از اوین تا قزلحصار؛ داستان یاس ها و داس‌ها (شماره چهارم)
ماشین ایستاد. چشمبندها هنوز به چشمان‌مان بود. من چون روسریم نخی سرمه‌ای بود خیلی کم می‌توانستم بیرون را ببینم. پاسداری که در جلوی پادگان ایستاده بود گفت اینجا اوین است. او دروغ گفته بود تا ما را بترساند. او می‌دانست نام اوین برای هر زندانی هراس آور است.
سلولی با سقفی بلند!
تمام مدت دلم می‌خواست می‌خوابیدم. لحظات کشنده بودند. ای کاش سریعتر ما تعیین تکلیف شویم و به قول آن دختر معصوم برای همیشه بخوابم! غروب بود. کاملا همه جا تاریک بود. مرا به یک سلول بردند. بقدری خسته بودم که با همان چادر افتادم زمین خوابم برد. فقط شنیدم که با یک میله یکی به در آهنی سلول می‌زند که بروم شام بگیرم. توجهی نکردم.
درباره؛ داستان یاس‌ها و داس‌ها بیشتر بخوانید
۵ مهر؛ دختران دانش‌آموز با موهای بافته شده درکف سردخانه؛ خانم آذر منافی
خوابیدم فقط یادم هست که صبح بیدار شدم برای نماز. وقتی به سلول برگشتم تازه سلول را دیدم. یک سلول کوچک که سقف بلندی داشت. در بالا در دیواره آن یک پنجره کوچکی بود که اصلا دست به آن نمی‌رسید. روی دیوار یک سری مطالب نوشته شده بود که الان بخاطر ندارم. آن سلول‌ها محل تنبیه سربازان پادگان بود. چون رژیم دیگر جایی برای این همه دستگیری نداشت، تمامی زندان‌ها و پادگان‌ها را از مخالفین پر کرده بود.
بعد از صبحانه مردی که یک آق بانو سرش انداخته بود که شناخته نشود به در سلول زد که برای بازجویی آماده شوم. چادر و چشم‌بندم را زدم و دنبال او رفتم. کنار دیوار کتاب‌های زیادی روی زمین ریخته شده بود. به من گفت که این کتاب‌ها را از خانه شما گرفتیم. در ذهنم بود لعنت بر دروغگو! من هنوز آدرس خانه‌مان را ندادم در ضمن کتاب‌هایم را جایی گذاشته بودم که عقل جن هم به آن نمی‌رسد. کتاب‌هایی که علاقه وافری به آنها داشتم. نمی‌خواستم آنها را بسوزانم. به همین دلیل همه را دفن کردم.
بعد دید که من عکس العملی نشان نمی‌دهم فهمید که من قبول ندارم گفت: که برای چی در ۵ مهر شرکت کردی؟ کی گفت که تظاهرات است؟ سلاحت چی شد؟ و از این سوالات. که من همان سناریو همیشگی‌ام را گفتم، که من دانش آموز بودم. داشتم برای مدرسه می‌رفتم. من اصلا سازمان را نمی‌شناسم. پرسید خانه شما کجاست؟ گفتم: جوادیه. گفت پس برای چی به مصدق رفتی مگر مدرسه شما آنجا بود؟
دیدم راست می‌گوید. گفتم: با دوستانم خواستم بدور از خانواده به مغازه بروم چون مدرسه باز شده خواستم کیف و کفش بخرم. یکی زد تو سرم که چرا دروغ می‌گویی؟
دعای کمیل و مخمصه زندانبان!
دوباره به سلولم برگشتم. برای وضو گرفتم و نماز خواندن در سلول باز و بسته می‌شد. روبروی سلول من مرد جوانی بود که با باز شدن در سلول مشخص بود که به پشت در می‌آید. نور سلول سایه او را نشان می‌داد. پاسدار بعد از بستن در سلول من به سراغ او رفت و به او سیلی زد که برای چه پشت در آمده بودی.
در یکی از شب‌های جمعه که از بیرون دعای کمیل گذاشته بودند صدایش خیلی بلند بود. و باعث آزار بود. چند سلول دورتر صدای در زدن می‌آمد. یکی می‌گفت حال دوستم خوب نیست. گوشم را تیز کردم. دیدم که صدای یکی از هم پرونده‌های من که با هم برای تظاهرات آمده بودیم و با هم دستگیر شده بودیم، است. صدا آشنا بود. من گفتم کی هستی؟
او گفت: آذر تو هستی؟
من هم شروع کردم. بقیه زندانیان چه مرد و چه زن هم شروع کردند به صحبت کردن. یکدفعه همان دیو آق بانو به سر آمد. با میله محکم به تمامی درها زد و فحش می‌داد که خفه شوید منافق‌ها. چی شده که سر دعای کمیل دارید حرف می‌زنید. به در سلول مردها رفت. گفت کی بود حرف میزد؟ گفتند ما نبودیم.
