گواهی خانم طاهره شاکری از سبعیت پاسداران در زندان شهرستان‌ها (قسمت اول)
آن چه که در پی می‌آید خلاصه‌ای از خاطرات خانم طاهره شاکری از خرداد ۶۰ تا خرداد ۶۳ در زندان است. خاطرات این زندانی سیاسی سابق از بازداشتگاه سپاه پاسداران در شاهرود آغاز می‌شود.
شکنجه زنان در بازداشتگاه سپاه پاسداران در شاهرود
۲۷خرداد سال ۶۰ ما را دستگیر و به بازداشتگاه سپاه شاهرود منتقل کردند. پاسداران به طرق مختلف مي‌خواستند ما را آزار و اذيت نمايند. در برابر اعتراض ما به نگه داشتن در بازداشتگاه زدند. شيشه‌هاي پنجره اتاق را خرد كرده و سپس شيشه‌های خرد شده پنجره را به داخل اتاق می‌ريختند كه دست و صورت خيلی از ما خونی شده بود. سپس در جواب فریادهای ما به داخل اتاق گاز اشك آور پرتاب كردند. طوری كه اكثرا حالت خفگی پيدا كرده بوديم. صدای سرفه و فریاد ها در فضا پیچیده بود و هر کس تلاش می‌کرد کاری بکند که خفه نشود.
درباره؛ زندان قزلحصار و گوهردشت بیشتر بخوانید
در اعماق تاریک قزلحصار و گوهردشت چه گذشت؟ ناگفته های خانم اقدس حسنی
به ناگاه در اتاق را باز كردند و گله پاسداران به درون اتاق ريختند و شروع به زدن ما كردندكه ساكت باشيد. عين حيوانات وحشی به سمت ما حمله‌ور می‌شدند. بر سر و صورت ما می‌كوبيدند. تمامي زنان زخمی و خونی شده بودند و صحنه بسیار دلخراش و عجيب بود.
بعد از اينكه پاسداران از زدن و اذيت و آزار ما خسته شدند و رفتند. ما که ۴۲ نفر بوديم با بدن‌های غرقه در خون خسته كنار هم نشستيم. همه تشنه و گرسنه بودند. ولی هيچ كس حرفی نزد و درخواستي از اين جانيان نكرد.
حملات مستمر پاسداران به بند زنان
امكان دراز كشيدن نداشتيم. زمين اتاق هم پر از خورده شيشه بود. جا هم با آن جمعيت برای دراز كشيدن نبود. به همين خاطر در طول شب كسی پلك روی هم نگذاشت. نمی‌دانم چگونه آن شب صبح شد.
بعد از آن شب سخت، صبح در اتاق باز شد و مجدد ضرب و شتم و فحاشی پاسداران شروع شد این روال هر روز و شب مدتی بود که در بازداشتگاه سپاه بودیم.
روزهای خيلی سخت و بدی را در بازداشتگاه سپاه بسر برديم. با هر حرف و بهانه‌ای مورد ضرب و شتم وحشیانه قرار می‌گرفتیم؛ چه زمانی که درخواست سرویس رفتن و وضو گرفتن می‌کردیم چرا که باید با دستبند به همراه دو پاسدار به سرویس م رفتیم و بر می‌گشتیم. و یا می‌خواستیم امکانی بما بدهند که بتوانیم برای لحظاتی هم که شده استراحت کنیم.
گاها در باز مي شد و برخی زنان را با خود مي بردند و ديگر بر نمي‌گرداندند. نمی‌دانستیم چه بلایی سر آنان می آمد. گاهی نیز نفراتی كه جديد دستگير شده بودند را، به داخل بازداشتگاه می‌آوردند. دیگر روزها و زمان از دست‌مان خارج شده بود. به خاطر ماندن در یک اتاق تاریک و ضرب و شتم و خونی بودن مستمر و امکان استراحت نداشتن نمی‌فهمیدیم الان شب است یا روز فقط از کم شدن تردد پاسداران حدس می‌زدیم که شب است و بالعکس.
سپس بعد از مدتی بعد از فرار یکی از زندانیان از بازداشتگاه سپاه ما را به زندان شهربانی شاهرود منتقل کردند. [در قفس های حاج داوود در قزلحصار چه گذشت؟ گفت‌وگو با مریم کاویانی]
تمرین با مادر افتخاری برای صحنه اعدام!
