در حالی‌که ماه مهر با رکورد تکان‌دهنده اعدام بیش از ۲۸۴ زندانی در ایران به پایان رسید، رژیم حاکم آبان‌ماه را نیز با تداوم موج اعدام‌ها آغاز کرده است. بنا بر گزارش‌های رسیده تا صبح دوشنبه، پنجم آبان ۱۴۰۴، دست‌کم ۲۲ زندانی شامل یک زن، طی روزهای شنبه و یکشنبه سوم و چهارم آبان در زندانهای مختلف کشور اعدام شده‌اند. منابع حقوق بشری می‌گویند شمار واقعی قربانیان احتمالاً بیشتر است و پس از بررسی‌های دقیق‌تر اعلام خواهد شد.
این اعدام‌ها در زندانهای شهرهایی چون شیراز، اسفراین، اراک، الیگودرز، زاهدان، کرج، همدان، دزفول، شاهرود، قم، خرم‌آباد و رشت به اجرا درآمده‌اند. هم‌زمان با این موج گسترده، خانواده‌های زندانیان محکوم به اعدام روز یکشنبه ۴ آبان‌ماه در برابر مجلس در تهران گرد آمدند و با شعارهایی چون «نه به اعدام» خواستار توقف اجرای احکام مرگ شدند. نیروهای امنیتی با یورش به تجمع‌کنندگان، تلاش کردند آنان را پراکنده کنند؛ اما خانواده‌ها اعلام کردند تا لغو این احکام به اعتراض‌های خود ادامه خواهند داد.
تحلیلگران می‌گویند رژیم ایران با تشدید موج اعدام‌ها در پی ایجاد فضای رعب و وحشت در جامعه است؛ به‌ویژه در شرایطی که اعتراضات اجتماعی در میان اقشار مختلف، از کارگران و بازنشستگان گرفته تا دانشجویان و خانواده‌های زندانیان سیاسی، رو به گسترش است.
در همین زمینه
تجمع خانواده‌های زندانیان محکوم به اعدام در تهران؛ با فریاد «نه به اعدام»
افزایش بی‌سابقه اعدام‌ها در سال ۱۴۰۴
بر اساس آمار منتشرشده از سوی کانون حقوق بشر ایران (IHRS)، تنها در هفت ماه نخست سال ۱۴۰۴، دست‌کم ۱۱۶۱ نفر در ایران اعدام شده‌اند؛ رقمی که نسبت به مدت مشابه سال گذشته افزایش چشمگیری داشته است.
بنا بر این گزارش، در مهرماه ۱۴۰۴ با ثبت ۲۸۴ مورد، بالاترین تعداد اعدام ماهانه طی سه دهه گذشته رقم خورده است. این روند نشان می‌دهد که سیاست سرکوب و ارعاب از طریق اعدام، در دوران ریاست‌جمهوری مسعود پزشکیان نه‌تنها متوقف نشده بلکه با شدت بیشتری ادامه یافته است. ناظران حقوق بشری می‌گویند در دوران پزشکیان، رژیم با توسل به اعدام‌های فله‌ای در تلاش است بحران‌های سیاسی و اجتماعی را مهار و اعتراضات مردمی را سرکوب کند.براساس آمار جمع‌آوری شده، از زمان روی کار آمدن پزشکیان تاکنون ۲۱۲۸ نفر در زندانهای رژیم ایران اعدام شدند.
این موج اعدام‌ها، در کنار افزایش فشار بر زندانیان سیاسی، زنان و اقلیت‌ها، چهره‌ای از حکومتی را ترسیم می‌کند که برای حفظ قدرت، از مرگ به‌عنوان ابزار کنترل اجتماعی استفاده می‌کند — در حالی‌که جامعه ایران، از زندان تا خیابان، هر روز بلندتر فریاد می‌زند: «نه به اعدام!»