صدا کرد؛ آذر. به سلول‌ها سر زد. گفت آذر کی هست؟ به سلولی که من بودم آمد. گفتم آذر من هستم. مرا بیرون کشید. بقیه وقتی دیدند من بیرون رفتم، به در سلول زدند گفتند ما هم بودیم. مردها گفتند ما هم بودیم. همه را برای تنبیه بردند به یک راهرو که زمینش موزائیک بود گفتند تا صبح باید همین جا بایستید و به اندازه سه کاشی پاها را باز کنید و دست‌ها را به دیوار بزنید و چون جوراب پایمان بود من هی لیز می‌خوردم. و هوا هم کمی سرد بود. لباس زیادی نپوشیده بودیم. مدتی ماندیم و ما را به سلول برگرداندند. [در قفس های حاج داوود در قزلحصار چه گذشت؟ گفت‌وگو با مریم کاویانی]
انتقال به اوین و صف شکنجه
۱۲ مهر بود که ما را به اوین منتقل کردند.
نزدیک ظهر بود که به اوین رسیدیم. تصور اوین مخوف و ترسناک که لرزه به تن مرد می‌انداخت چه رسد به من دانش آموز! ما در حیاط نشسته بودیم. هوا آفتابی بود. بعد ما را بردند به شعبه بازجویی. از داخل شعبه اوین سروصدا داد و فریاد می‌آمد. کمی ترسیده بودم. تصور می‌کردم مثل کمیته و پادگان چک و لگد می‌زنند. ولی اینطور وحشتناک فریاد کشیدن نبود.
ما در صف شکنجه نشسته بودیم. اما خبر نداشتیم که این صف شکنجه است. چشم‌بند داشتیم. من دستم را بالا کردم. یک زن آمد بالا سرم. آهسته گفت: چی میخوای. از طرز حرف زدنش خوشم نیامد. گفتم می‌خواهم سرویس بروم، که چند نفر هم همین کار را کردند که ما را برد سرویس و گفت که در سرویس بسته نباشد. من از زن پاسدار شعبه اوین که در سرویس مقنعه و چادرش را بالا زده بود و موهای قرمز وگردنبد طلایی به گردن داشت و یکسری النگو به دست، پرسیدم که این صدای چیه؟
گفت: هر کی دروغ بگه می زننش.
گفتم مگه چی سوال می‌کنن؟
گفت نمیدونم.
خودم را زدم به آن راه که با این مسائل ناآشنا هستم. مرا به صف شکنجه برگرداند.
اولین طعم شکنجه در اوین
صدای وزوزی در گوشم آمد که مرد بازجو آهسته در گوشم گفت: پاشو بیا! خیلی ترسیده بودم. چرا اسمم را بلند صدا نکرد؟ [در اعماق تاریک قزلحصار و گوهردشت چه گذشت؟ ناگفته های خانم اقدس حسنی]
بلند شدم. یک خودکار در دستش بود. یک سر خودکار در دست من آن سمتش دست بازجو. مرا به داخل یک اتاق برد. گفت: حالا راستش رو بگو! ۵ مهر چکار کردی؟ گفتم بخدا آمده بودم بیرون برای خرید رفته بودم. اصلا خبر از تظاهرات و شلوغی نداشتم.
گفت؛ دمر بخواب! مرا خواباند و با کابل شروع کرد به زدن.
گفت: دوستانت قبول کردند که در تظاهرات بودند. تو چرا قبول نمیکنی؟ همه گفتند که ما در تظاهرات بودیم.
نمی‌دانستم جریان چیست؟ صدای فریاد مردی می‌آمد که داد میزد بازجو!
وقتی شلاق به پایم خورد خیلی می‌سوخت. چشم‌بند را زدم کنار تا ببینم کجا هستم. دیدم به دیوار شلاق آویزان است و یک پنجره کوچک در بالای اتاق هست. و مردی قپانی آویزان است. گویا کتفش در رفته بود. فریاد میزد بازجو! به یکباره شلاقی به سرم فرود آمد که چشم‌بند را بکش پایین…