مادری مسن با ما در زندان بود به نام هما وردكار كه او را مادر افتخاری صدا می‌كرديم. او برای دومين بار بود كه دستگير می‌شد. دفعه قبل او را گرفته بودند، بعد از مدتی آزاد كرده بودند و اين بار او همراه با دخترش زری افتخاری كه هم سن ما بود دستگیر شد.
مادر افتخاری روحيه بسیار بالایی داشت و مثل بقيه برای خود در نظر گرفته بود كه آزاد نخواهد شد چرا كه مي‌گفت ذره‌ای از عقيده خود كوتاه نخواهم آمد و تا به آخر می‌ايستم و چنين هم كرد.
البته ما همه اراده كرده بودیم كه سر سوزنی كوتاه نيائيم و بر مجاهدت خود پای بفشاريم. من نیز برای خود اعدام را در نظر گرفته بودم. به همين خاطر با مادر افتخاری تمرین می‌کردیم که در میدان تیر لحظه تيرباران چه کار خواهیم کرد و چه خواهیم گفت.
وقتي من تمرين می‌كردم مادر می‌ايستاد و كارم را چك می‌كرد. بعد هم من ايستاده و كار مادر را چك می‌كردم. تمرين به اين شكل بود كه كنار ديوار می‌ايستادم و می‌گفتم: چشمان مرا نبنديد و بعد با صدای بلند مي‌گفتم: «إن كان دين محمد لن يستقم إلا بقتلي، فيا سيوف خذيني» و مادر هم می‌گفت من هم می‌خواهم همين را بگويم. و همين جمله را تكرار می‌كرد كه در زمان تيرباران بگويد.
شبی که مادر دیگر برنگشت
یک شب ناگهان مادر افتخاری را ظاهرا برای پرسيدن چند سوال صدا كرده و به دادستانی بردند. پاسداران گفتند فقط از او چند سوال دارند. وقتی مدت زمانی كه او را برده بودند طولانی شد. همه نگران شده بوديم و در اين فكر بوديم كه مادر را چرا برنمی‌گرداند؟
در اين حال و هوا بوديم كه سر و صدا از بند مردان به گوش رسید. معلوم شد که دوتا از بچه‌های مجاهد را می‌خواهند برای اعدام ببرند. زندانیان عادی که در زندان شهربانی بودند مانع می‌شدند. آنان می‌گفتند که پاسداران اگر جرات دارند خودشان بیایند داخل بند.
استوار و سرفراز به سوی اعدام
سرانجام مجاهدان شهید احمد و رضا صادقی را از بند بیرون آوردند. حین رفتن احمد و رضا ما از پشت در با آنان خداحافظی کردیم. هردو شادمان می‌گفتند که ما داریم می‌رویم پیش حنیف.
در همان زمان خداحافظی به احمد و رضا گفتیم که مادر افتخاری را هم از پیش ما بردند. اگر او هم اعدامی بود. سلام ما را به او برسانید و از مادر به جای ما حلالیت بطلبید و بگویید که باعث افتخار ما هستی و خواهی بود.
احمد و رضا با قامت‌هایی استوار در حالي كه برای همه زندانيان دست تكان می‌دادند از در زندان بيرون رفتند تا به ميدان تير برده شوند.
آنها را همراه با مادر افتخاری همان شب به ميدان تير بردند و قبل از طلوع آفتاب اعدام كردند. زماني كه می‌خواستند مادر افتخاری را به ميدان تير ببرند همسر او را كه يك كارگر ساده بود آورده بودند كه از او بخواهد كه به خاطر زندگی‌شان از مبارزه و عشق ورزيدن به خلق دست بردارد و ابراز ندامت نمايد. ولي مادر ايستاده بود كه من راهی را كه انتخاب كردم درست بوده و هست و هرگز ابراز ندامت نخواهم كرد. [عصمت؛ دختری ۱۷ ساله که خنده کنان برای اعدام رفت! – آذر منافی]
آن شب مادر افتخاری همراه با مجاهدان شهید احمد و رضا صادقی به جوخه اعدام سپرده شدند. هرگز نفهمیدم که آیا مادر افتخاری در لحظه اعدام توانست آن کاری را که تمرین کرده بودیم عملی کند یا نه. اما چیزی که مسلم است مادر استوار و با ایمان و افتخار عهدش را به پایان رساند…
ادامه دارد
