شبکه حکومتی سبلان در تاریخ ۱۵فروردین ۱۴۰۴، صحبت‌هایی از حسن عابدیان، امام جمعه اردبیل، پخش کرد که بیش از هر چیز، پرده از نگرانی عمیق و ترس نهادینه‌شده در میان کارگزاران رژیم ولایت فقیه برمی‌دارد. این اظهارات، که در ظاهر قرار است نیروهای سرخورده خامنه‌ای را به مقاومت در برابر تهدیدات خارجی ترغیب کند، در باطن فریادی است از وحشت؛ وحشتی که نه از بمب‌های سنگرشکن، بلکه از موج خشم مردم و قیامی که در راه است، سرچشمه می‌گیرد. این آخوند حکومتی، ناخواسته، ضعف و استیصال رژیم را عیان می‌کند.
«گلوله به ذهن ما می‌زنند»، اعتراف به وحشت از جنگ روانی یا ترس از بیداری مردم؟
عابدیان در بخشی از سخنانش می‌گوید: «ما بیش از این‌که نگران بمب‌های سنگرشکن باشیم، باید نگران بمب‌ها و گلوله‌هایی باشیم که به‌ذهن ما می‌خورد. الآن به قلب ما گلوله نمی‌زنند، به ذهن ما گلوله می‌زنند» این جملات، که ظاهراً به عملیات روانی اشاره دارد و در واقع به شکنندگی ذهنی کارگزاران حکومتی اعتراف می‌کند. او ناخواسته اذعان می‌کند که بزرگ‌ترین تهدید، نه حملات نظامی، بلکه آگاهی و بیداری و قیام و انقلاب مردمی است که دیگر فریب شعارهای توخالی را نمی‌خورند. وقتی او از «گلوله‌های ذهن» سخن می‌گوید، انگار دارد از زنگ خطری حرف می‌زند که در ذهن خودش و هم‌قطارانش پیچیده است ترس از این‌که مردم برای سرنگونی قیام کنند.
«ناوشکن‌ها برای ذهن ماست»، توجیهی لرزان برای پنهان کردن هراس واقعی
عابدیان امام جمعه اردبیل در ادامه ادعا می‌کند: «اگر ناوشکن‌های آمریکا حرکت می‌کنند یا بمب‌افکن‌ها می‌آیند، خیلی بعید است حمله‌ای باشد. این‌ها وسیله‌ای است که ذهن ما را گلوله‌باران کنند و عزت ما را از بین ببرند» این توجیه لرزان، تلاشی است برای کم‌رنگ جلوه دادن تهدیدات خارجی و در عین حال، پوشاندن ترس اصلی رژیم.
اما واقعیت چیست؟ عابدیان می‌داند که حضور نظامی آمریکا در منطقه، هرچند به قصد بازدارندگی باشد، لرزه بر اندام حکومتی انداخته که از درون پوسیده است. وقتی او از «از بین رفتن عزت» حرف می‌زند، منظور واقعی‌اش رسوایی و سرنگونی در برابر خیزش مردم است، نه فقط فشار خارجی.
«مذاکره یا مرگ»؛ وحشت از تنگنای اجتناب‌ناپذیر
عابدیان با لحنی هراسان می‌گوید: «اسلحه را بالای سرمان گرفته‌اند و می‌گویند یا مذاکره کن یا می‌کشمت. اگر مذاکره هم بکنم و خواسته‌هایشان را نپذیرم، باز می‌گویند می‌کشمت» این اعتراف صریح، نشان‌دهنده تنگنایی است که حکومت محتضر در آن گرفتار شده است از یک سو، فشار خارجی و از سوی دیگر، ترس از تسلیم شدن و از دست دادن همه چیز.
اما آنچه او نمی‌گوید، این است که این «مرگ»، بیش از آنکه از سوی آمریکا باشد، از جانب مردمی است که دیگر حاضر به تحمل این حکومت نیستند. این جمله، فریاد استیصال کسی است که می‌داند در هر دو حالت، پایان بقای این حکومت نزدیک است.
