ی اندیشه‌ایم. آموزش، حق همگانی است نه کالایی تجملی.
ما ادامه‌دهنده‌ی راه نسل‌هایی هستیم که دانشگاه را سنگر آگاهی ساختند و در سخت‌ترین سال‌ها چراغ آزادی را روشن نگه داشتند. امروز نیز همان صدا را تکرار می‌کنیم:
دانشگاه سکوت نخواهد کرد.
تا روزی که عدالت و آزادی در این سرزمین ریشه بدواند، ما ایستاده‌ایم-جمعی، آگاه و آزاد.
سه شنبه ۲۹ مهر ۱۴۰۴
