شبرنگ به تاریخ؛ از آبله کوبی تا واکسیناسیون کرونا!
در سال ۱۲۶۴هجری قمری یعنی ۱۷۱ سال پیش نخستین برنامه دولت ایران برای واکسیناسیون به فرمان امیرکبیر قائم مقام وقت آغاز شد. در این برنامه، کودکان و نوجوانان ایرانی را آبله کوبی می‌کردند.
اما چند روز پس از آغاز آبله کوبی به امیرکبیر خبر دادند که مردم از روی نا آگاهی نمی‌خواهند واکسن بزنند. به ویژه که چند تن از فالگیرها و دعانویس ها در شهر شایعه درست کرده بودند که واکسن زدن باعث راه یافتن جن به خون انسان می شود.
هنگامی که خبر رسید که پنج نفر به علت ابتلای به آبله جان باختند، امیرکبیر بی درنگ فرمان داد که هرکسی که حاضر نشود آبله بکوبد، باید ۵ تومان به صندوق دولت جریمه بپردازد. امیر کبیر تصور می‌کرد که با این فرمان همه آبله خواهند کوبید. [امیرکبیر، بانی ناکام ایران نوین + ویدئو]
مردم از آبله کوبی سرباز زدند!
اما جهل عامه و نفوذ دعا نویسان بیش از آن بود که امیر تصور می کرد. برخی مردم که پول داشتند جریمه ۵ تومانی را پرداختند اما از آبله کوبی سرباز زدند. گروهی هم موقع مراجعه مأموران در آب انبارها پنهان می شدند. روز ۲۸ ربیع الاول همان سال به امیرکبیر اطلاع دادند که در همه شهرها و روستاهای پیرامون تهران فقط ۳۳۰ نفر آبله کوبیده اند.
در همان روز پاره دوزی را که فرزندش از بیماری آبله مرده بود به نزد امیر آوردند. امیر به جسد پیرمرد نگاه کرد و گفت: برای نجات بچه تان آبله کوب فرستادیم . پیرمرد با اندوه گفت؛ حضرت امیر! به من گفته بودند که اگر آبله کوبی شود، جن زده می شود!
امیرکبیر فریاد کشید: وای از جهل و نادانی. حال گذشته از اینکه فرزندت را از دست داده‌ای باید پنج تومان جریمه بدهی.
پیرمرد با التماس گفت؛ باور کنید هیچ ندارم.
امیر دست در جیب کرد و پنج تومان به او داد. گفت: حکم بر نمی گردد. این پنج تومان را به صندوق دولت بپرداز!
چند دقیقه دیگر، بقالی را آوردند كه فرزند او نیز از آبله مرده بود.
گریه امیرکبیر!
این بار امیر نتوانست تحمل کند و روی صندلی نشست و با حالی زار شروع به گریستن کرد.
در همان حال میرزا آقاخان وارد شد. از گریه امیرکبیر شگفت زده شد. علت را پرسید. ملازمان گفتند دو کودک شیرخواره پاره دوز و بقال از بیماری آبله مرده‌اند.
میرزا آقاخان با شگفتی گفت: عجب! عجب! من تصور کردم که میرزا احمد خان پسر امیر مرده است!
سپس به امیر نزدیک شد و گفت: گریستن، آن هم به این گونه برای دو بچه شیرخوار بقال و چقال در شأن شما نیست.
امیرکبیر اشک‌هایش را پاک کرد و گفت: خاموش باش! تا زمانی که ما سرپرستی این ملت را برعهده داریم، مسئول مرگ شان ما هستیم.
ما مسئول جهل مردم هستیم!
میرزا آقا خان آهسته گفت: ولی اینان خود در اثر جهل آبله نکوبیده‌اند.
امیر با صدای رسا گفت: و مسئول جهل‌شان نیز ما هستیم. اگر ما در هر روستا و کوچه و خیابانی مدرسه بسازیم و کتابخانه ایجاد کنیم، دعا نویسان بساط‌شان را جمع می‌کنند. تمام ایرانی‌ها اولاد حقیقی من هستند و من از این می‌گریم که چرا مردم من باید این قدر جاهل باشند که در اثر نکوبیدن آبله بمیرند.
۱۷۱سال بعد از امیرکبیر
حالا ۱۷۱ سال از گریه امیرکبیر گذشته است. رویای او محقق شده است و در هر کوچه و روستایی مدرسه یی ساخته شده است. خرافه و جهل از کوچه پس کوچه های ایران کوچ کرد. مردم آگاه شدند. اما عجبا که همان دعا نویسان و خرافه پرستان و اصحاب اجنه بر مردم حاکم شدند.
این بار وقتی بلای قرن نازل شد. وقتی کرونا به مردم هجوم آورد، مردم کرور کرور برای واکسن و دارو و درمان هجوم آوردند. اما این خامنه ای بود که گفت: دعا کنید! با دعا و نیایش بر این بلیه غلبه کنید! این خامنه ای بودکه ورود واکسن را ممنوع کرد. بهانه اش این بود که من به واکسن امریکایی ها و انگلیسی ها اطمینان ندارم. اینها ممکن است مصیبت و اجنه بر ما وارد کنند!
امیرکبیر کجاست که سر بلند کند. و این بار بر ملتی گریه کند که گرفتار شیادترین پلیدان روزگار شده است. گویی تمام جهل و دغل و فریب دو سده پیش به طبقه حاکم منتقل شده است. شاید گریه امیر کبیر درمان این وضعیت نباشد و به تفنگ ستارخان و سردار جنگل نیاز باشد.