«نترسیم، تسلیم نشویم»، شعاری توخالی برای دلداری به خودشان
عابدیان در ادامه با تکرار کدواژه‌هایی مثل «نترسیم، تسلیم نشویم»، می‌گوید: «الآن عملیات، روانی است، نه رزم سخت. تانک و هواپیما همه برای تکمیل عملیات روانی است» این شعارها، که قرار است نیروهای وارفته حکومت را به مقاومت تشویق کند، در واقع تلاشی برای دلداری دادن به آن‌ها می‌باشد. وقتی عابدیان از «جنگ نرم» حرف می‌زند، انگار می‌خواهد بگوید که دشمن خارجی هنوز دست به اسلحه نبرده، اما چرا این‌قدر نگران است؟ پاسخ روشن است، چون می‌داند که جنگ اصلی نه با تانک و هواپیما، بلکه با خروش مردم در خیابان‌ها در جریان است. این «نترسیم» بیشتر به خود و نیروهای سرگردان و بحران زده خامنه ای خطاب می‌شود.
در همین زمینه
وحشت مشترک اصلاح طلب و اصول‌گرا از تمام شدن ماجرا!
ترس عابدیان از قیام، نه بمباران
صحبت‌های عابدیان، آینه تمام‌نمایی از حال و روز حکومت ولایت فقیه است، حکومتی که بزرگ‌ترین هراسش نه بمب‌های خارجی، بلکه قیام مردمی است که در راه است. او سعی می‌کند با بزرگ‌نمایی تهدید خارجی، توجه‌ها را از کوه آتشفشانی که زیر پای خامنه‌ای در حال فوران است، منحرف کند.
اما واقعیت این است که حکومت خامنه ای نه از ناوشکن‌های آمریکا، بلکه از صدای موج خشم مردمی می‌ترسد که دیگر چیزی برای از دست دادن ندارند. عابدیان و هم‌قطارانش می‌دانند که آمریکا به دنبال بازدارندگی است، نه سرنگونی، اما این مردم‌اند که با سازماندهی و تکیه بر تجربه قیام‌های گذشته، آماده‌اند این مانع ضدبشری را از سر راه پیشرفت ایران بردارند.
آیا جوانان و مردم ایران در این شرایط مسولیت دارند؟
عابدیان و همه سرکوبگران خامنه ای تلاش می‌کنند که موج بحران خارجی را به هر شیوه حتی کوتاه آمدن از سر رد کنند. خامنه ای تلاش می‌کند مانع شعله ور شدن قیام شود. چون زبانه‌های آتش این خشم است که بنیاد حاکمیت را می سوزاند و خاکستر می‌کند. لذا برای خاک پاشیدن روی اصل قضیه که قیام و سرنگونی به دست مردم و پیشتازی آلترناتیو انقلابی و سازمان یافته است به هر خس و خاشاکی چنگ می‌اندازد اما حرف آخر را مردم خواهند زد.
اصل قضیه حضور جوانان در کف خیابان‌ها می‌باشد. جوانان با تجارب قیام های گذشته می‌توانند خود را سازماندهی کنند. سازماندهی و قیام و گسترش آن برای سرنگونی یک امر مهم و لازم و ضروری است، بخصوص که در این رابطه می‌توانند در یک ارتباط ارگانیک با نیروی اصلی و پیشتاز قیام ارتباط برقرار کرده و از تجارب انقلابی آن‌ها در مسیر سرنگونی بیشترین بهره را ببرند.
هرچند نیروهای سرکوبگر تلاش می‌کنند که این ارتباط برقرار نشود اما نیروهای انقلابی، آن‌ها که خواهان جامعه‌ای عاری از ستم هستند، آن‌ها که برای ارزشی بالاتر یعنی حاکمیت مردم و یک جمهوری دموکراتیک مبارزه می‌کنند همیشه چندین گام از دشمن ضد بشر و سرکوبگر جلوتر هستند و می توانند تمام ترفند‌ها و تاکتیک‌های سرکوبگرانه را خنثی کنند و در این رابطه مسئولیت برعهده جوانان است که بایستی به‌وظایف ملی و میهنی‌شان قیام کنند.
