ارتش گرسنگان آماده قیام. این روزها و در آستانه سومین سالگرد قیام دیماه۹۶، در حالیکه آخوند روحانی و وزیر ارتباطات او به دروغ‌گویی از فتح الفتوحات دولتشان مشغولند. در گوشه و کنار میهن، فریاد مردم از دردها و
مشکلات بسیار زیاد است. گویی این مردم نه در ایرانی با فرهنگی غنی و ثروتی بیکران بلکه در کشوری فقیر زندگی می‌کنند.
اهواز، سرزمین طلای سیاه و در چند قدمی پالایشگاه‌های عظیم نفت، در روستای قلعه چنان، کودکان مشغول جمع‌آوری زباله‌های کارخانه فولاد هستند.
کودکی که در میان زباله‌ها گیر افتاده و نوجوانی در حال تلاش برای نجات اوست. سهم این کودکان از ثروت ایران جز این نبوده است.
فلکه زیتون اهواز، کارگران روزمزد از نداری، تنها سهم‌شان از ثروت‌های زادگاهشان می‌گویند. کارگران روزمزدی که شغل ثابت ندارند. بیمه ندارند، قرارداد کار ندارند، همین صدهزار تومان کمک هزینه نقدی را هم از آنها دریغ کرده‌اند.
کوهدشت لرستان، صحنه‌ای دردناک از کودکی معصوم که با خواهر کوچکش بی‌سرپرست و آواره در این سوراخی که بعنوان سرپناه درست کرده‌اند. نه زندگی که مرگی تدریجی را از همین ابتدای زندگی تجربه می‌کنند. کودکانی که از پایه‌ای ترین حقوق انسانی خود بی بهره مانده‌اند. کانون گرم را خانواده هنوز تجربه نکرده در این وادی سردرگم و حیرانند. از کلاس درس و مدرسه و بازی‌های کودکانه محروم…
تحمل سرما برای وصل شدن به اینترنت
در بالای این کوه و در میان برف و بوران زمستانی، دانش آموزان روستای زاویه سادات خلخال، برای وصل شدن به اینترنت و درس خواندن در این چادر ساعت‌ها در سرما بخود می‌لرزند!
نازدار افشنگ، معلم جوان اشنویه‌ای، معلم حق التدریس و فداکار دبستان حاج مصطفی اشنویه (آذربایجان غربی)، هر روز مجبور است برای تدریس آنلاین، کیلومترها راه برفی کوهستان را طی کند تا به نقطه‌ای برسد که دکل مخابرات برای برقراری اینترنت قابل مشاهده باشد.
نتیجه
اما این وضعیت دیری نخواهد پایید. چون همین ارتش گرسنگان و محرومان که قیامهای دیماه۹۶ و آبان۹۸ را آفریدند. در حال رقم زدن قیامی دیگر هستند. تا این نظام فاسد را که ِمسبب تمامی این مصیب‌هاست، از ایران زمین جارو کنند. ارتش گرسنگان آماده قیام است.
